Ons adoptieavontuur

En daar zijn foto's...

Het zijn foto's van de dag na de verjaardag van Yanto. De foto's van sinterklaas, de kerst en nieuwjaar komen in één bericht.

Op 25 oktober 2009 zijn we naar Bobbejaanland geweest met de familie van mijn (Bert's) schoonmoeders zijde.
Hieronder een kleine selectie van de foto's:

Dat water komt en gaat. Straks raakt het een van mijn tantes nog...

Oooh, wat gaat dat lekker snellllllllllllllll...

Ale zegen komt van boven. Hopelijk blijft het droog, want ook alle regen komt van boven.

Mijn papa verzette zich altijd tegen rondjes bij zijn werk als conducteur. Deze rondjes zijn erruuuuuug leuk.

Mama, poets die aap ook iedere dag zijn tanden??? Hij stinkt een beetje uit zijn mond.

Marijke Helwegen, eat your heart out. Mijn lippen zijn toch mooier en mijn stembanden ook.

Geplaatst door Bert op 29 December 2009 om 22:28 uur.

De beste wensen

Ook dit jaar weer een Yanto-kerstkaart.
Als je op de afbeelding klikt, dan opent een nieuw scherm met de grote versie.

Geplaatst door Bert op 22 December 2009 om 22:54 uur.

Van Sinterklaas naar de Kerstman

Sinterklaas.
De man met baard heeft inmiddels bij Yanto toch ook een plaatsje gekregen. Het vreemde is dat hij zich op het ene moment gedraagt of de man hem niet interesseert, maar het andere moment wel slecht in slaap valt van opwinding over het aankomende bezoek van Sinterklaas.
Dit jaar is hij met de school ook naar het huis van Sinterklaas in Weert geweest.
Yanto was erg onder de indruk van een zieke Piet. Die lag in de ziekenboeg in het huis in Weert.
Thuis heeft Yanto uitgebreid verteld wat met Piet gebeurd was.

Verder heeft Yanto natuurlijk de schoen gezet en veel cadeautjes gekregen van Sinterklaas. Gelukkig weet de Sint hem sinds 2 jaar toch iedere keer weer te vinden.
Op het verlanglijstje stonden: Een koffiezetapparaat, een magnetron, een stofzuiger, etc.
Ja, Yanto is al aan het werken aan zijn uitzet. Zou hij dan toch op school zijn liefde gevonden hebben???

Deze week was het weer Gamma-tijd. We hebben tegenwoordig een kalender ophangen. Daarop kan Yanto zien wanneer speciale dingen te doen zijn.
Het meest speciale blijft natuurlijk: Gamma.
Hij leeft er ontzettend naartoe en telt de dagen af. Soms zelfs letterlijk.
Afgelopen zondag was het Gamma-dag en hij was helemaal opgewonden.

Maar toen wij 's morgens wakker werden bleek een dik pak sneeuw te zijn gevallen en eigenlijk was het niet verantwoord om te gaan rijden.
We hebben alles geprobeerd, maar hij kon het niet begrijpen dat, na zolang wachten, de Gamma niet door zou kunnen gaan.
Hij was gewoon ontroostbaar verdrietig.
Uiteindelijk hebben we alle moed bij elkaar geraapt en zijn toch maar gaan rijden.
Een rit van normaal 20 minuten werd nu een uur, maar we zijn er geweest en Yanto had wederom de tijd van z'n leven.

Daarna nog even naar zijn school gereden, want daar was kerstmarkt. Yanto zag bijna direct de grote ketel met soep en het bleek ook nog zijn favoriete soep te zijn: Champignonsoep.
Hij heeft er twee koppen van gegeten. En nog een pannekoek mogen bakken.
Kortom, erg leuk.

En nu?
De kerst komt eraan.
Yanto (en wij ook, hoor) heeft er zin in.

De foto's plaats ik later onder dit artikel.
Daar ga ik nu aan werken.

Geplaatst door Bert op 22 December 2009 om 22:14 uur.

De Beddenwinkel, bedankt!

