Er is er één jarig ...........
Nou ja, al bijna weer "er was er één jarig". Vandaag was Yanto's 7e verjaardag. Zeven jaar alweer. En alweer bijna twee jaar in ons leven. Wat gaat de tijd toch snel.Maar laten we eerst maar eens beginnen bij waar we de vorige keer gebleven waren. Het begin van het nieuwe schooljaar. Nu zeven weken geleden. Het was erg spannend. Hoe zou het gaan? Zou Yanto wel kunnen wennen? Zouden ze Yanto kunnen begrijpen op school? Na een week was dat al een beetje duidelijk maar nu na zeven weken helemaal. Het gaat geweldig goed. Yanto voelt zich thuis en veilig op school. Hij draait mee in het dagprogramma met enkele aanpassingen. En daaraan zie je dus dat de groepsleiding en alle andere professionals op Yanto's school geweldig zijn in hun vak maar ook allen een roeping hebben gehad om dit werk te gaan doen. We hadden niet meer kunnen wensen dan hetgeen er voor hem gedaan wordt. Aan alle voorwaarden die Yanto nodig heeft om op een positieve manier tot leren te komen wordt voldaan. En daardoor doet hij het dus gewoon goed. Uiteraard is het ontwikkelingsniveau nog lang niet te vergelijken met dat van een "normale" 7-jarige, maar voor een kind dat 5 jaar ontwikkeling gemist heeft, doet hij het meer dan goed. We zijn so wie so heel trots op ons ventje, maar als we dan op een ouderavond weer horen en zien hoe hij het doet, dan gloeien we weer helemaal van trots.
Helaas was er de afgelopen periode ook iets dat minder goed ging. De eerste week ging de busreis super maar helaas was dat de tweede week afgelopen. Toen werd Yanto regelmatig ziek in de bus. We hebben dus een aantal maal de bus kunnen dweilen en ook de groepsleiding op school werd na de busrit 's ochtends getrakteerd op een ondergespuugde bus of hij haalde (net als thuis) nog net de wc. Meteen zijn we contact gaan zoeken met de gemeente die het vervoer regelt. We hadden het sterke vermoeden dat het aan de blindering van de ramen in de bus lag. De eerste week had hij namelijk een bus met "gewone" ramen gehad maar vanaf de tweede week werd dat een luxere bus met getinte ramen. Ondanks alle pogingen van onze geweldige buschauffeur die werkelijk alles geprobeerd heeft (van andere plaats tot stoelverhoger) bleef Yanto ziek. Op school en thuis werd het eten aangepast maar helaas mocht niets baten. De Seabands (armbandjes die gebaseerd zijn op acupressuur) hielpen meestal net genoeg om niet meer te hoeven spugen maar fit was hij niet. Ondertussen gingen de weken voorbij en hadden we al tig keer contact gehad met de gemeente. Maar helaas, de gemeente nam contact op met Trafficon (een tussenpersoon tussen de gemeente en de vervoerder), die nam dan contact op met de vervoerder. En daarna weer de andere kant op maar er veranderde niets. Zeer frustrerend. Zeker omdat we al erg boos waren door de eerste reactie van een gemeenteambtenaar: "Daar zijn toch pilletjes voor." Ja, maar we gaan ons kind toch echt niet twee keer per dag, vijf dagen per week onder de medicatie stoppen waarvan bekend is dat je er erg suf van wordt. Zal erg goed gaan op school dan, niet? Uiteindelijk, vijf weken later na behoorlijke pittige mails van onze kant, kwam er eindelijk weer een "gewone" bus voorrijden. En ja hoor, Yanto is weer hartstikke fit tijdens en na de busreis. Aaarrrrggggggg, waarom kon dat niet meteen?
Maar goed, ondanks dat hij ziek werd in de bus stapte Yanto elke keer weer lachend in. Hij wordt 's morgens vrolijk wakker en geniet van elke dag. En regelmatig heeft hij dan een erg lieve opmerking of erg veel humor. Maar het grootste cadeau kregen we een week of drie geleden. Stel je voor: kwart over zeven 's morgens, papa is al werken. Mama en Yanto samen aan het ontbijt en dan zegt meneer na een tijdje heel bedenkelijk te hebben zitten dagdromen: "China klaar, Yanto thuis." Dat soort cadeaus krijg je niet vaak in je leven. Het kippevel liep over mijn rug en natuurlijk werd papa meteen gesmst. Wat is het dan heerlijk om te kunnen concluderen dat we het niet slecht gedaan hebben tot nu toe. We kunnen vrijuit praten met ons mannetje over de tijd die we samen in China hebben doorgebracht. Hij herinnert zich alles in detail en het kost ons soms veel energie om ons dingen voor de geest te halen. Maar Yanto houdt vol en weet ons altijd weer duidelijk te maken wat hij bedoelt.
Zo ook zijn verlanglijstje voor de verjaardag: oranje stokken, een wasmachine, een schroevedraaier, een groen lampje en een trommel. Tenminste dat was het lijstje de laatste twee weken. In de tijd daarvoor antwoordde hij steevast: "pfffftttt" (vertaling: deodorant). Aan al zijn wensen is voldaan vandaag. En nog veel meer. Er staat hier een stapel speelgoed, knutselspul, muziekinstrumenten, spellen, een kinderlaptop, een wasmachine en snoep waar bijna niet overheen te kijken is. Veel meer dan Yanto vandaag kon overzien. Maar de komende week is er tijd genoeg om alles eens te bekijken en ermee te spelen.
En nu gaan papa en mama, net als Yanto een uurtje of twee geleden, lekker naar bed want morgen is er weer een dagje Bobbejaanland gepland.
Maar jullie hoeven niet bang te zijn. Er zijn zoals altijd ook weer foto's....................
Jippie, een houten doos. VOLGENDE........
Wie het kleine niet eert, komt er nooit achter wat er in het pakje zit.
Kijk mama een groen ....., een blauw ........., een rood ........., een paars .......... ehhhhhh een hartje.
Kleine wasjes, grote wasjes. Stop ze in mijn eigen wasmachine. Echt waar, die zit in dit pakje.
Pfffffff, ze gaan telkens weer aan. Heeft iemand een emmer water?
Chillen, chillen, chillen op de deurmat.
Hieperdepieperdepiep hoera!!!!!
Allez, snapde gij er iets van? Zulle we het anders toch den Yanto maar vrage?
:
Geen trackback:
Trackback link:
Zet Javascript aan om een Trackback URL te genereren