Ons adoptieavontuur - Ons weblog

Zoals beloofd: ziekenhuis het vervolg

In het laatste bericht hebben we beloofd nog even terug te komen op de gang van zaken in het ziekenhuis.
Het begon al dinsdagmorgen. Toen hadden we een afspraak bij de arts die Yanto zou gaan opereren. Een leuk mens maar hetgeen ze vertelde was voor ons een verrassing te noemen. Ze vertelde dat de reden dat Yanto pas om 13.00 uur gepland was, te maken had met het feit dat degene die foto's kwam maken van de OK pas om die tijd beschikbaar was. Ook vertelde ze dat de operatie ruim een uur ging duren. Dat verbaasde ons omdat dit een kleinere ingreep zou zijn als de vorige en die dus korter had geduurd. Toen Bert daar iets van zei, werd er gereageerd met de opmerking: "met voorbereiding en zo kom je op ruim een uur." Omdat Yanto nogal druk was en overal aan zat hebben we alleen nog gesproken over het nuchter blijven en dat dat toch een probleem zou worden en over de dag waarop de Baha dan definitief op de schroef zou worden geplaatst. Afgesproken werd dat we nog gebeld zouden worden over het nuchter blijven en dat als alles goed verliep tijdens de OK, Yanto op zijn verjaardag op controle zou komen en dan de Baha schroef geplaatst zou worden.

Pas toen we het ziekenhuis verlieten, drong tot ons door dat we nooit toestemming hadden gegeven voor het maken van foto's van Yanto tijdens de OK. Toen de arts 's middags belde om de afspraken omtrent het nuchterblijven te maken, heb ik haar daarmee geconfronteerd. Ze gaf aan dat de foto's voor een Baha-congres waren en dat dit bij het maken van de afspraak bij de opname of door de andere arts (die de organisatie van het congres normaal in handen heeft maar nu met vakantie was) werd gedaan normaal gesproken. Omdat we in principe best anderen willen helpen door artsen te laten leren van Yanto's case EN er nu toch niets meer te veranderen was aan het tijdstip van de OK EN we wilden dat de OK niet weer uitgesteld zou worden, hebben we afgesproken dat de OK door zou gaan en de arts na de operatie op onderzoek zou gaan waar het allemaal was misgegaan.

Maar daarmee was het nog niet klaar. Op woensdag kwamen we op tijd aan op de afdeling. Gelukkig was daar deze keer niets op aan te merken. Op de anaestesisten des te meer. Maar daarover later meer. We hadden behoorlijke paniek verwacht doordat Yanto zo lang nuchter moest blijven. Maar tot onze verrassing viel dat reuze mee. Hij was zeker boos en verdrietig dat hij niet mocht eten, alle gebaren die hij kent voor eten zijn langs gekomen. Ook was er regelmatig sprake van een huilbuitje maar de paniek van de vorige keer bleef gelukkig achterwege. Op zo'n moment wordt ook ons weer duidelijk dat de communicatie met Yanto toch echt een heel stuk is verbeterd. Hij begreep dat hij pas mocht eten als hij "geslapen had bij de dokter".

Rond kwart voor één kreeg hij de pre-medicatie en was het weer feest. Hij had weer plezier voor tien. En ongeveer tien minuten later konden we weer naar boven naar de OK's. In de sluis begon ik weer met het aantrekken van de geweldig elegante overall. Ondertussen kwam de anaestesiste met een OK assistent (of zoiets want voorstellen was teveel gevraagd) naar de sluis. En toen ging het weer mis. Yanto werd zonder iets te vragen van het bed getild en zonder dat Bert ook maar afscheid kon nemen, meegenomen. Ik ben meegelopen naar de OK. Dat was zo'n lange tocht dat ik op een gegeven moment maar gevraagd heb of, als we een grenspaal voorbij kwamen, we de belgische of duitse grens overgestoken waren. Uiteindelijk kwamen we aan in de OK waar tot mijn verbijstering een complete professionele videocamera stond opgesteld. Er zouden toch foto's gemaakt worden!!! Geen videobeelden!!!??!!!
Het duurde toen nog minimaal tien minuten voor er begonnen werd met de narcose. Er moest eerst nog iemand gebeld worden die aanwezig diende te zijn blijkbaar. Yanto vond het helemaal niets. Hij maakte geluiden die ik herkende uit China toen hij bijzonder gespannen en angstig moet zijn geweest.