In 2003 zijn wij begonnen met onze domeinnaam en site op www.haupts.nl.
In die tijd was hosting van een internetsite nog niet zo vanzelfsprekend en goedkoop als vandaag en ook een domeinnaam registreren was niet zo normaal voor particulieren als nu.
Omdat wij toch al onze naam wilden claimen als domeinnaam en een site wilden gaan bouwen, hebben wij Jean-Peter Adams gevraagd of hij een oplossing wist.
Die oplossing werd gevonden op de server van www.debeddenwinkel.nl uit Geldrop.
Jarenlang heeft De Beddenwinkel ons de ruimte gegeven om onze site te beheren en heeft Jean-Peter Adams ons op technisch gebied ondersteund.
Drie weken geleden kregen we helaas het bericht dat De Beddenwinkel had besloten om ons te vragen onze site te gaan verhuizen. Dit besluit respecteren wij en afgelopen week zijn wij dan ook verhuist naar een andere hostingprovider.

We willen via deze weg Jean-Peter Adams en De Beddenwinkel.nl hartelijk bedanken voor al hun hulp en de ruimte waar onze site al deze jaren heeft mogen staan.

Geplaatst door Bert op 21 December 2009 om 16:00 uur.

Er is er één jarig ...........

Nou ja, al bijna weer "er was er één jarig". Vandaag was Yanto's 7e verjaardag. Zeven jaar alweer. En alweer bijna twee jaar in ons leven. Wat gaat de tijd toch snel.
Maar laten we eerst maar eens beginnen bij waar we de vorige keer gebleven waren. Het begin van het nieuwe schooljaar. Nu zeven weken geleden. Het was erg spannend. Hoe zou het gaan? Zou Yanto wel kunnen wennen? Zouden ze Yanto kunnen begrijpen op school? Na een week was dat al een beetje duidelijk maar nu na zeven weken helemaal. Het gaat geweldig goed. Yanto voelt zich thuis en veilig op school. Hij draait mee in het dagprogramma met enkele aanpassingen. En daaraan zie je dus dat de groepsleiding en alle andere professionals op Yanto's school geweldig zijn in hun vak maar ook allen een roeping hebben gehad om dit werk te gaan doen. We hadden niet meer kunnen wensen dan hetgeen er voor hem gedaan wordt. Aan alle voorwaarden die Yanto nodig heeft om op een positieve manier tot leren te komen wordt voldaan. En daardoor doet hij het dus gewoon goed. Uiteraard is het ontwikkelingsniveau nog lang niet te vergelijken met dat van een "normale" 7-jarige, maar voor een kind dat 5 jaar ontwikkeling gemist heeft, doet hij het meer dan goed. We zijn so wie so heel trots op ons ventje, maar als we dan op een ouderavond weer horen en zien hoe hij het doet, dan gloeien we weer helemaal van trots.

Helaas was er de afgelopen periode ook iets dat minder goed ging. De eerste week ging de busreis super maar helaas was dat de tweede week afgelopen. Toen werd Yanto regelmatig ziek in de bus. We hebben dus een aantal maal de bus kunnen dweilen en ook de groepsleiding op school werd na de busrit 's ochtends getrakteerd op een ondergespuugde bus of hij haalde (net als thuis) nog net de wc. Meteen zijn we contact gaan zoeken met de gemeente die het vervoer regelt. We hadden het sterke vermoeden dat het aan de blindering van de ramen in de bus lag. De eerste week had hij namelijk een bus met "gewone" ramen gehad maar vanaf de tweede week werd dat een luxere bus met getinte ramen. Ondanks alle pogingen van onze geweldige buschauffeur die werkelijk alles geprobeerd heeft (van andere plaats tot stoelverhoger) bleef Yanto ziek. Op school en thuis werd het eten aangepast maar helaas mocht niets baten. De Seabands (armbandjes die gebaseerd zijn op acupressuur) hielpen meestal net genoeg om niet meer te hoeven spugen maar fit was hij niet. Ondertussen gingen de weken voorbij en hadden we al tig keer contact gehad met de gemeente. Maar helaas, de gemeente nam contact op met Trafficon (een tussenpersoon tussen de gemeente en de vervoerder), die nam dan contact op met de vervoerder. En daarna weer de andere kant op maar er veranderde niets. Zeer frustrerend. Zeker omdat we al erg boos waren door de eerste reactie van een gemeenteambtenaar: "Daar zijn toch pilletjes voor." Ja, maar we gaan ons kind toch echt niet twee keer per dag, vijf dagen per week onder de medicatie stoppen waarvan bekend is dat je er erg suf van wordt. Zal erg goed gaan op school dan, niet? Uiteindelijk, vijf weken later na behoorlijke pittige mails van onze kant, kwam er eindelijk weer een "gewone" bus voorrijden. En ja hoor, Yanto is weer hartstikke fit tijdens en na de busreis. Aaarrrrggggggg, waarom kon dat niet meteen?

