Mogen we even voorstellen ..........
Wachten, wachten, wachten....... Wat kan wachten toch lang duren. Wachten op het aangepaste gezinsrapport dat weer binnen moet komen, wachten op HET telefoontje dat ze een kindje gematched hebben met jou dossier.De adoptieprocedure hangt aan elkaar van wachtperiodes. We hebben ze nooit geteld maar aan de vingers op je handen heb je niet genoeg als je alles gaat tellen. En ondertussen gaat het leven gewoon door.
En dan ineens staat er een oproep op de site van Meiling: Ouders gezocht voor een Special Needs-kindje. Je eerste gevoel is: het is geen artikel waar je mee gaat adverteren. En daarna ga je toch maar even lezen. En dan slikken, want hoewel niet alles "past" binnen de grenzen die wij van tevoren opgegeven hadden, was het wel ons droomplaatje. Voor zover je dat mag zeggen van een kindje dat toch met een handicap geboren is. Nadat ook Bert de oproep gelezen had was het helemaal duidelijk dat we een slapeloze nacht gingen krijgen. Tja, je moet ook niet om half twaalf 's nachts als je echt niemand meer kunt bellen de site van Meiling nog eens gaan bekijken.
Na die slapeloze nacht volgde een vreselijke dag. Gaan we wel of niet bellen voor meer info? De vraag die mij vooral bezighield was of ik geen spijt zou krijgen van de extra jaren uit het leven van de kleine die we zouden missen omdat de leeftijd boven de door ons aangegeven twee jaren grens lag. Ik moet zeggen dat mijn moeder daar gisteren de meest zinvolle reactie op gaf die ik had kunnen bedenken: "Dat weet je ook niet van de maanden die je mist van een kindje onder de twee."
Maar goed, dat slimme antwoord hadden we toen nog niet gehad dus we hebben uiteindelijk maar besloten om in ieder geval te bellen. Van wat meer info is nog nooit iemand slechter geworden. Aangezien Bert moest werken ben ik maar naar Roermond gereden om daar vanaf zijn werk te bellen. Dit wilden we toch echt samen doen. Dan verzamel je al je moed, belt samen en dan blijkt dat je alleen je gegevens door mag geven aan de medewerker. Iemand anders van de Stichting gaat je zo snel mogelijk terugbellen met wat meer info. Aaaarrrgghhhhhh. Alweer wachten.
De dag erna heb ik wel twintig keer de voicemail gecheckt en gecontroleerd of ik wel ontvangst had op mijn GSM. En wat denk je, als je dan 's avonds even buiten op de oprit staat te kletsen met de buren, wordt er gebeld. Maar ja, die telefoon had ik dus niet gehoord. Het was ook na 22.00 uur dus dan verwacht je niets meer. Gelukkig was ik 8 minuten na het telefoontje wel binnen en heb ik nog teruggebeld naar Ineke, onze contactpersoon van Meiling die gebeld had.
Ze had wat meer info voor ons en hoe meer ze vertelde (vanwege de privacy van het kindje werd er geen geslacht, geboortedatum of achtergrond verteld) over zijn medische aandoening, hoe meer bij mij de twijfel verdween en een groot verlangen groeide.
Ook die avond was Bert werken tot 23.00 uur dus ik moest nog even wachten om dit alles met hem te delen. En tot overmaat van ramp liet onze Mini hem ook nog in de steek waardoor hij later thuis was. Nadat ik hem het verhaal verteld had, zijn we aan weer aan een slapeloze nacht begonnen. We hebben liggen praten tot een uur of drie geloof ik. Achteraf hadden we na vijf minuten kunnen stoppen want ons antwoord was een volmondig JA, HEEL GRAAG.
En dan begint een nieuwe dag. Allebei doodmoe, allebei vol van de gebeurtenissen en allebei met de mening dat we nog niets gaan vertellen tot het helemaal definitief is. Jezus wat is dat moeilijk. Zeker als er dan collega's zijn die met de beste bedoelingen geinteresseerd vragen hoe het met de adoptie staat. "Nog niets gehoord?" Het antwoord was telkens maar: "Het blijft afwachten." Gelogen was het niet, maar echt de waarheid.......... .
We hadden afgesproken dat Bert al overdag zou proberen om Ineke te bereiken om ons antwoord te geven. Dan zouden we misschien zaterdag al kunnen gaan kijken naar het dossier. Aangezien Bert zaterdag moest werken heeft hij wel zijn leidinggevenden op de hoogte gebracht. Die begrepen het volledig, waren erg blij voor ons en het was geen probleem als hij zaterdag weg moest tijdens de dienst. Uiteindelijk kregen we om kwart over tien 's avonds Ineke aan de lijn. Gelukkig wel want dat was de uiterste tijd dat wij durfden te bellen.
Ons ja werd meteen gevolgd door een "gefeliciteerd met jullie ...........zoon." We kregen nog wat verdere informatie over onze knul en we sloten af met de onzekerheid dat als de post zijn werk deed die nacht en het dossier de volgende dag bij Ineke zou worden afgeleverd, we dan konden gaan kijken in Hendrik-Ido-Ambacht.
Zaterdag werd ik gebeld door Ineke terwijl ik bij de kapper zat met de mededeling dat het dossier binnen was en we hebben afgesproken dat we om vier uur bij haar zouden zijn.
En dit is wat we daar te zien kregen:
We willen jullie dan ook voorstellen aan onze zoon Yanto Huang Fu-nan.
Wij zullen hem Yanto noemen. Yanto is bijna 5 jaar oud, een prachtig ventje dat geboren is met twee frommeloortjes en daardoor volledig doof is.
We zullen nu weer moeten wachten tot we af mogen reizen om ons knulletje op te gaan halen. Dit zal tussen de drie en de vijf maanden gaan duren, maar die tijd zullen we gaan gebruiken om al wat gebarentaal te gaan leren, want dat zullen we de komende jaren hard nodig hebben. Daarnaast gaan we op zoek naar de beste KNO-arts die we kunnen krijgen om zo de mogelijkheden die er nog zijn voor Yanto ten volle te kunnen gebruiken.
Maar nu gaan we eerst genieten van ons geluk.
:
Geen trackback:
Trackback link:
Zet Javascript aan om een Trackback URL te genereren