Nadat de ontbrekende persoon eindelijk gearriveerd was, werd Yanto door de anaestesiste in een houdgreep genomen met het kapje op zijn mond. Hij raakte meteen in paniek. Daarop vond persoon nummer twee het nodig om zijn benen ook nog een een houdgreep te nemen in een dusdanige positie dat het mannetje mij niet meer kon zien. Daarop heb ik die kerel aan de kant geduwd zodat Yanto me wel weer kon zien. Maar het duurde erg lang voor hij wegzakte. Even later werd duidelijk waarom: de airflow in het kapje stond veel te laag. Al met al heb ik nog hard mijn best moeten doen om hem wel een kus te kunnen geven voor ik de OK uit gebonjourd werd. Alweer een rampzalige actie van dit geweldige ziekenhuis.

Om half vier kregen we toen "al" bericht dat we naar de recovery mochten. Daar aangekomen bleek dat hij in een onbewaakt ogenblik de healingcap al van het opzetstukje getrokken had en de arts dus weer terug moest komen om dat te verhelpen. Er werd tussen neus en lippen verteld dat hij in de eerste twintig minuten toen hij wakker werd erg opstandig was. WE HADDEN TOCH AANGEGEVEN DAT WE OP DE RECOVERY MOESTEN ZIJN VOOR HIJ WAKKER WERD!!!! Weer een geweldige actie. Maar goed, ik heb Yanto toen lekker op schoot genomen en daar heeft hij nog lekker liggen slapen. Toen hij wat beter wakker werd af en toe gaf hij aan in bedje te willen liggen dus daar hebben we hem maar weer ingelegd. Uiteindelijk kwam rond twintig over vier de arts om een nieuwe cap te plaatsen en zijn hoofdje opnieuw te verbinden. Ze gaf wel toe dat het niet slim was geweest om alleen een pleister te plakken en geen verband daaroverheen te draaien. Chapeau, de eerste die het lef had om toe te geven een minder slimme zet te hebben gedaan. So wie so kunnen we van die arts niets verkeerds zeggen, behalve dan dat zij heeft gesproken over foto's i.p.v. video waardoor de OK dus zolang geduurd heeft. Er moet natuurlijk wel goed uitgelegd worden wat er gedaan wordt en dat kost nu eenmaal tijd.

Toen we rond kwart voor vijf terugkwamen op de kamer was Yanto misselijk en begon te braken. Ook een half uurtje later kwamen de drie slokjes water en de twee lepels mandarijnensap er weer uit. Maar toen die eruit waren knapte hij snel op en binnen korte tijd zat hij heerlijk te smullen van achtereenvolgens: een kom cup a soup met koekjes, een bakje mandarijnen op sap, een bakje met drie gesneden kiwi's en een bakje met twee gesneden tomaten. En dat bleef er allemaal in. Rond half acht hebben we het ziekenhuis samen met hem kunnen verlaten.

Zowel voor Yanto als voor ons een zware dag waar Yanto veel last van heeft gehad. Niet lichamelijk want van de operatie heeft hij verder weinig last gehad. Maar hij was daarna emotioneel wel een stuk labieler. Normaal voor ieder kind natuurlijk, maar voor ons mannetje nog eens extra door zijn achtergrond.

Gelukkig is de wond prima geheeld en heeft hij sinds afgelopen vrijdag de Baha op de schroef en hoort hij merkbaar nog een stuk beter dan voor vrijdag. En alle fouten die gemaakt zijn in het ziekenhuis hebben we tijdens de controle besproken en de arts heeft een aantal dingen nog met andere afdelingen opgenomen. En als "goedmaker" voor het niet vragen van toestemming hebben we de opgenomen beelden gevraagd. Onder de voorwaarde dat we die niet op YouTube zouden zetten hebben we die toegezegd gekregen.

En dan nu de foto's: