Prettige dagen

We hebben bijna 75 kaarten rondgestuurd, maar het is voor ons niet mogelijk om iedereen een kaart te sturen.
Vandaar dat wij de kerstkaart bij deze online zetten voor iedereen.

De kerstkaart is gemaakt aan de hand van een afbeelding van het Wonderteam op het digitale TV-kanaal Nick Jr.
De favoriete TV-serie van onze Yanto.

Fijne dagen en een gelukkig nieuwjaar,


Bert, Lilian en Yanto (afgekort: BLY)

Geplaatst door Bert op 25 December 2008 om 11:45 uur.

Doei doei Thimo

Nog even een kort berichtje over een droevige dag in ons leven afgelopen maandag.
Na ruim 13 jaar van elkaar te hebben genoten hebben we afgelopen maandag afscheid genomen van Thimo.
Zijn lichamelijke gebreken werden zo zwaar dat we het moeilijke besluit hebben moeten nemen om hem in te laten slapen. Hij heeft een mooi leven gehad vol liefde, plezier, lekkers en veel geknuffel. En wij hebben al die jaren genoten van zijn zachtaardige karakter en we zijn alleen maar dankbaar voor wat hij ons gegeven heeft.

Yanto hebben we verteld dat Thimo nu een sterretje is dat boven in de hemel speelt. En daar heeft hij meer dan vrede mee. Hij heeft zelfs al bepaald welke ster Thimo's sterretje is.

We missen je grote knuffel.

Geplaatst door Lilian op 10 December 2008 om 21:45 uur.

Gemengde gevoelens

Afgelopen maandag was in alle opzichten een dag met gemengde gevoelens.
Het was precies een jaar geleden dat Yanto voor het eerst voet op Nederlandse bodem zette. Een jaar geleden alweer dat hij op Schiphol probeerde om op een speelgoedquad van ongeveer tien centimeter probeerde te gaan zitten. Een jaar geleden dat onze naasten hem voor het eerst ontmoetten. Een prachtig moment.
Maar ook een jaar geleden dat we Yanto uit zijn eigen land weg hebben gehaald. Een jaar geleden dat hij uit zijn nog enigszins vertrouwde omgeving (in ieder geval qua geuren, uiterlijk van de mensen, klederdracht en dergelijke) vertrok. Een erg moeilijk moment. Vooral voor ons als adoptieouders want je haalt hem toch uit het land waar zijn wortels liggen.

Gemengde gevoelens dus. Alleen al daarom hadden wij ons een jaar geleden al voorgenomen om die dag niet te vieren. Natuurlijk is het een bijzondere datum, maar het is aan Yanto om over heel veel jaar aan te geven of het ook een dag is die gevierd mag worden.

Nog even als herinnering....., foto's van een jaar geleden.

Ga nou eens aan de kant! Ik kan toch niet zien of mijn limo er al aan komt!!

Ze denken dat ik lach omdat ik het bad leuk vind. Echt niet! Ik lach omdat ik weet welk kattekwaad ik het komend jaar uit ga halen.

Geplaatst door Lilian op 10 December 2008 om 21:35 uur.

Cadeau's, cadeau's en nog eens cadeau's

Dat is inmiddels Yanto's idee van sinterklaas. En dat terwijl hij echt niet overdreven veel gekregen heeft.
Maar het begon al met een paar keer de schoen zetten. Dat was al reuze spannend. Maar afgelopen vrijdag was het op school ook raak. Hoewel Yanto normaal op vrijdag nog niet naar school gaat, was hij afgelopen vrijdagmiddag van harte welkom want Sinterklaas kwam op bezoek met zijn pieten.
Om half twee waren we daar en nadat alles klaar gezet was en alle kindjes in kleine Zwarte Pietjes veranderd waren en met hun ouders en grootouders waren gaan zitten, kwam de sint binnen met twee pieten. Yanto was toch wel een beetje geintimideerd. Die meneer met die baard en die grote rode jas was wel erg dichtbij.
Maar het was ook erg leuk. Van elk kindje werd iets verteld en van Yanto natuurlijk dat hij zoveel van trommels houdt en thuis een heus drumstel heeft. We zullen het er maar op houden dat de sint het boek met kattekwaad thuis heeft gelaten omdat hij zich daaraan zou vertillen.

Yanto hield zich ondertussen druk bezig met de ballonnen die hij verzameld had en met de pepernoten die de pieten uitgedeeld hadden. Aangezien Yanto die niet zo lekker vindt, had hij een andere bestemming gevonden. Het is best leuk om die pepernoten plat te trappen. Als pedagogisch verantwoorde reactie werd hij door mij vermaand en terug naar zijn stoeltje gestuurd. Hmmmmm, wat nu? Stilzitten op zo'n stoeltje gaat ook vervelen en die pepernoten lokken toch wel. Nou, daar had meneertje iets op gevonden. Sinterklaas had schoenen aan waarvan de punt wat omhoog stak. Net ver genoeg om onder de zool een pepernoot te kunnen leggen zonder dat de sint dat gezien had. Die was druk met een ander kindje. Groot was dan ook de verbazing van de sint toen Yanto vervolgens op zijn tenen ging staan. Ik heb helemaal in een deuk gelegen. Zeker toen ik van Yanto ook nog een hele onschuldige blik kreeg toegeworpen. "Ik doe niets, sinterklaas trapt die pepernoten plat." Daarna heeft ons boefje nog een leuk spelletje gekregen en hebben we gezellig nog koffie en chocomel gedronken toen de sint weg was. Voor Yanto was het ranja en geen chocomel. Van chocolade wordt hij hyperactief voor een lange tijd en heeft hij een dag later flink buikpijn. Geen goede keuze dus.

Vrijdagavond hadden we bezoek. Oma was komen eten en daarna kwamen ook knuffeloom Mark, knuffeltante Dianne, neef Bas en nicht Kim op bezoek. Erg gezellig. En toen werd er ook nog hard op het raam geklopt. Toen Yanto ging kijken stonden er grote zakken met cadeautjes voor iedereen. Als eerste kreeg Yanto natuurlijk een cadeau. Jippie, een emmertje. Dat daar nog klei in zat was niet belangrijk. Hij had een emmertje!!!! Ook kreeg hij een paar blikken perzikken, zijn favoriete fruit uit blik momenteel. Hij hoefde ze niet eens uit het papier te halen. Hij wist ons al te vertellen dat het perzikken waren toen hij de vorm van het cadeautje zag. Hij lijkt wel een kleinzoon van zijn opa. hahaha

Yanto heeft genoten van de avond en wij natuurlijk ook. Maar op een gegeven moment was het genoeg. Hoewel hij nog niet eens alle cadeautjes had uitgepakt, vond hij het welletjes. Zijn emmertje was heilig en dat is dan ook mee naar zijn slaapkamertje gegaan.

En dan natuurlijk ook een paar foto's.

Er is hier zoveel ruimte. Moeten die drie zo dichtbij komen?

Jippie, een emmertje. Af! Die is van mij.

Zou het ook een beetje sneller kunnen? Er staat nog een hele berg voor mij!!!

Toch eens kijken of het echt geen cadeau voor mij is. Ze kunnen me nog meer wijsmaken!

Geplaatst door Lilian op 10 December 2008 om 20:34 uur.

Sinterklaas, wie kent hem niet...

... eh, Yanto!
Die heeft afgelopen week voor de eerste keer in zijn leventje een onderonsje met Sinterklaas en Zwarte Piet gehad.
De goedheiligman en zijn gevolg waren te gast in ons dorpje en boden de mogelijkheid om op audiëntie te komen in Ons Dorpshuis.
Er was echter wel een probleem:
De hoofdpiet was de pietendiploma's vergeten mee te nemen uit Spanje en dus moesten de aanwezige kinderen de pieten helpen om het pietenexamen te doen en hun pietendiploma te krijgen.

Dat is gelukkig goed gegaan.

Verder heeft Yanto voor de eerste keer een aantal keren zijn schoen gezet. Bij ons wordt daar een mandarijntje in gedaan om te voorkomen dat onze hond Thimo de wortel opheeft voordat Sinterklaas met zijn paard komt.

