Ons adoptieavontuur - Ons weblog

Stapje voor stapje

... leert ons mannetje. Maar hij maakt wel heel veel stapjes op een dag. Alles dat hem aangeboden wordt zuigt hij op als een spons. Hij onthoudt dingen die wij allang weer vergeten zijn. Maar gebaren blijft heel belangrijk voor hem. Hoewel hij ons prima begrijpt als we Limburgs tegen hem praten, lijken de dingen veel beter te blijven hangen en beter voor hem te reproduceren te zijn als we naast het spreken ook gebaren. We hadden ons al voorgenomen om hem ook te blijven leren om te gebaren, maar dat idee is alleen maar versterkt in de loop der tijd. Hij gaat langzamerhand ook steeds meer praten. Zonder de gebaren kunnen we een gedeelte verstaan maar heel vaak is het gebaar dat hij maakt voor ons het herkenningspunt. Maar zijn zelfvertrouwen om erbij te praten groeit enorm omdat hij het idee heeft dat we hem hebben begrepen door zijn praten. Daardoor gaat ie steeds meer praten en proberen. Heel mooi en heel ontroerend.

Gisteravond had Bert even een gigantische brok in zijn keel. Yanto zegt al een heel tijdje heel duidelijk: Doei, doei. Maar tot gisteren was dat telkens omdat wij hem vroegen dat te zeggen als we ergens weggingen of iemand wegging. Maar niet gisteren. Ik ging hem op bed leggen en Bert bleef beneden. Hij kuste Bert nog even en toen Bert zei: "Tot morgen, lekker slapen", draaide meneertje zich om en riep spontaan": "doei, doei". Daarmee had hij weer een hoop pluspunten opgebouwd bij zijn papa.

Vandaag was ook weer zo'n dag vol vooruitgang. We kregen vandaag bezoek van Monique, Nico en Koen. Tja, wie zijn dat? Buren, vrienden, bijzondere mensen in ons leven en het leven van Yanto. Van die mensen die (bijna) elke dag even op de site kijken of er iets nieuws opstaat. We hebben eerst lekker een stukje vlaai gegeten en daarna zijn we gaan barbecuen. Neehee, niet meteen na elkaar. Daar zat nog een heel gezellig anderhalf uur tussen. En in dat anderhalf uur, eigenlijk de hele middag hebben we genoten van Yanto en Koen. Ze hebben samen in de tuin gespeeld. Echt heerlijk om te zien. En ook bijzonder want tot vandaag had Yanto eigenlijk nog nooit een lange tijd met iemand samen gespeeld. Na even trok hij zich dan weer terug en ging weer zelf spelen. Alleen met mij en Bert (en de laatste tijd ook oma) lukte het om hem wat langer te boeien. Maar niet vandaag. Die twee hebben gespeeld met de bal, gerold over het gras, over elkaar heen gekropen. Gewoon heerlijk samen bezig geweest. Zo zien we elke dag weer iets nieuws en genieten we weer. En niet wij alleen. Monique, Nico en Koen hebben ook genoten van ons mannetje.

En dan natuurlijk nog even de zakelijke dingen. De opname in het ziekenhuis is geregeld. Maar voor zijn school (of iets vervangends) is nog heel wat te doen. Uit het gesprek met Ludgard en Gemke (de gezinsbegeleidster en de psychologe) van het audiologisch centrum kwam naar voren dat er voor Yanto eigenlijk twee mogelijkheden waren: een vroegtijdig behandelgroep van Viataal en het vroegere MKD in Wessem dat nu onder de Mutsaerstichting valt. Toen ons de details werden verteld, werd eigenlijk wel duidelijk dat Viataal de beste optie zou zijn omdat daar ook NMG (Nederlands ondersteund met gebaren) wordt gebruikt. Heel belangrijk voor Yanto zoals we al zeiden. Die behandelgroep valt niet onder de leerplicht dus daar zouden we dan wel weer voor in overleg moeten met de gemeente. Maar daar zien we niet zo'n probleem in. Het is gewoon niet mogelijk voor Yanto om nu naar een reguliere school te gaan. Voor wie geïnteresseerd is in zo'n behandelgroep: Viataal

Na veel bellen om de juiste persoon aan de lijn te krijgen konden we toch nog vrij snel eens gaan kijken bij de groep van Viataal. Die groep zit sinds januari ook in Roermond. Lekker dichtbij dus. Na een kort gesprekje over Yanto zijn we bij de kinderen gaan kijken. En wat we daar zagen was geweldig. Een grote ruimte voor maximaal zes kinderen met twee begeleidsters. Alle faciliteiten aanwezig voor de kids om hun ontwikkeling te stimuleren. Er werd gebaard, met pictogrammen gewerkt en vooral aangesloten bij de belevingswereld van de kinderen. Kortom, precies wat Yanto nodig heeft. Helaas is nog niet helemaal zeker of Yanto daar ook echt naartoe kan. Hij zit qua leeftijd aan de bovengrens en verder wilde men (heel begrijpelijk) meer informatie over Yanto opvragen bij het audiologisch centrum. Komende week worden we gebeld met hopelijk een definitief antwoord op de vraag of hij daar geplaatst kan worden. We duimen heel hard dat het antwoord JA is.

Maar tot die tijd stimuleren we hem zoveel mogelijk en (bijna) iedere dinsdagmorgen krijgen we daarbij hulp van Ludgard. Zij komt dan aan met een box of een koffer vol met spelmaterialen. Voor Yanto elke week weer een spannend moment: wat heeft ze nu weer meegebracht? Niet alles wordt door Yanto gebruikt op de manier waarvoor het bedoeld is, maar hij leert ervan en heeft een hoop plezier. En het leukste is nog wel als de koffer of de box leeg is want dan kan hij erin gaan zitten. Of zou dat het beleid zijn van zo'n begeleidster? Dan kun je het spel misschien beter structureren. He Ludgard?!!! :-)