De landenintake
Eindelijk mochten we dan op 17 april naar Hendrik-Ido-Ambacht voor de landenintake. Super, maarruhhh dan moet Bert ook naar een cursus in Amersfoort. Nou ja, dat is nog te doen. Cursus tot half vier, gauw de trein in naar Tilburg. Ik rij vanaf mijn werk naar Tilburg (en als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel een drukke onbekende stad inrijden) en pik hem daar op. Dan rijden we door naar Hendrik-Ido-Ambacht. Dat moet te doen zijn.Maar dan komt vervolgens bericht van de politie dat de sporttest waar Bert aan deel gaat nemen ook op die avond gepland is. Hoe is het mogelijk? Is er maar één dag per jaar waarop mensen iets voor ons kunnen plannen of zo?
Die sporttest kon gelukkig nog verzet worden en daar gingen we op de 17e. Bert vanuit Amersfoort, ik vanuit Baexem en we zouden elkaar treffen bij het station inTilburg. Met Tomtom zou dat geen probleem moeten zijn. Tuuuuuurlijk niet. Dat ding crasht onderweg vijf keer en tot overmaat van ramp zijn ze aan de weg aan het werken voor het station in Tilburg waardoor ik niet kon gaan staan wachten waar we hadden afgesproken. Bert heeft uiteindelijk een flink stuk moeten lopen maar we hebben elkaar gevonden.
Hij heeft toen het stuur overgenomen en daar gingen we samen op weg. Met Tomtom. Moet goed gaan dachten we nog want dit was die van Bert. Crashen deed hij inderdaad niet maar het goede huisnummer wist ie ook niet te vinden. Grrrrrrr. Hij gaf aan dat we er waren toen we voor een gezondheidscentrum stonden. Niet echt waar we moesten zijn. Dus Bert maar naar binnen om te vragen. We moesten nog een heel eind doorrijden over een smal weggetje waar je auto's tegenkwam en je maar de ogen dicht moest doen als je langs elkaar reed. En dan maar hopen dat je auto heel bleef en je niet in de sloot eindigde.
Toen we dat overleefd hadden en daadwerkelijk het goede adres hadden gevonden zijn we naar binnen getogen om daar "moeder Meiling" en haar man wederom te ontmoeten. Nadat we een lekkere kop koffie achter de kiezen hadden en het andere koppel dat was uitgenodigd ook op de juiste plek was aangekomen, kregen we een mooie map vol met papieren. "Die moesten wij toch verzamelen?" Inderdaad. Maar niet zomaar papieren. Wel precies de goede, getypt in het juiste lettertype met op de juiste plaatsen een streepje enz. Een uitleg van anderhalf uur was nodig om ons wegwijs te maken in de papierwinkel van een adoptie van een kind uit China.
En toen bleek tot overmaat van ramp dat we ons gezinsrapport beter konden laten aanpassen om eventuele problemen te voorkomen.
Nadat we toch genoten hebben van de verhalen van Ineke en haar man over hun ervaringen met hun dochter uit China zijn we uiteindelijk met een hoofd vol informatie richting Limland vertrokken.
Ineke had ons gezegd dat we nog maar niet moesten starten met het verzamelen van de papieren omdat we in een procedure zitten voor een Special Needs kindje. Maar twee dagen later liet ze toch weten dat we maar moesten beginnen. Dan was het maar allemaal klaar.
We zijn nu dus druk bezig met het verzamelen van alle benodigde verklaringen, uittreksels, foto's, beginseltoestemmingen, rapporten en weet ik wat nog meer. En dan nog de doolhof om het gezinsrapport aan te laten passen. Meiling stuurt ons naar de Raad voor de Kinderbescherming, die stuurt ons naar Justitie maar weet niet precies waar. Meiling weet dat ook niet en stuurt ons weer naar de Raad. Ach ja, we komen er wel. In China zullen we ook wel moeten zoeken als we iets willen............
:
Geen trackback:
Trackback link:
Zet Javascript aan om een Trackback URL te genereren