Alles met alles heeft Yanto flink wat meegemaakt deze week.

En ja hoor, hier komen de foto's:

Oh, mama. Wat is het spannend!

Ik hou het bijna niet meer!

Volgens mij glij ik sneller dan het licht.

En toen op bezoek bij die vreemde man met die rode 'muts'.

Geplaatst door Bert op 30 November 2008 om 22:12 uur.

Alweer gerepareerd

Tot mijn schrik kwam ik er vanochtend achter, dat we een beetje achterliggen op de site.
Sinds het laatste bericht is er alweer een hele hoop gebeurd. Yanto is een weekje behoorlijk ziek geweest. Achteraf denken we dat hij toch iets van een middenoorontsteking heeft gehad, hoe raar dat ook klinkt. Hij had flink temperatuur en voelde zich echt doodziek. Hij heeft een flink aantal dagen op de bank gehangen en verder niet heel veel gedaan. En ook niet heel veel gegeten en dat is toch echt niets voor ons mannetje.
Hij heeft in de tussentijd ook even oma besmet want die loopt nog met een flinke verkoudheid rond. En ook met mama heeft hij zijn bacteriën of virusje gedeeld. Ik heb een fikse keelontsteking achter de rug.

Maar goed, nu het goede nieuws. Afgelopen vrijdag zijn we weer met Yanto naar het ziekenhuis geweest en is Yanto opnieuw onder het mes gegaan. Dankzij het supersnel (en vooral goed) regelen door Dr. Hof was Yanto 's morgens om kwart voor negen al aan de beurt. Hij heeft een nieuw opzetstukje gekregen en er is een nieuwe "sleeping screw" geplaatst. De OK is geweldig verlopen, Yanto knapte op de recovery heel snel weer op. Eenmaal op de kamer (we hebben op de recovery nadat met de afdeling was gebeld dat Yanto weer terug kon, nog meer dan een uur moeten wachten) is hij flink gaan eten. Dus klaar om naar huis te gaan zou je denken. Nou, daar moest de anaesthesist nog iets van vinden vond men op de afdeling. Maar die nam de telefoon niet aan. Toen maar de zaalarts gebeld. Die was met een kritiek geval bezig, maar als dat klaar was zou hij meteen komen. Na twee en een half uur en nog drie keer vragen was Bert het beu. Toen werd ineens de anaesthesist weer gebeld en kreeg men te horen dat die zijn goedkeuring allang gegeven had.

Uiteindelijk zijn we toen om vijf uur vertrokken i.p.v. twee uur toen Yanto al helemaal zichzelf weer was. O ja, leuke bijkomstigheid van ons ziekenhuisbezoek was dat we Yanto's wappertante weer even gezien hebben. Heerlijk ff geknuffeld. Veel te kort natuurlijk maar dat maken we binnenkort zeker goed.

Maar goed, hij heeft weer een nieuw schroefje en een nieuw opzetstukje. Over ongeveer tien dagen moeten we weer terug naar het ziekenhuis voor de controle en als alles zit zoals het moet zitten, mag dan de Baha weer op het schroefje. En dan gaan we maar duimen dat het deze keer langer blijft zitten. Duimen jullie mee? Er zijn dit jaar al ruim 2000 bezoekers op onze site geweest. Als die allemaal duimen, dan gaat het vast goedkomen. Enne, niet alleen duimen, maar laat ook eens horen dat je er bent. Het gastenboek is er niet voor niets.

En ik zal Bert vragen om vanmiddag weer eens wat foto's te plaatsen. Dat wordt ook wel weer eens tijd, lijkt me zo.

Geplaatst door Lilian op 30 November 2008 om 10:33 uur.