Maar goed, ondanks dat hij ziek werd in de bus stapte Yanto elke keer weer lachend in. Hij wordt 's morgens vrolijk wakker en geniet van elke dag. En regelmatig heeft hij dan een erg lieve opmerking of erg veel humor. Maar het grootste cadeau kregen we een week of drie geleden. Stel je voor: kwart over zeven 's morgens, papa is al werken. Mama en Yanto samen aan het ontbijt en dan zegt meneer na een tijdje heel bedenkelijk te hebben zitten dagdromen: "China klaar, Yanto thuis." Dat soort cadeaus krijg je niet vaak in je leven. Het kippevel liep over mijn rug en natuurlijk werd papa meteen gesmst. Wat is het dan heerlijk om te kunnen concluderen dat we het niet slecht gedaan hebben tot nu toe. We kunnen vrijuit praten met ons mannetje over de tijd die we samen in China hebben doorgebracht. Hij herinnert zich alles in detail en het kost ons soms veel energie om ons dingen voor de geest te halen. Maar Yanto houdt vol en weet ons altijd weer duidelijk te maken wat hij bedoelt.

Zo ook zijn verlanglijstje voor de verjaardag: oranje stokken, een wasmachine, een schroevedraaier, een groen lampje en een trommel. Tenminste dat was het lijstje de laatste twee weken. In de tijd daarvoor antwoordde hij steevast: "pfffftttt" (vertaling: deodorant). Aan al zijn wensen is voldaan vandaag. En nog veel meer. Er staat hier een stapel speelgoed, knutselspul, muziekinstrumenten, spellen, een kinderlaptop, een wasmachine en snoep waar bijna niet overheen te kijken is. Veel meer dan Yanto vandaag kon overzien. Maar de komende week is er tijd genoeg om alles eens te bekijken en ermee te spelen.

En nu gaan papa en mama, net als Yanto een uurtje of twee geleden, lekker naar bed want morgen is er weer een dagje Bobbejaanland gepland.
Maar jullie hoeven niet bang te zijn. Er zijn zoals altijd ook weer foto's....................

Jippie, een houten doos. VOLGENDE........

Wie het kleine niet eert, komt er nooit achter wat er in het pakje zit.

Kijk mama een groen ....., een blauw ........., een rood ........., een paars .......... ehhhhhh een hartje.

Kleine wasjes, grote wasjes. Stop ze in mijn eigen wasmachine. Echt waar, die zit in dit pakje.

Pfffffff, ze gaan telkens weer aan. Heeft iemand een emmer water?

Chillen, chillen, chillen op de deurmat.

Hieperdepieperdepiep hoera!!!!!

Allez, snapde gij er iets van? Zulle we het anders toch den Yanto maar vrage?

Geplaatst door Lilian op 24 Oktober 2009 om 21:13 uur.

De vakantie alweer voorbij

Wat vliegt de tijd toch vreselijk snel voorbij. Je bent nog niet gewend aan de vakantie of Yanto moet alweer naar school. En nu echt naar school.
Maar laat ik het eerst maar eens over de vakantie hebben. We hebben heerlijk genoten. De eerste weken van Yanto's vakantie moest papa nog werken. In die weken heeft Yanto veel gezwommen in de achtertuin. Natuurlijk zijn we samen ook wel lekker naar de speeltuin geweest of samen met Kaydee, Dawn, Onno en Treesje naar de kinderboerderij. Maar de echte uitstapjes hebben we toch gemaakt in de vakantie van papa.

De eerste dag van papa's vakantie kon natuurlijk niet missen: een uitstapje naar de Gamma en de Praxis. Yanto had in de aanloop naar de vakantie zijn eigen vakantieplanning gemaakt. Voor zijn kalender gebruiken we picto's en foto's die we met klitteband op de kaart van die dag bevestigen. Die methode gebruikte Yanto vervolgens geheel uit eigen initiatief voor zijn vakantieplannen. Hij had een groot stuk klitteband gevonden en plakte daarop de picto's van de activiteiten die hij wilde gaan doen. Zo kwam het zwemmen, de draaimolen, de achtbaan en de trein voorbij. Maar ja, hoe pak je dat aan met de Gamma en de Praxis. Dat had meneertje zo opgelost. Men neme een Gamma-krantje, men zoeke een klein Gamma-label en knippe dat uit. Dat bevestigt men op een stukje klitteband en voila, je plakt het erbij. En datzelfde met de Praxis natuurlijk. Hij was helemaal trots op zichzelf toen het aan de deur hing.
We hebben samen nog een plaatje van een dolfijn en van het strand gezocht en toen was de collectie vrij compleet.

