Balen als een schroefje .......stekker
Het is niet onze week zullen we maar zeggen. Maar veel meer nog is het niet Yanto's week.De hele ellende begon afgelopen zaterdag. Ik was naar een handboogwedstrijd in Echt met in mijn tas de batterijen van de Baha. En juist in die drie uurtjes moet het batterijtje natuurlijk leegraken. Resultaat: Yanto helemaal boos omdat hij natuurlijk niets meer kon horen. Maar dat probleem was met een nieuw batterijtje toen ik thuiskwam weer snel opgelost.
Maar toen kwam de zondag. En toen ontstond een groter probleem. Rond een uur of half één 's middags kwam Yanto naar me toe en maakte duidelijk dat ik de Baha van het schroefje moest halen. Dat had hij eigenlijk nog nooit gedaan. In eerste instantie gekeken of hij niet te hard stond, maar dat was niet het geval. Na nog geprobeerd te hebben hem ervan te overtuigen dat hij de Baha beter kon laten zitten wilde ik hem er toch maar even vanaf halen omdat hij niet te vermurven was. Maar toen ik de Baha van de schroef wilde klikken bewoog het hele opzetstukje mee!!!!! Jikes, dat was behoorlijk schrikken. Daarom wilde hij natuurlijk ook de Baha er vanaf. Heel voorzichtig heb ik de Baha van de schroef gehaald. En daarna maar met het ziekenhuis in Maastricht gebeld.
Daar vond men het geen spoed. Nee natuurlijk niet, maar wat moet ik doen tot ik morgen de poli kan bereiken? Niets dus. De Baha af laten en proberen de schroef te ontzien. Resultaat: Yanto hoorde de hele dag niets meer.
Maandagmorgen hebben we toen meteen gebeld met KNO en om 14.20 uur konden we terecht bij een arts-assistent in het ziekenhuis. We hadden toen nog een beetje de hoop dat alleen het opzetstukje loszat en vastgedraaid kon worden. Maar helaas bleek het schroefje in zijn schedel niet meer vast te zitten. Advies: een maand de Baha weer op de softband en hopen dat de schroef weer vast zou groeien. Aarrgrghhhh, weer bijna terug bij af. Toen ik Yanto duidelijk maakte dat hij weer een bandje kreeg, huilde hij tranen met tuiten. Hartverscheurend. Maar gelukkig hadden ze bij de audiologie nog een softband liggen. Anders had die besteld moeten worden en was hij nog langer doof geweest. Ik heb er meteen op aangedrongen dat ze voor Yanto een eigen softband bestellen. Ik vertrouw er echt niet meer op dat we dat ding in de toekomst nooit meer nodig hebben.
En toen kwam dinsdag. Yanto was erg vrolijk. Hij was volgens mij gewoon weer erg blij dat hij weer kon horen. Hij heeft de hele dag nergens last van gehad, maar zag wel wat bleek. En ik had toch het idee dat de schroef wat verder naar buiten stak dan maandag. Yanto is samen met ons naar het St. Maartenvuur geweest, maar aangezien hij vuur doodeng vindt, zijn we vrij snel weer naar huis gegaan. Nadat Bert de schroef weer netjes afgeplakt had om ze te beschermen is ons mannetje lekker gaan slapen. Toen ik hem weer in zijn bedje legde nadat ik hem even had laten plassen toen wij naar bed gingen, vond ik echter dat de schroef er vreemd uitzag. Nadat ik de pleister wat los had gemaakt werd duidelijk waarom: hij was helemaal naar buiten gekomen en zat dus gewoon los. Ik heb hem toen maar beetgepakt en wat er overbleef was een gaatje van een milimeter of twee doorsnee en 4 milimeter diep. Dat heb ik toen maar mooi afgeplakt en ons mannetje weer lekker laten slapen. Wat moesten we anders?