Balen als een schroefje .......stekker

Het is niet onze week zullen we maar zeggen. Maar veel meer nog is het niet Yanto's week.
De hele ellende begon afgelopen zaterdag. Ik was naar een handboogwedstrijd in Echt met in mijn tas de batterijen van de Baha. En juist in die drie uurtjes moet het batterijtje natuurlijk leegraken. Resultaat: Yanto helemaal boos omdat hij natuurlijk niets meer kon horen. Maar dat probleem was met een nieuw batterijtje toen ik thuiskwam weer snel opgelost.
Maar toen kwam de zondag. En toen ontstond een groter probleem. Rond een uur of half één 's middags kwam Yanto naar me toe en maakte duidelijk dat ik de Baha van het schroefje moest halen. Dat had hij eigenlijk nog nooit gedaan. In eerste instantie gekeken of hij niet te hard stond, maar dat was niet het geval. Na nog geprobeerd te hebben hem ervan te overtuigen dat hij de Baha beter kon laten zitten wilde ik hem er toch maar even vanaf halen omdat hij niet te vermurven was. Maar toen ik de Baha van de schroef wilde klikken bewoog het hele opzetstukje mee!!!!! Jikes, dat was behoorlijk schrikken. Daarom wilde hij natuurlijk ook de Baha er vanaf. Heel voorzichtig heb ik de Baha van de schroef gehaald. En daarna maar met het ziekenhuis in Maastricht gebeld.

Daar vond men het geen spoed. Nee natuurlijk niet, maar wat moet ik doen tot ik morgen de poli kan bereiken? Niets dus. De Baha af laten en proberen de schroef te ontzien. Resultaat: Yanto hoorde de hele dag niets meer.

Maandagmorgen hebben we toen meteen gebeld met KNO en om 14.20 uur konden we terecht bij een arts-assistent in het ziekenhuis. We hadden toen nog een beetje de hoop dat alleen het opzetstukje loszat en vastgedraaid kon worden. Maar helaas bleek het schroefje in zijn schedel niet meer vast te zitten. Advies: een maand de Baha weer op de softband en hopen dat de schroef weer vast zou groeien. Aarrgrghhhh, weer bijna terug bij af. Toen ik Yanto duidelijk maakte dat hij weer een bandje kreeg, huilde hij tranen met tuiten. Hartverscheurend. Maar gelukkig hadden ze bij de audiologie nog een softband liggen. Anders had die besteld moeten worden en was hij nog langer doof geweest. Ik heb er meteen op aangedrongen dat ze voor Yanto een eigen softband bestellen. Ik vertrouw er echt niet meer op dat we dat ding in de toekomst nooit meer nodig hebben.

En toen kwam dinsdag. Yanto was erg vrolijk. Hij was volgens mij gewoon weer erg blij dat hij weer kon horen. Hij heeft de hele dag nergens last van gehad, maar zag wel wat bleek. En ik had toch het idee dat de schroef wat verder naar buiten stak dan maandag. Yanto is samen met ons naar het St. Maartenvuur geweest, maar aangezien hij vuur doodeng vindt, zijn we vrij snel weer naar huis gegaan. Nadat Bert de schroef weer netjes afgeplakt had om ze te beschermen is ons mannetje lekker gaan slapen. Toen ik hem weer in zijn bedje legde nadat ik hem even had laten plassen toen wij naar bed gingen, vond ik echter dat de schroef er vreemd uitzag. Nadat ik de pleister wat los had gemaakt werd duidelijk waarom: hij was helemaal naar buiten gekomen en zat dus gewoon los. Ik heb hem toen maar beetgepakt en wat er overbleef was een gaatje van een milimeter of twee doorsnee en 4 milimeter diep. Dat heb ik toen maar mooi afgeplakt en ons mannetje weer lekker laten slapen. Wat moesten we anders?