We zijn dan ook met hem naar Ingrid, Maurice en de kids geweest aan zee. Een heerlijk dag op het strand die door files pas om drie uur 's nachts eindigde. Een beetje laat maar wel lekker. In de Tongelreep zijn we lekker gaan zwemmen, samen met oma en opa met de trein naar de Valkenier, met papa en mama naar het Dolfinarium, een middag naar de speeltuin, naar "oma Els" en oma's vriendin Mariet met de brommer (lees kinderscootertje) rijden, koekjes bakken met papa en o ja, natuurlijk de verjaardagen van papa en mama gevierd. Ook dat was voor hem genieten. Samen de slingers ophangen, tekeningen maken en daarna ontbijt op bed. Dan straalt hij van oor tot oor en geniet met volle teugen. Ik zou nog bijna vergeten te vermelden dat Yanto kan sturen!!! Dat was nog een probleem als hij ging fietsen maar dankzij de gouden tip van "de opa van Koen" om hem te laten rijden op een step was dat binnen één avond gepiept. Zelfs met het scootertje vindt meneertje nu perfect zijn weg. Scheelt voor ons weer een hoop op een neer lopen om alle heggen, bloempotten en auto's voor onheil te behoeden.

Kortom, we hebben een heerlijke vakantie gehad. Yanto heeft genoten en ook wij hebben echt een supertijd gehad. Maar aan alles komt een eind, dus ook aan deze vakantie. En nu gaat Yanto alweer bijna een week naar school. De "grote-jongens-school". En hij vindt het geweldig. Hij is 's ochtends wakker en vrolijk als het licht aangaat. Als zijn broodtrommeltje ingepakt wordt houdt hij nauwlettend in de gaten of alles wel meegaat. En ja, hij eet boterhammen op school. Nou ja, één boterham maar met de voorraad fruit en groente die meegaat in dat trommeltje heeft hij genoeg om de dag door te komen. Hij stapt breedlachend in de bus die hem naar school brengt en geniet van de rit. Ook op school gaat het super. Hoewel hij natuurlijk nog moet wennen aan het schoolsysteem is men erg tevreden over hem. Hij doet mee, speelt, werkt aan zijn tafeltje en doet flink zijn best om te communiceren. Afgelopen week is hij al gaan gymen, snoezelen en zwemmen. En hij vindt het heerlijk. Volgende week krijgt hij zijn eerste individuele muziekles. Toen ik hem vertelde dat hij dan met een piano, trommel, triangel en andere instrumenten mag gaan spelen, begon hij heel hard te lachen en vertelde me dat hij dan wel de viool wil gaan spelen. Hij lag helemaal in een deuk bij het idee. We zullen zien welk instrument het gaat worden.

Hoewel het vandaag toch al de vijfde dag is dat hij naar school gaat, is hij nog steeds fit. En dat terwijl hij nu een uur en vijfenveertig minuten langer naar school gaat dan vorig jaar. Hij heeft nu echt al het ritme te pakken. Dat hadden we niet eens mogen hopen. Hij werd vandaag zelfs een beetje boos dat op de kaart van zondag die ik op de deur hing (de kaarten van vandaag morgen en overmorgen hangen telkens op de deur met de activiteiten van die dag) geen foto van de school hing. Een ideaal kind toch?

Maarruuhhh, genoeg verteld nu de foto's.

Mama, dat ding gaat niet vooruit. Duw jij ff?

Hopla, met de beentjes in de lucht.

Zou ik hiermee ook stroom kunnen opwekken?

China was toch het land van de "rising Sun"! Deze gaat alleen maar onder.

Papa kijk, een oude brombeer.

En wat roep je dan als de dolfijn de bocht omgaat: "Omgekiept."

Tatataaaaaaaaa, net de reclame van de C1000.

