Ons adoptieavontuur - Ons weblog

Een onverwacht probleem met school

Dat je kind niet alleen bij de juffrouw wil blijven, daar reken je wel op als ouder als je kind voor het eerst naar school gaat. Maar dat dat geen enkel probleem is, maar het naar huis gaan wel: daar hadden we niet op durven hopen. Maar dat is dus precies wat er afgelopen maandag gebeurde.

Vanaf het moment dat we binnen zijn gewandeld is Yanto druk bezig geweest met ontdekken. Hij heeft alle boxen, kisten, doosjes en potjes van dichtbij bekeken. Maar daarnaast heeft hij, voor een eerste keer, ook verrassend goed meegedraaid in de routine van de groep. Hoewel we wel een groot deel van de ochtend aanwezig zijn geweest, hebben we het begeleiden en corrigeren van Yanto aan de groepsleiding overgelaten. En dames: petje af. Hoewel hij jullie af en toe te snel af was (troost: hij is ons ook nog regelmatig te snel af) hebben jullie hem netjes in het gareel kunnen houden. We hebben wel in de gaten dat hij ook hier weer druk op zoek is gegaan naar de grenzen. Omdat het de eerste schooldag was zijn die nog niet heel direct aangegeven, maar voor een eerste keer wist hij toch al vrij goed wat hij wel en niet kon maken.

Maar het belangrijkste is: hij heeft het super naar zijn zin gehad!!! Toen Bert en ik met de logopediste meegingen zwaaide hij braaf: doei doei. Hij is daarna verdergegaan met het verorberen van een kiwi en twee rijstwafels met jam. Hij heeft ons dus geen moment gemist. Niets paniek, niets huilen omdat papa en mama weg zijn. Daar gaat ons ego. $:\$ Toen we terugkwamen werd dat door meneertje voor kennisgeving aangenomen en ging hij weer druk verder met zijn bezigheden.

Aangezien we niet teveel van Yanto wilden vragen op een eerste dag, hadden we in overleg met de behandelcoördinator besloten dat hij zou beginnen met een halve dag. Dus toen de rest van de kids aan tafel gingen vertelden we Yanto dat we naar huis gingen. Maar daar volgde een heel duidelijk "FOUT" op. Daar stonden we dan. Hij ging aan tafel zitten waar hij ook zijn fruit had gegeten en vroeg enigszins beledigd om zijn bordje. Toen hebben we maar besloten dat hij nog mee mocht eten. Wij kregen van de groepsleiding daarop ook een uitgebreide lunch geserveerd. Daar kon menig restaurant of hotel nog een puntje aan zuigen.

Maar ook na het eten volgde er een "FOUT" op de mededeling dat we naar huis gingen. We hebben hem daarom maar (pedagogisch geheel onverantwoord) omgekocht door te vertellen dat we 's middags naar de kermis zouden gaan. En toen ging hij toch maar mee. We waren heel blij op de terugweg. Mooier had het niet kunnen lopen. Blijkbaar is zijn vertrouwen in ons toch goed verankerd. Hebben we toch iets goed gedaan, denken we dan maar.

Zoals beloofd zijn we 's middags naar de kermis geweest. Nadat Yanto en ik eerst een rondje in de rups gemaakt hadden en hij er vrolijk en ik er groen weer uitkwamen, hebben we hem toch maar op de draaimolen gezet. Maar daar heeft hij bijna een ontzegging gekregen. Eerst heeft hij de rotor van de helicopter er bijna vanaf gedraaid. Er kwam een bako en een steeksleutel aan te pas om het ding weer te repareren. En daarna deed hij nog een greep in het decolleté van de dame van de draaimolen toen die zich bukte om het kaartje op te rapen. Als blikken konden doden ..........

Daarna heeft Yanto nog een paar keer in de botsauto gezeten met papa en gespeeld op de schuifautomaatjes. En toen kwam er toch nog een ritje in de rups, Yanto's favoriet. Maar niet met mama. Nee, met Koen en Janneke. En wat een ritje was dat! Koen en Janneke hebben volgens mij nog pijn in hun handen van het vasthouden van ons boefje. Hij probeerde namelijk om onder de veiligheidsbeugel door te kruipen. Maar dat is hem niet gelukt. Koen en Janneke hebben hem goed vastgehouden. Super. Daar mag hij gerust nog vaker mee in de rups. Nadat hij daarna nog een oliebol, die hij prompt omdoopte tot pannekoek, een portie kibbeling en een gebakken eitje had verorberd, is hij helemaal doodop zijn bedje ingerold. En het eerste dat hij daarna vroeg toen hij wakker werd op dinsdagmorgen was: "Juffrouw? School?" Helaas jongen, pas weer over een week.

De hele week heeft hij gevraagd om de juffrouw en de school, maar eerst was er nog de Meilingdag waar we gisteren naartoe zijn geweest. Deze werd gehouden in het Archeon in Alphen aan den Rijn. Een heel eind rijden maar wel de moete waard omdat we zijn chinese vriendjes weer hebben teruggezien. Shao, Kyra en Liam waren ook aanwezig. Jammer genoeg waren Mei-Lin en Yana niet in de gelegenheid om te komen, maar die gelegenheid komt nog wel een keer. Omdat Yanto van school niet alleen een mooie herinnering maar ook een verkoudheidje heeft overgehouden zijn we redelijk op tijd weer naar huis vertrokken. Eerst nog even gegeten bij onze vrienden van wokrestaurant "Pom Lai" in Horn. Echt een aanrader. Heerlijk. En daarna is hij weer helemaal happy zijn bedje ingedoken.

Vandaag hebben we het maar lekker rustig aan gedaan want de verkoudheid heeft Yanto heel lief met papa en mama gedeeld. Dank je wel schat!

O ja, voor de foto's nog even dit: Op 15 oktober wordt Yanto weer geopereerd. Dan krijgt hij het opzetstukje op zijn schroefje. En ongeveer een week later kan hij dan eindelijk dat gekke bandje van zijn hoofdje laten en de BAHA op de schroef zetten. Dat wordt een geweldig verjaardagscadeau.
Alleen de dag van de OK wordt een ramp. Iemand in Maastricht heeft namelijk verzonnen dat hij om 13.00 uur geholpen wordt en hij mag dus de hele ochtend niet eten. De vorige keer was het kwart over negen en toen was er al een uur geen land met hem te bezeilen. Dat wordt stress.

Maar goed, nog even wat foto's van een Yanto met bandje. Binnenkort eindelijk foto's van Yanto zoals hij is: het knapste mannetje van de hele aardbol.