Vanmorgen ben ik om 8.40 uur gaan bellen met KNO. Daar kreeg ik een kerel aan de lijn die me vertelde dat ik dan maar om 16.15 uur moest komen!! Toen ik vroeg wat ik dan moest komen doen, weer naar een arts-assistent die geen antwoord heeft op mijn vragen kreeg ik als antwoord: "Even laten kijken." Ja daaaaaag, ik wil de specialisten (Dr. Hof of Dr. Stokroos) op dit gebied spreken. Hij zou het dossier van Yanto lichten en dan één van de twee artsen vragen me terug te bellen. Toen ik om half vier nog niets gehoord had, ben ik maar weer gaan bellen. Toen de arts me even later terugbelde, bleek dat die kerel die ik 's ochtends gesproken had dus helemaal niets doorgegeven te hebben!!!! Blunder nummer ........ ik ben de tel kwijt. De arts was bijzonder meelevend en reageerde erg goed. Aan de wond hoeven we weinig te doen, behalve wat antibioticazalf en afdekken tot het dichtgegroeid is. De arts zou gaan bellen om zo snel mogelijk een nieuwe OK te regelen voor een opzetstukje voor de andere schroef en ze zou zorgen dat onze apotheek het recept voor de antibioticazalf gefaxt zou krijgen. Over de nieuwe OK moet ik aanstaande dinsdag weer bellen. En dat recept dacht ik wel even op te gaan halen.

EEEEhhhh, helaas. Ook dat ging weer fout. Onze eigen apotheekhoudend huisarts was gesloten, dus had de assistente van de KNO het recept toch maar gefaxt en ingesproken op ons antwoordapparaat dat ik het morgen kon gaan halen. Maar omdat ik geen enkel risico wil nemen met een eventuele infectie heb ik de dienstdoende huisarts gebeld en gevraagd of het daar naartoe gefaxt mocht worden en ik het daar op mocht halen. Dat was geen enkel probleem. Dus maar weer met de KNO gebeld en gevraagd het recept naar de andere huisarts te faxen. Daar ben ik toen snel met Yanto heen gereden. Maar ondertussen was Yanto ook gaan klagen over pijn in zijn keel en was hij flink bleek. Lekker, dat kon hij er ook nog wel bij hebben. Aangekomen bij de huisarts bleek daar nog geen recept gearriveerd te zijn. Ach ja, dan bellen we maar weer met de KNO. "O, het is er niet? Wat vreemd. We hebben het wel gefaxt." Jaja, stuur nu nog maar een keer!!! De fax begon te piepen, maar toen hij uitgepiept was kwam er een prachtig wit blaadje uit. Dus maar weer gebeld. "O, wat vreemd. Dan proberen we het nog wel een keer." Je begrijpt dat ik toen aan de lijn ben gebleven tot we het recept hadden en gecontroleerd hadden of het allemaal wel klopte. Daarna ben ik naar huis gereden en is Yanto meteen de bank op gekropen. Hij was helemaal bleek en maakte duidelijk dat hij keelpijn, hoofdpijn en pijn in zijn benen had. We hebben hem toen een paracetamolletje gegeven en maar even op de bank laten liggen. Uiteraard heb ik wel even het wondje gecontroleerd. Hij had immers ook koorts en wie weet zat er wel een ontsteking. Maar ik kon niets ontdekken wat daarop wees. Na een half uurtje knapte hij weer wat op en hij heeft daarna flink gegeten van zijn aardappeltjes met rode kool.

Daarna heb ik hem onder de douche gezet, het wondje goed uitgespoeld en afgeplakt met de antibioticazalf en een pleister. Nog even een boekje gelezen samen en toen is hij als een blok in slaap gevallen. De koorts was door het paracetamolletje gezakt gelukkig. Hij is nu nog één keer even wakker geweest en was wat huilerig, maar hoge koorts had hij niet.

Het is dus niet Yanto's week, deze week. En een schroefje los en ook nog een griepje onder de leden (tenminste ik denk nu dat het een griepje is). Even afwachten of hij morgen fit genoeg is om naar school te gaan, en anders blijft hij tot 's middags thuis bij papa en daarna neemt oma de dienst over. Mama moet helaas werken.

We houden jullie op de hoogte van deze never-ending story (zo voelt het inmiddels wel).

Geplaatst door Lilian op 12 November 2008 om 21:05 uur.

