Ons adoptieavontuur - Ons weblog

Ziekenhuisdag 2: Panisch, stoned, boos en weer Yanto

Dat is in het kort de beschrijving van vandaag.
Om acht uur vanochtend werden we verwacht op de kinderafdeling. Dat was dus heel vroeg het bed uit, douchen, aankleden, tas pakken, proviand meenemen en de auto in. Nu zullen jullie denken: "proviand inpakken? Hij krijgt toch eten in het ziekenhuis." Later zal blijken waarom we toch met een tas vol richting Maastricht vertrokken. Onderweg was Yanto nog een beetje erg moe, dus de reis naar het AZM verliep zonder gezeur over eten. Eenmaal bij het ziekenhuis aangekomen was hij helemaal verheugd. Jippie, alweer naar die leuke kamer met dat leuke bed en mijn vriendjes Jop en Job.

Op de kamer bleek dat Jop al naar de OK was. Dat was een goed teken. Het OK-schema was op tijd gestart. Nadat we eerst nog wat gezeten en rondgelopen hadden werd Yanto toch wel lastig. Hij had honger en welk eten hij door middel van zijn gebaren ook vroeg, hij kreeg niets. En dat begreep hij dus niet. Langzamerhand sloeg de paniek bij hem weer toe. Je ziet hem dan denken: "Krijg ik alleen nu niets of moet ik vaker honger lijden?" En dan is het heel frusterend dat de communicatie echt nog niet goed genoeg is om hem uit te leggen waarom hij niets mag eten.

Maar niet lang na de eerste paniek was er tijd voor een heel ander gedrag. Om alvast een beetje weg te doezelen kreeg hij 10 mg Dormicum, een slaapmiddel. Nou, geslapen heeft ie daar niet van maar hij heeft plezier gehad voor tien. Hij bewoog alsof hij de laatste vier biertjes toch had moeten laten staan, hij heeft voor ons gezongen (de tekst was vrij eentonig want meer als lalalalala kwam er niet uit), hij heeft zich helemaal een breuk gelachen en op en neer gewiebeld. Echt een heel vreemde gewaarwording voor hem maar ook voor ons. Je hebt in een minuut of vijf een heel ander kind. Maar we hebben er maar van genoten want dat deed hij ook.

Ongeveer een half uurtje later mochten we met hem naar de OK. Ik ben bij hem gebleven tot hij onder zeil was. Het kapje vond ie minder want het stonk. Maar hij was snel vertrokken en toen brak het wachten weer aan. Wachten tot we geroepen werden dat we naar de recovery mochten. Na anderhalf uur was dat alweer zover. Samen zijn we naar boven getogen. Meneertje sliep nog vrij vast en ondertussen waren twee verpleegkundigen bezig om zijn tulband wat beter te bevestigen. Hij had namelijk een drukverband om zijn hoofd om een hematoom tegen te gaan. Af en toe schrok hij even wakker om twee seconden later weer te gaan liggen en verder te slapen. Na ongeveer drie kwartier werd hij wat meer wakker en kregen we wat boze blikken cadeau van hem. Het was duidelijk dat hij het niet leuk vond, dat we dit hadden laten gebeuren met hem. Maar goed, dat is ook wel logisch. We hoopten alleen dat die blikken niet te lang gingen duren.

Na een kwartiertje werden we weer opgehaald door twee verpleegkundigen van de afdeling. Toen we op de kamer kwamen zijn we langzaam begonnen met wat appelsap en appelsientje. Maar meneertje had toch meer zin in soep. Oke, krijg je soep. Het infuus en die tulband bleven hem echt heel erg storen. Hij vroeg telkens om die weg te doen, maar ja, dat konden wij dus niet. Het resultaat was dat we de pluspunten die we gescoord hadden met de soep ook prompt weer kwijt waren. Weer boze blikken dus. Maar goed, de pluspunten bleven stromen want na de soep heeft meneer nog een bakje mandarijntjes op sap, een bakje kiwi, 10 koekjes en nog een kop soep verwerkt. Ook heeft hij een ernstige poging gedaan om de toiletpot stuk te plassen. Aan alle voorwaarden voldaan voor het verwijderen van het infuus zou je denken. Maar helaas, toen de verpleegkundigen om half twee kwamen om zijn bloeddruk op te nemen, werd even duidelijk gemaakt dat ze na de ronde wel het infuus wilden afkoppelen maar op zijn vroegst om half drie werd het infuus verwijderd. Ik heb toen aangegeven dat als ik het te lang vond duren, ik het zelf zou verwijderen. Dat leverde me een pissige blik op en de opmerking: "Dan brengt u ook zelf maar een nieuwe in als hij gaat braken." Toen ik als antwoord gaf dat een kind van één keer braken echt niet meteen uitgedroogd was, wist ze niets meer te zeggen maar werden we wel nog even verzocht om hem te temperaturen. Dat hebben we dan ook maar gedaan. Dat is tenslotte een voorwaarde om naar huis te mogen: een normale temperatuur. Leuk detail: er is ons totaal niet gevraagd of men iets te eten voor Yanto moest halen. We waren dus heel blij met de grote voorraad proviand die we meegenomen hadden. Ik weet niet wat hij anders had moeten eten. En dat hij honger had moge duidelijk zijn.

