Ons adoptieavontuur - Ons weblog

Het leven raast voort.......

en wij razen mee. Vooral Yanto gaat als een razende roeland door het leven. Hij beweegt mee met alles dat op zijn pad komt. En wij kunnen alleen maar genieten en trots zijn.

Sinds ons laatste bericht is er weer heel wat gebeurd. Ten eerste is Bert vergeten de beloofde foto's te plaatsen. We hebben dikke pakken sneeuw gehad, Yanto heeft heel veel geleerd op school en thuis en wij leren elke dag weer van hem.
Voor een stelletje controlfreaks is het soms nog steeds moeilijk om te volgen in plaats van te leiden. Maar vaak kan het niet anders. Yanto geeft het tempo aan en wij volgen zijn stappen. De ene keer gaan die heel hard en de andere keer is het een pas op de plaats. Maar meestal is het rennen geblazen. Ook op school gaat hij erg snel. Ongeveer een maand geleden zijn we op gesprek geweest om een wat beter beeld te krijgen van zijn ontwikkelingen daar. Uiteraard wordt er iedere dag geschreven in het heen en weer schriftje, maar daar is voor ons niet genoeg uit op te maken wat hij nu precies kan en waar hij mee bezig zodat we daar thuis op een leuke ontspannen manier op aan kunnen sluiten.

Tijdens dat gesprek kregen wij het gevoel dat het allemaal erg goed gaat. Yanto voelt zich geweldig thuis op school. Hij is kwaad als hij een keer niet naar school kan als hij ziek is of een doktersafspraak heeft. Hij presteert steeds beter en met name schoolse vaardigheden als deelnemen aan de kring, geconcentreerd een werkje maken, op je beurt wachten enz verbeteren elke week. En dat zijn toch wel belangrijke factoren die een verdere groei bevorderen. Uiteraard is het heel moeilijk om te bepalen of zijn ontwikkeling snel genoeg gaat. Er is immers geen vergelijkingsmateriaal. De combinatie van zijn leeftijd waarop hij naar Nederland is gekomen en zijn "doofheid" in de eerste vijf levensjaren maken dat hij uniek is in zijn soort. En dan is er natuurlijk nog simpelweg zoiets als karakter en persoonlijkheid. Over dat laatste hebben we helemaal niets te klagen. Hij is het grootste deel van de tijd een zonnetje dat plezier heeft in het leven. Hij geniet van alles dat op zijn pad komt. Hij gaat zelfs lachend naar de tandarts waar hij toch al twee keer een paar flinke behandelingen heeft gehad. Maar aan de andere kant toont hij ook heel duidelijk verdriet en boosheid. Hij stopt dus zeker niet alles weg. Naar onze bescheiden mening is hij op een goede weg.

Carnaval was echt een feest voor hem dit jaar. Het is zijn derde keer en deze keer begreep hij echt wat er aan zat te komen. Hij was heel duidelijk in welk pakje hij aan wilde: CLOWN!!! Aangezien hij compleet uit zijn oude pakjes was gegroeid hebben we een nieuw gehaald en daar was hij supertrots op. Hij heeft een week zingend door het huis gelopen. Van 's morgensvroeg tot 's avonds laat klonk een vrolijk "lalalalala". Pas op donderdag kwamen we erachter dat ze op school aan het oefenen waren voor een voorstelling op vrijdag waar zijn groep "super sjoene daag" ten gehore zou brengen. En daarin stikt het van de lalalala's. Het gevoel om je kind dat een jaar geleden nog niet sprak, nu te horen zingen kan ik niet verwoorden. Je krijgt er in ieder geval kippevel van. We hebben drie optochten bezocht en zijn op dinsdag het café ingedoken met hem. Hoewel hij aan de ene kant genoot was het ook duidelijk te merken dat het geluid hem teveel werd. De BAHA moest uit en toen we vorige week in hetzelfde café (ons dorp heeft er immers maar één) gingen om even te stemmen gaf hij aan dat er geen zingen mocht zijn. Maar hij heeft genoten van de festiviteiten en zijn zangtalenten worden nog dagelijks gebruikt.

O ja, we zouden nog bijna vergeten te vertellen dat onze kerel bij oma in het "grote mensen bed" heeft geslapen. In januari kwam er nog een heel duidelijk NEE als we hem vroegen of hij bij oma ging slapen, maar in februari was het ineens wel prima. De eerste keer is super gegaan. Hij had lol voor tien want hij had oma verteld dat zijn rubberen ledlampje mee mocht in bed thuis. Thuis staat dat altijd op zijn boekenplankje, maar dat wist oma weer niet. Hij heeft goed geslapen en inmiddels met veel plezier al een tweede nacht bij oma doorgebracht. Voor papa en mama betekent dat toch weer een beetje meer vrijheid en oma geniet ook met volle teugen. Wat willen we nog meer?

Inmiddels komt pasen er alweer snel aan. Het verhaal van de Paashaas en de verstopte eieren lijkt hem nog steeds niets te zeggen. Maar het eitjes zoeken en vooral opeten is inmiddels wel een feest geworden. Hij kijkt ons niet meer aan met een vragend snoetje alsof hij wil zeggen: "Welke idioot legt die eieren nu overal neer?" Dat wordt dus weer genieten komend weekend. Maar dat is het eigenlijk elke dag. Wat zijn we toch bofkonten.