De eerste verjaardag in Nederland

Afgelopen vrijdag was een geweldige dag. Yanto's eerste verjaardag in Nederland. Zijn eerste verjaardag in ons gezinnetje.
Maar de pret begon al eerder. Hij sprak al weken over de trommel(s) die hij wilde voor zijn verjaardag. Hoewel hij geen flauw benul leek te hebben van wat een verjaardag is, was het vooruitzicht op een trommel voldoende om zich te verheugen. Maar het concept tijd is hem ook nog vreemd. Om dat een beetje tastbaar te maken voor hem heb ik zitten knutselen aan een klapper waarin ik veertien showtassen heb gestopt met daarin een gekleurd karton voor elke dag, aangepast aan de kleuren die ze op school gebruiken voor een bepaalde dag. Op die showtas zitten stukjes klitteband. Daarnaast hebben we fotootjes en icoontjes van bepaalde activiteiten (papa werken, mama werken, school, poetsvrouw komt, Ludgard komt, met Karel boekjes brengen, mama gaat schieten, papa gaat schieten, verjaardag, sinterklaas, enz enz) gelamineerd en voorzien van het tegengestelde stukje klitteband. Op die manier worden vooruitkijkend op twee weken de activiteiten op die dagen gevisualiseerd voor hem. Elke avond halen we de kaart van de afgelopen dag van de deur en hangen we samen de kaart van de volgende dag op. Op die manier kijken we samen vooruit naar wat we de volgende dag allemaal gaan doen. En als er bijzondere zaken in die week zitten, zoals zijn verjaardag, dan bladeren we samen nog even door de klapper om te tellen hoeveel nachtjes hij nog moet slapen. En dat lijkt goed te werken.

Afgelopen donderdag heeft hij op school zijn verjaardag gevierd. Ik had de avond vantevoren tot heel laat zitten knutselen op trommels gemaakt van karton waar wat snoep en mandarijntjes in zaten. Als trommelstokjes hadden we eetstokjes uit China toegevoegd. Nadat hij heerlijke pannenkoeken had gegeten op school, kreeg hij een cadeautje en werd er nog een spelletje gedaan. En daarna mocht hij de trommels uitdelen. Dat ging prima tot mijn verbazing. Maar hij vond de trommels zelf ook heel mooi. Hoewel hij thuis het proefexemplaar had staan en hij natuurlijk zelf ook nog een trommel had gekregen op school, wilde hij voor hij naar huis ging de andere trommels toch maar weer gaan verzamelen. Erg schattig, maar we hebben hem toch maar uitgelegd dat die voor de andere kindjes waren.

Vrijdagochtend moesten we redelijk vroeg op, omdat de poetsvrouw zou komen. De trommel hadden we ingepakt en toen we hem wakker gingen maken, kreeg hij dat cadeautje alvast. De rest stond beneden. Toen hij de trommel uitpakte was hij verrukt. Een TROMMEL, dat was zijn droom. Hij heeft het ding meegenomen naar de badkamer en niet meer uit zijn zicht gelaten. Nadat hij aangekleed was zijn we naar beneden gegaan. Daar begon hij met het kleinste cadeau dat er lag. een Playmobil setje met een bad, wastafel, kastje en toilet. En toen vond hij het genoeg. Wat wil een kind van zes nog meer? Een wc EN een trommel, dat is alles wat zijn hartje begeerde. We hebben toen samen toch de andere cadeaus nog uitgepakt, maar die eerste twee waren toch het einde.

Daarna zijn we gaan ontbijten. Maar aan tafel moest hij toch even laten weten dat in de speelgoedboekjes op de plaatjes van de drumstellen vijf trommels stonden. Waar die waren gebleven wilde hij weten. hahaha, Nou schat, wat jij niet weet en van ons ook niet hoort is dat die in de kofferbak van de auto liggen en die krijg je vanmiddag van oma. Na het ontbijt en een lekker kopje thee met de poetsvrouw zijn we richting AZM vertrokken om eindelijk afscheid te gaan nemen van dat bandje om zijn hoofd. Hoewel de gehoortest een fiasco werd omdat meneertje echt niet meer geboeid wordt door blokjes waar een piepje in zou zitten, vertrokken we toch met een heerlijk gevoel. Eindelijk een snoetje zonder die indianentooi. Heerlijk. Nog even een tussenstop bij opa en oma in Maastricht en toen gauw naar de bakker voor een vlaai en nog sneller naar huis.