Stuiter, stuiter, stuiter. Daar ben ik heeeeeeel goed in.

Wat loopt dat verkeer hier toch netjes achter elkaar. In China gaat dat wel anders.

Jammie, groene prut op mijn koekje.

En alweer van die autootjes die zo netjes in een rijtje achter elkaar aan rijden. Raar land toch.

"Oma" Els, ik wil niet naar het vogeltje kijken. Aan de overkant is veel meer te zien.

Geplaatst door Lilian op 11 September 2009 om 09:27 uur.

Dennis en Mathilda op weg naar China en hun zoontje Delano

We willen jullie aandacht vragen voor de volgende site:

http://delano007.web-log.nl/

Dennis en Mathilda zitten tijdens het schrijven van dit bericht in het vliegtuig van China Southern op weg naar hun droom, hun zoontje Delano.

Geplaatst door Bert op 01 Augustus 2009 om 23:21 uur.

We zijn er nog...

We hebben lang niets laten horen. Sorry daarvoor.
De belangrijkste reden is echter wel een erg positieve: Yanto ontwikkelt zich zo ontzettend snel, dat we alle zeilen bij moeten zetten om hem te kunnen bieden wat hij nodig heeft.
Yanto is onder andere Viataal aan het ontgroeien. Hij is op een punt aangekomen waarop Viataal hem niet meer kan bieden wat hij nodig heeft.
Dat is op zich niet gek, omdat hij eigenlijk al te oud was voor Viataal. Maar hij werd wel toegelaten, omdat zijn ontwikkeling wel paste bij Viataal.

We kregen de moeilijke taak om een school te gaan vinden. Een echte school.
Maar zoals jullie inmiddels wel weten past Yanto niet binnen de bekende vakjes, waarin wij hier in Nederland denken. Yanto heeft hulp nodig in spraak-taal en op sociaal gebied. En die combinatie is voor Yanto wel te vinden, maar in de verkeerde proporties. Hij heeft meer hulp nodig op sociaal gebied en minder (maar wel zo belangrijk) hulp nodig op spraak-taalgebied. Yanto is speciaal.

Na een schifting bleven twee mogelijkheden over: Eindhoven of Hoensbroek. Allebei ver van huis en dat betekend een erg lange reistijd met een taxi. En dat is voor Yanto een moeilijk punt. Hij is namelijk na een schooldag bij Viataal al erg moe en de schooldagen op de echte school zijn langer. Tel daar de reistijd bij op en er blijft niet veel van ons menneke over.
Maar goed, als je moet kiezen tussen twee lange reistijden, dan kun je eigenlijk beide kanten op.

Maar toen kwam Viataal met een idee. Ze hadden tijdens een rondleiding op een school voor Zeer Moeilijk Lerende Kinderen (ZMLK) ontdekt dat de leerkrachten (bijna) allemaal gebarentaal beheersten. Kijk, dat lijkt er een stuk meer op. De verhoudingen kloppen een stuk beter.

En nu is de schoolkeuze dus gemaakt. Yanto blijft in Roermond, maar gaat na de schoolvakantie wel naar een echte school. Weer een flinke stap in zijn ontwikkeling.
Het levert echter ook de uitdaging op om Yanto te moeten leren wennen aan het naar school gaan met een taxi.
Hoe we dat exact gaan doen moeten we nog even bedenken. Het is een grote stap, zowel voor Yanto als voor ons, maar we kunnen hem onmogelijk blijven brengen en halen. Dus zullen we deze stap moeten nemen.

De ‘doofheid’ van Yanto levert hem ook grote voordelen op. Zijn ander zintuigen en zo zijn dusdanig ontwikkeld dat hij heel gemakkelijk heel veel informatie opneemt. En dan hoofdzakelijk visueel. Wat hij ziet kan hij reproduceren. En inmiddels lijkt dat ook op te gaan voor zijn gehoor. Hij praat steeds meer na. Net een papegaai. En dat zorgt ervoor dat hij steeds beter gaat praten.
Zijn geheugen is ook erg goed. Hij onthoudt echt alles. Dingen die hij ziet of hoort. En dat is voor ons soms erg moeilijk, omdat wij het ons niet meer herinneren.

Dit alles zal er zeker voor zorgen dat zijn ontwikkeling in een sneltreinvaart verder gaat en daar zijn we best trots op.

