Het laatste stukje papierkraam
Wat een rare tijd is het toch. Al twee weken lang komen er mensen uit onze omgeving naar ons toe met de vraag: "Wat hebben we gehoord?" Tja, hoe moeten wij dat nou weten wat zij gehoord hebben? Maar meestal komt er na die vraag een felicitatie met onze zoon. Onze zoon. het blijft vreemd klinken en vooral ook voelen. Dat wezentje daar aan de andere kant van de aardkloot is ONZE zoon. Hij weet niet eens van ons bestaan en wij hebben al bijna onze eerste les in NGT (Nederlandse Gebaren Taal). De wereld zit soms toch vreemd in elkaar.En terwijl we druk zijn met alle voorbereidingen op de komst van onze Yanto blijft de twijfel. Niet of we hem wel willen. Echt niet. Geen enkele seconde hebben we daar over getwijfeld, zelf voor we gezien hadden welk een prachtig ventje hij is. Nee, twijfel over of alles wel goed gaat. Gaat er daar in China niet de een of andere medewerker van de CCAA moeilijk doen? Komen de papieren wel op de juiste plek. Van groepsleden van de VIA hebben we gehoord dat hun papieren daadwerkelijk op een verkeerde stapel terecht zijn gekomen. Daar moet je echt niet bij stilstaan.
Maar onze papieren moeten eerst nog eens opgestuurd worden naar China. En dat kan pas als we ze morgen hebben laten legaliseren. De notaris en rechtbank hebben we afgelopen vrijdag gedaan en morgen is het rondje Den Haag aan de beurt. Rennen van de ene naar de andere locatie waar iemand iets van de waarde van de vorige stempel en handtekening moet vinden. Nou ja, voor half twaalf bij het Chinese consulaat zijn moet lukken hadden we zo gedacht. En toen mailde Ineke met een onaangename verrassing. Aanstaande ouders die afgelopen vrijdag bij het Chinese consulaat waren geweest hadden daar te horen gekregen dat je er voor tien uur moest zijn om de papieren (na betaling van een extraatje) mee terug te kunnen nemen. Eeeehhhhhh, tuurlijk. We nemen de turbo wel mee, moet kunnen.
Resultaat is dus dat we morgenvroeg om 6.12 uur in de trein zitten om zeker op tijd bij het eerste ministerie te zijn om dan in racetempo te proberen ook de papierkraam bij het consulaat te laten aftekenen en het dan naar Ineke (moeder Meiling) te kunnen sturen. En dan gaat die het met alle liefde en zorg naar China sturen zodat men ook aan de andere kant van de aarde ontdekt hoe graag we ons manneke in onze armen willen sluiten. En dan maar hopen dat ze daar ook inzien dat hoe eerder dat kan, hoe beter het is voor Yanto. En voor ons. Want wat kan wachten een zenuwslopende bezigheid zijn.
En vanwege dat laatste willen we de mensen om ons heen die ons door deze periode heen trachten te slepen nogmaals vertellen hoezeer we dat waarderen. Geweldig, we zullen jullie niet vergeten.
:
Geen trackback:
Trackback link:
Zet Javascript aan om een Trackback URL te genereren