Daar kwamen oma en "oma" Els op bezoek. Die laatste had een heerlijke verjaardagstaart gebakken. Eerst de cadeautjes van "oma Els" uitgepakt en toen kwam de klapper. Drie trommels en een bekken. Samen een heel drumstel. Hij was helemaal hoteldebotel. Hij liep wat op en neer door de kamer en stuiterde van blijdschap. Eindelijk had hij vijf (nou ja vier in totaal) trommels. De losse trommel, die niet bij het drumstel hoorde moest toch echt ook even gemonteerd worden. Samen hebben we toen heerlijk taart gegeten en Yanto een bordje met slagroom. De man of vrouw die verzonnen heeft dat er nog iets anders bij die slagroom hoort is toch echt niet wijs geweest volgens Yanto.

Gisteravond zijn we toen nog, nadat we samen met oma door papa zelf gemaakte frietjes hadden gegeten, naar de buurvrouw geweest die zo lief was om zijn haartjes nog even te knippen. Zo stond hij er vandaag op zijn feestje voor vrienden en bekenden op zijn mooist op.

Vandaag heeft hij lekker uitgeslapen met papa. Mama moest vanmorgen al vroeg naar de kapper. Daarna lekker ontbeten en natuurlijk naar de bakker voor het ophalen van de rest van de vlaai. Jammer genoeg waren een paar mensen door ziekte niet aanwezig (beterschap allemaal), maar daardoor was het niet heel erg druk in huis, wat voor Yanto wel weer prettig was. Hij heeft genoten van alle aandacht en cadeau's die hij gekregen heeft. Hij had heel goed in gaten dat deze dagen voor hem waren. Dat mensen voor hem kwamen omdat hij jarig was en hij dus feest had.

Vanavond is hij doodmoe zijn bedje ingerold en in een onrustige slaap gevallen. Gelukkig heeft hij vanacht een uurtje extra en kan hij een beetje bijtanken want overmorgen is er gewoon weer school.

Dit is het boek met pictogrammen. Het werkt als een soort agenda voor Yanto.

Hieperdepiep, hoera. Yanto viert zijn verjaardag op school.

Wie jarig is krijgt cadeautjes...

... en moet trakteren!

Van papa en mama krijgt hij de Playmobil badkamer

Sta daar niet zo te fotograferen, maar help met in elkaar zetten!

Oh, een kaartje van Ludgard. Leuk. Jammer dat ze zelf niet kon komen.

Een wat-voor-een-bak heb ik gekregen?

Ik druk op het blokje, maar volgens mij is dit blokje kapot. Ik hoor niks.

Little drummerboy? Phil Collins eat your heart out. Deze jongen wordt hot!

Oma Els heeft deze mooie taart gebakken. In de vriezer??? Hij is k-k-k-koud!

Tante Dianne, ik probeer dit cadeautje uit te pakken. Kun je even stoppen met gekke-bekken-trekken?

Geplaatst door Lilian op 25 Oktober 2008 om 23:09 uur.

Zoals beloofd: ziekenhuis het vervolg

In het laatste bericht hebben we beloofd nog even terug te komen op de gang van zaken in het ziekenhuis.
Het begon al dinsdagmorgen. Toen hadden we een afspraak bij de arts die Yanto zou gaan opereren. Een leuk mens maar hetgeen ze vertelde was voor ons een verrassing te noemen. Ze vertelde dat de reden dat Yanto pas om 13.00 uur gepland was, te maken had met het feit dat degene die foto's kwam maken van de OK pas om die tijd beschikbaar was. Ook vertelde ze dat de operatie ruim een uur ging duren. Dat verbaasde ons omdat dit een kleinere ingreep zou zijn als de vorige en die dus korter had geduurd. Toen Bert daar iets van zei, werd er gereageerd met de opmerking: "met voorbereiding en zo kom je op ruim een uur." Omdat Yanto nogal druk was en overal aan zat hebben we alleen nog gesproken over het nuchter blijven en dat dat toch een probleem zou worden en over de dag waarop de Baha dan definitief op de schroef zou worden geplaatst. Afgesproken werd dat we nog gebeld zouden worden over het nuchter blijven en dat als alles goed verliep tijdens de OK, Yanto op zijn verjaardag op controle zou komen en dan de Baha schroef geplaatst zou worden.

