En alweer veel te laat .......
Nee, niet te laat naar bed want vanavond lag hij voor de verandering deze week een keer op tijd in bed. Ik bedoel meer dat we weer veel te laat zijn met het plaatsen van een update hier. Maar op de één of andere manier komt het er niet van. Drukte overdag met ons manneke en dan 's avonds nog even wat achterstallige werkzaamheden en daarna zelf uitgeteld op de bank en het bed in.Maar goed, vanavond loopt Bert op de schietbaan in Baexem met een pistool te zwaaien (eeehhhh, schieten anders heb je toch echt een probleem met de eigenaar van de schietbanen) en Yanto ligt in bed, dus nu heb ik ff tijd om jullie weer eens op de hoogte te brengen van de avonturen van de laatste vier weken.
Laten we beginnen met de dagen na de operatie. Buiten de wond die natuurlijk nog even flink geirriteerd heeft, heeft Yanto nergens last van gehad. Het leek wel of er niets gebeurd was. Gelukkig maar, want we waren toch best bang dat het vertrouwen dat hij in ons heeft nog niet sterk genoeg zou zijn. Maar voor die angst is geen enkele aanleiding gebleken. Na een week zijn we nog even op controle geweest en hebben we meteen de papieren gekregen voor de volgende operatie. We hebben gevraagd of dat in de herfstvakantie zou kunnen. Dan kan hij daarna naar school zonder dat rare bandje.
Maar op dit moment: hij doet, speelt, praat (eehhhh, brabbelt), sloopt, maakt, knutselt, kust, knuffelt, zwemt, wandelt en eet alsof er helemaal niets gebeurd is. Heerlijk. Hij is zo ontzettend bezig met inhalen van alles dat hij in de eerste vijf jaar van zijn leven heeft gemist.
We proberen hem zoveel mogelijk aan te bieden om te ontdekken. Maar dat is niet altijd even makkelijk. Onze grens, wat betreft het aanbieden van leuke leerstof, is langzamerhand wel in zicht. Hij is echt toe aan het spelen en leren met andere kinderen. En daar komt de vroegbehandel groep van Viataal om de hoek. We weten sinds een week of vier dat hij inderdaad geaccepteerd wordt door Viataal, maar we moesten nog wachten op het antwoord op de vraag of er wel plek was. Gisteren hebben we daar eindelijk antwoord op gekregen. Het antwoord is: "Ja, maar ..........." En die "maar" is weer het gevolg van de gigantische bureaucratie in Nederland. Yanto heeft een AWBZ-indicatie voor de gezinsbegeleiding. Daardoor kan Viataal geen verkorte aanvraag doen voor de AWBZ-vergoeding van de behandelgroep. Dus wordt het een normale aanvraag die zes tot acht weken duurt. En gedurende die tijd kan hij dus nog niet beginnen. Heel erg jammer maar we hebben besloten dat we ons daar maar niet meer druk over maken. We gaan komende week even contact zoeken met de leerplichtambtenaar om ervoor te zorgen dat we daar geen problemen van gaan krijgen, maar dat verwachten we eigenlijk niet.
Maar nu eerst nog genieten van onze vakantie. We hebben er al één week opzitten en hebben er nog één over. Afgelopen week hebben we lekker rustig aan gedaan. Maandag zijn we lekker gaan zwemmen. In eerste instantie was Yanto boos. Hij wilde wel zwemmen maar begreep totaal niet dat we door de voordeur vertrokken en dan ook nog met de auto. Zwemmen doe je toch in de achtertuin in het zwembad. De bui waaide pas over toen we omgekleed waren en het zwembad in Weert binnenwandelden. En toen brak ook echt de zon door. Hij vond het geweldig. Om de haverklap hoorde je "bembem" (Yanto's voor zwemmen) door het hele bad. Na ruim vier uur was meneer het nog niet zat. Maar papa en mama wel dus toen zijn we toch maar gaan omkleden. En daar bleek nogmaals hoe geweldig hij het allemaal heeft gevonden. Op het bankje zat hij weer heel stilletjes te huilen. En zo stil huilen doet hij telkens als hij het ergens heel leuk heeft gehad en niet weet of hij daar nog ooit terugkomt. Dat is zo zielig om te zien. Hoe we hem dan ook verzekeren dat we nog vaker gaan zwemmen, dat bevat hij jammer genoeg nog niet echt. Maar goed, vandaag zijn we weer terug geweest en vond hij het weer helemaal geweldig. Daarna zijn we lekker gaan eten en toen naar de kinderboerderij. Hij vindt de geluiden die de dieren maken helemaal geweldig. De beesten zelf zijn minder interessant.
Eergisteren zijn we nog even naar "oma Els" geweest. Ook daar had hij het geweldig naar zijn zin. Vooral het stunten met de rolstoel van Jo, zijn nieuwe vriend, vond hij het einde. Ook hier hadden we bij vertrek weer stille tranen. Maar reken maar dat we ook daar nog veel vaker gaan komen.
Dan nog even de update van de rechtzaak en het verdwenen dossier. TNT weet nog steeds niet waar het pakket gebleven is maar de rechtbank heeft wel een datum gepland voor de zitting. Op 11 september (we hopen maar dat dat voor ons geen ongeluksdag is) worden we in Roermond verwacht. We hopen dat de rechtbank akkoord gaat met de uitleg en de kopiën van het dossier. Duimen jullie ook een beetje voor ons?
En dan nu, traditiegetrouw, de foto's.
Nee dat is niet snoepen, daar zitten heel veel vitamientjes in.
Ik wil wel muziek maken op dat glas, maar kan iemand dat harig ding van mijn rug afhalen.
Ik heb alleen een blok in het decolleté van oma gestopt. En nou moet ik in de hoek?
Baby-pannekoeken. Jammie met suiker, stroop en appelmoes.
Draaien, draaien, draaien, water, water, water. En ik kan nog niet aan de kraan!!!!
:
Geen trackback:
Trackback link:
Zet Javascript aan om een Trackback URL te genereren