Spoorloos verdwenen.
Nee, niet Yanto. Echt niet. Die houden we in de gaten als havikken. Maar wel het bericht dat we een aantal dagen geleden hadden geplaatst. Helaas is het nergens meer terug te vinden, dus dit wordt een vezameling van de gebeurtenissen van de afgelopen tijd.Allereerst natuurlijk het supergezellige bezoek aan Yanto's China-vriendinnetje Mei-lin en haar zusje Jinthe en onze geweldige reisgenoten Gerard en Klazina.
Het is een heel stuk rijden naar Katwijk aan Zee maar het was superweer en Yanto had er zin in want hij was bijzonder vrolijk. Met de proviand, reservekleren, zonnebril en cadeautjes voor de twee dames aan boord konden we vertrekken. De reis verliep super en rond het middaguur arriveerden we dan ook in Katwijk. Zeker weten we het niet maar het leek toch echt of Mei-Lin en Yanto elkaar herkenden. Na het uitwisselen van de cadeautjes (Yanto kreeg een mooie tractor met veewagen van Mei-lin en Jinthe) hebben we lekker genoten van een stukje Limburgse vlaai en daarna was er tijd om bij te praten. Mei-lin heeft nog even een middagdutje gedaan in bed en Jinthe koos Bert's schoot uit als plaats om in te dutten.
En daarna natuurlijk naar het strand. Na een minuutje of 20 lopen stonden we midden op het Katwijkse strand. Vanwege het prachtige weer was het er behoorlijk druk, maar het was heerlijk. Yanto moest eerst even wennen aan het gevoel van zand onder zijn voetjes maar na een half uurtje ontdekte hij dat je daar ook lekker mee kunt spelen en gooien.
Het enige dat hij nog steeds niet begrijpt is waar dat water vandaan kwam dat telkens op hem af kwam.
Na de strandwandeling en de tocht met de benenwagen terug naar het huis van onze vrienden was Yanto behoorlijk moe en hongerig. Na een bakje tomaten werd Yanto (en wij ook) getrakteerd op heerlijke patatjes. Het menu gekozen door Jinthe. En daarna was het helaas alweer tijd om naar huis te gaan.
Omdat Yanto al de hele dag zijn Baha op had, hebben we die tijdens de rit naar huis maar afgedaan. Hij kan geluid nog niet filteren en hoort daardoor net zoveel van de motor van de auto, als de radio als ons gepraat. Dat is erg vermoeiend en zijn hersenen moeten echt nog wennen aan geluid. De rit verliep zonder files of ander ongemak. Toen we thuiskwamen heb ik zijn Baha op het dressoir gelegd en ben in de keuken op gaan ruimen. Tot mijn verbazing en grote blijdschap kwam meneertje even later de keuken in met in de ene hand zijn keyboard en in de andere zijn Baha en maakte hij me duidelijk dat hij de Baha op wilde om met zijn keyboard te spelen. En dat drie dagen nadat hij dat gekke ding had gekregen. Ik kreeg het er helemaal koud van. Hij geniet van alle geluiden die hij hoort en zelf maakt.
Ook de kinderaudiologen die we afgelopen week hebben gesproken in het Audiologisch centrum Hoensbroek waren zeer positief over hem. De verwachting is dat als hij eenmaal zijn definitieve Baha heeft (met een schroefje in zijn schedel), hij bij een normaal geluidsniveau kan horen. We waren heel erg blij. Die schroef wordt tijdens een operatie in zijn bolletje gedraaid. Na ongeveer twee maanden is de schroef vastgegroeid en kan hij zijn definitieve Baha gaan dragen zonder dat vervelende bandje rond zijn hoofd de hele dag. Helaas staat hij op de wachtlijst voor de OK omdat er in het AZM maar twee artsen zijn die dit doen en er één ziek is, zoals we al wisten. De ander heeft het momenteel razend druk.
Daarnaast krijgen we morgen bezoek van iemand van de gezinsbegeleiding van het Audiologisch centrum. Deze mensen gaan ons helpen met een aantal praktische zaken zoals de aanmelding voor de school, aanvragen van een persoonsgebonden budget voor scholing, aanvragen van hulpmiddelen enz. Daarnaast gaan we kijken naar zaken als logopedie en speltherapie. Dit allemaal om te zorgen dat hij de uitdagingen gaat krijgen waar hij naar op zoek is. Hij wil vooruit en zijn achterstand in opleiding inhalen. En dat gunnen we hem van ganser harte. En als we de kinderaudioloog moeten geloven zou hij die achterstand wel eens in vliegend tempo kunnen wegwerken.
We zullen zien. Wij zullen in ieder geval het onderste uit de kan halen om hem alles te bieden dat hij nodig heeft om te kunnen groeien in alle opzichten. We kennen ons mannetje vandaag precies 13 weken. En in China dacht ik al dat ik nooit meer van hem zouden kunnen houden als daar. Jezus, zat ik er even naast.
:
Geen trackback:
Trackback link:
Zet Javascript aan om een Trackback URL te genereren