Ook is Yanto duidelijk bezig met een verwerkingsproces. Dit weerhoudt hem er echter niet van om te genieten van alles wat hij doet en om hem heen gebeurt.

Zo, genoeg verteld.
Tijd voor foto’s:

Kiekeboe!

Droog spul zo'n melkkoek...

Toe...blub...oe...blub...oet

Lekker kliederen met verf

Hoezo? Zeep? Ik was mijn handen nu toch.

Hmmm. Ik was toch lichtbruin?

Heb ik weer. Krijg ik een windmolen zonder wind.

Papa, zullen we de mini maar verkopen?

Lekker puh!

Geplaatst door Bert op 09 Juli 2009 om 21:59 uur.

Alweer een maand voorbij

Waar gaat de tijd toch heen? Wij kunnen het in ieder geval allemaal niet bijhouden.
Ons leven is wat dat betreft toch wel in een stroomversnelling gekomen sinds de aankomst van ons mannetje. De dagen vliegen voorbij, maar gelukkig vergeten we niet te genieten van het geluk dat ons gegeven is.

Yanto ontwikkelt zich in een razend tempo. En hoewel hij nog lang niet op een niveau zit van de "gemiddelde" 6 jarige zien we elke dag weer nieuwe dingen in zijn spel, zijn begrip, zijn communicatie, zijn gedrag enz. We hebben er een dagtaak aan om hem te ondersteunen in die ontwikkeling. Als je hem iets aanbiedt dat te makkelijk is voor hem werkt hij niet mee. Als het te moeilijk is dan volgt er een stressreactie. Het blijft elke dag weer uitdagingen aanbieden, afgewisseld met ruimte waarin hij zelf kan ontdekken en zijn eigen fantasie kan gebruiken. Het beste werkt het aansluiten bij zijn spel en daar nieuwe dingen aan toevoegen, maar dat is niet altijd even makkelijk.

In de afgelopen maand heeft hij volop genoten van de carnaval. Vorig jaar kreeg hij daar nog weinig van mee. Maar dit jaar genoot hij met volle teugen. Hij was er heel duidelijk in dat hij zijn clownkostuum aan wilde en niet het cowboypakje. Samen zijn we naar vier optochten gaan kijken en vooral in België waar met snoep en kleine prulletjes werd gegooid vond hij het prachtig. Maar ook de mooie wagens die bewogen trokken zijn aandacht. Maar favoriet waren toch de wagen met het toilet op en de grote wagen met een congaband. Tja, wc's en trommels staan respectievelijk op 1 en 2 in Yanto's top 10.

Waarom die wc nog steeds zo'n aantrekkingskracht heeft weten we niet. Het is niet het water want hoewel hij de wc spannend vindt, zijn de brillen veel belangrijker. Daar kun je mooi mee klepperen en de afdeling wc-brillen bij de Gamma is dan ook veel interessanter dan de hele Efteling op een zonnige dag.
We gebruiken zijn fascinatie om hem te belonen. Hij gaat bijvoorbeeld sinds twee weken, vier dagen per week naar school. Dat is best zwaar voor hem. Dus daarom zijn we de eerste keer dat hij ook op vrijdag naar school moest na de school met hem naar de Gamma geweest. Dolle pret en helemaal gelukkig. En dat wil je als ouder toch zien, nietwaar?

Daarnaast werken we momenteel met een beloningssysteem. Als hij goed zijn best doet, iets heel goed uitspreekt enz enz dan krijgt hij een "dikke duim". Die mag hij op een bord plakken en als hij tien "dikke duimen" heeft mag hij een cadeau uitzoeken. De eerste keer heeft hij een trommel gekozen, maar de tweede keer (afgelopen week) had hij een verrassing voor ons in petto. Het moest een grote wc worden. Ahum, en nu? Gelukkig hebben we hem kunnen interesseren voor een schommel(bank). Daar is zijn aandacht nu op gericht dus die gaan we binnenkort halen/bestellen. En dan weer op naar de volgende tien "dikke duimen". Vooralsnog is hij tevreden met een "foto" van een schommel uit de printer. Die printer is hem heilig. Telkens als hij thuis is komt hij je vertellen wat je moet zoeken op de computer en uit moet printen. Als hij de printer hoort zet hij een sprintje in om zo snel mogelijk de "foto" te kunnen bekijken, verknippen, verscheuren, laten lamineren of uitprikken.

