Net voor de finish gestruikeld......
Zoals afgesproken zaten we vanochtend om twaalf over zes in de trein richting Den Haag. Papieren op zak, paspoort op zak en natuurlijk een stapel geld want dat heb je ook nodig.De NS werkte mee en we kwamen zonder vertraging in Den Haag aan. Met Tomtom in de aanslag op weg naar het Ministerie van Justitie. Dat hebben we vrij gemakkelijk gevonden maar we hadden al het idee dat Tomtom ons niet helemaal rechtstreeks had gestuurd. Maar we waren er ruim op tijd. Toen we binnenkwamen meteen een nummertje genomen. Nummer 52 terwijl 45 op de display stond. Vreemd, we zaten er helemaal alleen en toch zouden er zes mensen voor ons zijn.
Gelukkig bleek dat niet zo te zijn maar het legaliseren nam toch wel even in beslag. Niet dat het zoveel was, maar de mevrouw die het moest legaliseren was een invalster die ten eerste het luik te laat opendeed. Grrrrr. Vervolgens ging ze braaf zitten wachten op nummer 46 die er dus niet was. We hebben ons toen maar strategisch opgesteld en warempel ze vroeg toch maar eens welk nummer we dan wel hadden. Nadat ze doorhad dat we toch echt de eersten waren ging ze aan de slag. Nou ja, ze moest eerst haar collega bellen voor haar wachtwoord en gebruikersnaam (lekker beveiligd dat justitienetwerk). Na wat gevloek en getier over de verdomde mobiele telefoons kreeg ze zowaar haar collega aan de lijn. We hadden haar al aan het verstand gepeuterd dat we haast hadden omdat we voor tien uur bij de Chinese ambassade moesten zijn, maar dat weerhield haar er niet van om haar collega nog even uitgebreid te vragen wat ze toch met haar telefoon had gedaan.
Uiteindelijk wist ze toch alle etiketjes goed op te plakken en kregen we onze papieren weer terug. Houdoe en bedankt en nu weer sprinten naar Buitenlandse zaken.
Door de corridor en het station en dan net voorbij het winkelcentrum aan de rechterkant was ons verteld. Inderdaad, dat klopte. Maar laat ze nou aan de rechterkant van de weg aan het verbouwen en slopen zijn. Stukje terug, oversteken, doorlopen, weer oversteken en het gebouw van Buitenlandse zaken binnen. De balie is op de eerste etage. Dat betekent langs de metaaldetecor. Bert erdoorheen: piep. Metalen doosje uit zijn zak: geen piep. Toen ik: piep. Grrrr, we hebben hier geen tijd voor. Telefoon weer uit mijn zak (die had ik al twee keer af willen geven maar die werd niet aangenomen): geen piep. Roept die e...l van de beveiliging: "Tja, dat is ook van metaal he." Ja, dat weet ik ook maar jij nam hem niet aan, muts. Dat heb ik gedacht maar niet gezegd natuurlijk. Leek me niet zo handig op dat moment.
Door naar de eerste etage, weer nummertje trekken, weer wachten. Na twee minuten die een uur duurden waren we aan de beurt. Het was toen bijna twintig voor tien. Papieren afgegeven. Gaat dat mens die op het gemak zitten doorbladeren. "Daar heb je niets mee te maken. Je moet alleen kijken of de stempels en handtekeningen op de voorpagina kloppen." Alweer gedacht natuurlijk. "Gaat u maar zitten, het duurt ongeveer tien minuten." Daar gaat onze hoop dat we het consulaat voor tienen bereiken. Maar ons achterste heeft de stoel nog niet geraakt of we worden weer geroepen, het is klaar.
En weer zetten we de versnelling in zijn vijf. Weer naar het station voor een taxi. Deze keer lekker burgerlijk ongehoorzaam, lekker aan de kant van de weg waar je eigenlijk niet mocht lopen. Op naar de voorste taxi, de chauffeur even duidelijk gemaakt dat we nogal haast hadden waarop hij, behulpzaam als hij was, even een paar verkeersovertredingen maakte, waardoor we om tien voor tien het consulaat binnenstapten.
Maar daar wachtte ons een minder aangename verrassing. Het leek alsof half China was leeggelopen en de helft van de Nederlanders bereid was om de Chinezen terug naar huis te brengen. Maar daar waren natuurlijk talloze paspoorten en visa voor nodig. We trokken braaf een nummertje en gingen op zoek naar de display. Slik, we hadden nummer 74 en nummer 46 was aan de beurt. Dat werd wachten. Uiteindelijk tot bijna kwart over elf. Maar goed, we hadden het nummertje voor tien gekregen dus we hadden nog steeds de hoop dat we de zaak konden afronden. Dat was waarschijnlijk ook gelukt, maar helaas. Dat hebben wij weer: de consul is er niet vandaag. U kunt de papieren morgen komen ophalen. Aaaagggghhhhhhh.
Resultaat: bijna hadden we de race tegen de klok gewonnen maar net voor de finish gingen we toch nog onderuit. Bert gaat morgen alleen terug naar Den Haag om de papieren op te halen. En ik heb voor onze Chinese AMV's (minderjarige asielzoekers) een mooi antwoord als ze weer eens zeuren dat ze tien minuten moeten wachten: Ik moest op jullie grondgebied meer dan anderhalf uur wachten en ging nog zonder iets de deur uit. Nou ja, zonder iets. We hebben in ieder geval de papieren voor de aanvraag van een visum alvast meegenomen. Maar die zijn voor de volgende ronde. Als we die moeten gaan halen zijn we weer een heel eind dichter bij ons manneke. Want alleen daarvoor doe je mee aan deze race en zorg je ervoor dat je die finsh bereikt. Want daar staat hij te wachten.
:
Geen trackback:
Trackback link:
Zet Javascript aan om een Trackback URL te genereren