Om tien over twee kwam toen de verpleegkundige weer terug. En tot onze verbazing werd meteen het hele infuus verwijderd. Zo zie je maar, je mond af en toe opendoen helpt toch echt wel. Yanto's kamergenootje Jop zou als hij om half tien gedronken had na zijn OK verlost worden van zijn waaknaaldje. Dat is uiteindelijk om half twee verwijderd terwijl hij om half tien al netjes aan alle voorwaarden had voldaan. En als Jops vader toen niet was gaan vragen was er nog niets gebeurd.

Nadat Yanto wat gedoezeld, gespeeld, geklierd, gegeten en gedronken had verscheen rond kwart over drie Dr. Stokroos om nog even de OK na te bespreken. Inmiddels was ook Yanto's andere kamergenootje Job terug van de recovery. De OK was helemaal volgens plan verlopen en de wond had heel weinig gebloed. Mooi!!! Wanneer mag die tulband dan af? Hij zit er telkens aan te trekken en te duwen en we zijn bang dat hij het eraf trekt. Het antwoord van Dr. Stokroos was heel diplomatiek: "Als dat gebeurt, dan is dat niet erg." Goed zo, die onthouden we. Van Dr. Stokroos mocht Yanto naar huis. Over één week nog even een nacontrole en dan over drie maanden via het dagcentrum de "huid uitdunnen en de opzetstukjes plaatsen". En een week later is hij dan eindelijk van dat bandje af. We hopen dat dat een leuk verjaardagscadeau voor hem gaat zijn.

Omdat ook Job van de dokter naar huis mocht, is Bert de verpleging op de hoogte gaan brengen en gaan vragen om de ontslagpapieren. Tja, we moesten nog even wachten want er was overdracht. Tuurlijk, we hadden nog niet gewacht in die twee dagen. Dat moest toch nog wel even kunnen. Uiteindelijk kwam de verpleegkundige met twee kleine papiertjes. Eén voor Yanto en één voor Job. Op dat papiertje stond niets meer dan de controleafspraak. Geen pijnmedicatie, geen wondverzorgingsadvies, helemaal niets. Toch nog maar even gevraagd want op de recoverypapieren stond als medicatie Diclofenac 12,5 mg. Het is natuurlijk ook niet handig om die papieren te lezen, maar ja, dat kan ik toch niet laten. We mochten hem paracetamol geven indien nodig. Nou, de komende drie dagen gewoon drie maal daags 240 mg en daarna zien we wel hoe het gaat. Enne, die temperatuur die we hadden gemeten ......... daar is nooit meer naar gevraagd. Hij had zo met 40 graden koorts naar huis kunnen gaan.

In de auto hebben we het verband snel verwijderd en de BAHA weer opgezet. Daarvoor kregen we dankbare blikken van ons mannetje. Inmiddels had hij al een tijdje besloten dat we eigenlijk toch niet zo slecht zijn. We hadden alweer knuffels, kusjes en een mooie glimlach mogen ontvangen. Heerlijk, dan is het extra genieten want dat betekent dat hij inmiddels echt vertrouwen in ons heeft. Doen we toch wel iets goed. :-)

Op weg naar huis heeft hij wat liggen doezelen en slapen, maar echt veel was dat niet. Eenmaal thuis ging hij regelrecht naar de bank, jas nog aan. Hem even lekker onder de deken gelegd, maar dat heeft niet lang geduurd. Hij heeft nog even lekker bij zijn papa op de bank gelegen en daarna was het weer de oude Yanto. Vol streken, energie en plezier. HIj heeft nog even de afwas gedaan (nee, dat is geen kinderarbeid, dat is waterpret als je even niet in bad mag) en natuurlijk weer gegeten. Twee eitjes, wat boontjes, aardappel, tomaat en bacon werden verorberd. Daarna moesten een ijsje, een kiwi, een nectarine en een zakje chips eraan geloven. We kunnen wel zeggen dat hij de achterstand die hij vanochtend had opgelopen weer heeft ingehaald.

Sinds zeven uur ligt hij in zijn bedje. Hij protesteerde totaal niet, heeft ook niet gehuild maar is als een blok in slaap gevallen. Helemaal doodop van alle gebeurtenissen de laatste twee dagen. Net voor hij in slaap viel heeft hij wel nog zijn verlanglijstje voor morgen doorgegeven. Hij wil oma en ome Karel zien. De planning voor morgen is dus klaar.

We willen iedereen die aan ons gedacht heeft en ons vandaag berichtjes heeft gestuurd of heeft gebeld, ontzettend bedanken. Dat doet ons heel erg goed. Thanx!!!!