We horen regelmatig van mensen: "Tjonge, daar hebben jullie de handen wel aan vol." Daar kunnen we volmondig "ja" op antwoorden. Maar we hebben nog nooit zo genoten met onze handen vol. En naast het geluk dat we hebben met Yanto in ons leven ontmoeten we op ons pad ook telkens weer nieuwe mensen met een groot hart die hun deskundigheid maar ook liefde voor de kinderen inzetten om alles uit de kast te halen.

Zo, nu zijn jullie weer een beetje bijgepraat. En nee, de foto's vergeten we niet.........

Als ik nu de BAHA uit zou zetten kon ik papa en mama lekker gek maken.

Van Gogh had maar één oor, dan moet ik met twee frommeloortjes toch zeker beter kunnen schilderen.

Papa, hou op. Ik ben geen (schilders)ezel.

Als ik nu toch een los zou komen, dan gingen al mijn remmen los.

Jullie met stille trom? Ik zal eens wat geluid maken.

Even onderduiken voordat die schildersgek me weer probeert te bekliederen.

Cool man! Ik doe ook aan spek, trucks en hondedrol of wat was het ook alweer.

Zij kleden zich altijd om als ze gaan werken. Hier zit ik dan in m'n badjas.

Zijn het al 10 dikke duimen? Dan wil ik mijn eigen WC.

Als je het waagt om in de buurt van mijn eten te komen, dan ..eh ...eh ....eh deel ik gewoon met je.

Geplaatst door Lilian op 16 Maart 2009 om 12:15 uur.

Zo, daar zijn we weer!

Een maand is voorbij sinds ons vorige bericht en de klachten stromen binnen. Mensen, sorry. Soms zit het er gewoon niet in.

Met de kerst heeft Yanto geleerd hoe je moet gourmetten. Niet zelf natuurlijk. Hij werd geholpen met bakken, maar mocht wel zelf bestellen wat hij gebakken wilde hebben. En dat deden we dan. Zoek eens een kind van zijn leeftijd wat twee hele uren lang zonder zeuren gezellig aan tafel zit mee te eten en te drinken en echt gezellig is. Wij hebben dat lot uit de loterij. Maar dat hij een winnend lot was en is, dat wisten we al langer.

Het oud-op-nieuw is Yanto doorgekomen met het kijken naar het vuurwerk. We hadden hem op tijd in bed gelegd en hem rond 22 uur weer uit bed gehaald. Bijna vergeefse moeite, want ons menneke vindt vuurwerk toch niet echt geweldig. Toen het dichtbij begon te knallen wilde hij naar binnen om vanuit het gesloten badkamerraam naar het vuurwerk te kijken.

In de tussentijd, tussen het vorige bericht en dit bericht, is Yanto een heel stuk meer gaan ‘praten’. Oké, het is vaak nog taal voor insiders. Maar vaak is hij best aardig te verstaan. En hij maakt 2 woord-zinnetjes. Echter, vandaag, werden we verrast door een langer zinnetje:
“Aardappel, zwarte pan, bakken”. Een echt 4 woorden zinnetje. Hij blijft ons iedere keer weer verrassen.

In de 2e week van januari hebben wij een voortgangsgesprek bij Yanto’s vroegbehandelgroep , zijn school, gehad. Voor het gesprek hadden we wel eens een gesprek in de wandelgangen gevoerd met verschillende personen en daaruit bleek dat Yanto niet voldoende aansloot bij de groep en nog veel te veel gestuurd moest worden. En dus zouden we, samen met Viataal, moeten uitkijken naar een andere school. Toen het gesprek begon kreeg het echter ineens een andere wending. Yanto was zo verbeterd in de voorafgaande twee weken, dat men heeft besloten om zijn observatieperiode met 3 maanden te verlengen. Erg goed nieuws, omdat te veel verandering voor Yanto ook niet goed is. Hij is dus gelukkig nog een tijdje onder de pannen.

Oh, overigens letterlijk en figuurlijk onder de pannen. Naast de fixatie voor toiletten heeft ons menneke pannen als favoriete speelgoed op school. Hij gaat heel erg graag naar school. Dat heeft hij in ieder geval niet van zijn vader. Ik ging helemaal niet graag naar school. Maar dat is weer een ander verhaal.

Ik vind het tijd voor de foto’s. Jullie ook?