Vanmorgen ben ik om 8.40 uur gaan bellen met KNO. Daar kreeg ik een kerel aan de lijn die me vertelde dat ik dan maar om 16.15 uur moest komen!! Toen ik vroeg wat ik dan moest komen doen, weer naar een arts-assistent die geen antwoord heeft op mijn vragen kreeg ik als antwoord: "Even laten kijken." Ja daaaaaag, ik wil de specialisten (Dr. Hof of Dr. Stokroos) op dit gebied spreken. Hij zou het dossier van Yanto lichten en dan één van de twee artsen vragen me terug te bellen. Toen ik om half vier nog niets gehoord had, ben ik maar weer gaan bellen. Toen de arts me even later terugbelde, bleek dat die kerel die ik 's ochtends gesproken had dus helemaal niets doorgegeven te hebben!!!! Blunder nummer ........ ik ben de tel kwijt. De arts was bijzonder meelevend en reageerde erg goed. Aan de wond hoeven we weinig te doen, behalve wat antibioticazalf en afdekken tot het dichtgegroeid is. De arts zou gaan bellen om zo snel mogelijk een nieuwe OK te regelen voor een opzetstukje voor de andere schroef en ze zou zorgen dat onze apotheek het recept voor de antibioticazalf gefaxt zou krijgen. Over de nieuwe OK moet ik aanstaande dinsdag weer bellen. En dat recept dacht ik wel even op te gaan halen.
EEEEhhhh, helaas. Ook dat ging weer fout. Onze eigen apotheekhoudend huisarts was gesloten, dus had de assistente van de KNO het recept toch maar gefaxt en ingesproken op ons antwoordapparaat dat ik het morgen kon gaan halen. Maar omdat ik geen enkel risico wil nemen met een eventuele infectie heb ik de dienstdoende huisarts gebeld en gevraagd of het daar naartoe gefaxt mocht worden en ik het daar op mocht halen. Dat was geen enkel probleem. Dus maar weer met de KNO gebeld en gevraagd het recept naar de andere huisarts te faxen. Daar ben ik toen snel met Yanto heen gereden. Maar ondertussen was Yanto ook gaan klagen over pijn in zijn keel en was hij flink bleek. Lekker, dat kon hij er ook nog wel bij hebben. Aangekomen bij de huisarts bleek daar nog geen recept gearriveerd te zijn. Ach ja, dan bellen we maar weer met de KNO. "O, het is er niet? Wat vreemd. We hebben het wel gefaxt." Jaja, stuur nu nog maar een keer!!! De fax begon te piepen, maar toen hij uitgepiept was kwam er een prachtig wit blaadje uit. Dus maar weer gebeld. "O, wat vreemd. Dan proberen we het nog wel een keer." Je begrijpt dat ik toen aan de lijn ben gebleven tot we het recept hadden en gecontroleerd hadden of het allemaal wel klopte. Daarna ben ik naar huis gereden en is Yanto meteen de bank op gekropen. Hij was helemaal bleek en maakte duidelijk dat hij keelpijn, hoofdpijn en pijn in zijn benen had. We hebben hem toen een paracetamolletje gegeven en maar even op de bank laten liggen. Uiteraard heb ik wel even het wondje gecontroleerd. Hij had immers ook koorts en wie weet zat er wel een ontsteking. Maar ik kon niets ontdekken wat daarop wees. Na een half uurtje knapte hij weer wat op en hij heeft daarna flink gegeten van zijn aardappeltjes met rode kool.
Daarna heb ik hem onder de douche gezet, het wondje goed uitgespoeld en afgeplakt met de antibioticazalf en een pleister. Nog even een boekje gelezen samen en toen is hij als een blok in slaap gevallen. De koorts was door het paracetamolletje gezakt gelukkig. Hij is nu nog één keer even wakker geweest en was wat huilerig, maar hoge koorts had hij niet.
Het is dus niet Yanto's week, deze week. En een schroefje los en ook nog een griepje onder de leden (tenminste ik denk nu dat het een griepje is). Even afwachten of hij morgen fit genoeg is om naar school te gaan, en anders blijft hij tot 's middags thuis bij papa en daarna neemt oma de dienst over. Mama moet helaas werken.
We houden jullie op de hoogte van deze never-ending story (zo voelt het inmiddels wel).
:
Geen trackback:
Trackback link:
Zet Javascript aan om een Trackback URL te genereren