Pas toen we het ziekenhuis verlieten, drong tot ons door dat we nooit toestemming hadden gegeven voor het maken van foto's van Yanto tijdens de OK. Toen de arts 's middags belde om de afspraken omtrent het nuchterblijven te maken, heb ik haar daarmee geconfronteerd. Ze gaf aan dat de foto's voor een Baha-congres waren en dat dit bij het maken van de afspraak bij de opname of door de andere arts (die de organisatie van het congres normaal in handen heeft maar nu met vakantie was) werd gedaan normaal gesproken. Omdat we in principe best anderen willen helpen door artsen te laten leren van Yanto's case EN er nu toch niets meer te veranderen was aan het tijdstip van de OK EN we wilden dat de OK niet weer uitgesteld zou worden, hebben we afgesproken dat de OK door zou gaan en de arts na de operatie op onderzoek zou gaan waar het allemaal was misgegaan.

Maar daarmee was het nog niet klaar. Op woensdag kwamen we op tijd aan op de afdeling. Gelukkig was daar deze keer niets op aan te merken. Op de anaestesisten des te meer. Maar daarover later meer. We hadden behoorlijke paniek verwacht doordat Yanto zo lang nuchter moest blijven. Maar tot onze verrassing viel dat reuze mee. Hij was zeker boos en verdrietig dat hij niet mocht eten, alle gebaren die hij kent voor eten zijn langs gekomen. Ook was er regelmatig sprake van een huilbuitje maar de paniek van de vorige keer bleef gelukkig achterwege. Op zo'n moment wordt ook ons weer duidelijk dat de communicatie met Yanto toch echt een heel stuk is verbeterd. Hij begreep dat hij pas mocht eten als hij "geslapen had bij de dokter".

Rond kwart voor één kreeg hij de pre-medicatie en was het weer feest. Hij had weer plezier voor tien. En ongeveer tien minuten later konden we weer naar boven naar de OK's. In de sluis begon ik weer met het aantrekken van de geweldig elegante overall. Ondertussen kwam de anaestesiste met een OK assistent (of zoiets want voorstellen was teveel gevraagd) naar de sluis. En toen ging het weer mis. Yanto werd zonder iets te vragen van het bed getild en zonder dat Bert ook maar afscheid kon nemen, meegenomen. Ik ben meegelopen naar de OK. Dat was zo'n lange tocht dat ik op een gegeven moment maar gevraagd heb of, als we een grenspaal voorbij kwamen, we de belgische of duitse grens overgestoken waren. Uiteindelijk kwamen we aan in de OK waar tot mijn verbijstering een complete professionele videocamera stond opgesteld. Er zouden toch foto's gemaakt worden!!! Geen videobeelden!!!??!!!
Het duurde toen nog minimaal tien minuten voor er begonnen werd met de narcose. Er moest eerst nog iemand gebeld worden die aanwezig diende te zijn blijkbaar. Yanto vond het helemaal niets. Hij maakte geluiden die ik herkende uit China toen hij bijzonder gespannen en angstig moet zijn geweest.

Nadat de ontbrekende persoon eindelijk gearriveerd was, werd Yanto door de anaestesiste in een houdgreep genomen met het kapje op zijn mond. Hij raakte meteen in paniek. Daarop vond persoon nummer twee het nodig om zijn benen ook nog een een houdgreep te nemen in een dusdanige positie dat het mannetje mij niet meer kon zien. Daarop heb ik die kerel aan de kant geduwd zodat Yanto me wel weer kon zien. Maar het duurde erg lang voor hij wegzakte. Even later werd duidelijk waarom: de airflow in het kapje stond veel te laag. Al met al heb ik nog hard mijn best moeten doen om hem wel een kus te kunnen geven voor ik de OK uit gebonjourd werd. Alweer een rampzalige actie van dit geweldige ziekenhuis.

Om half vier kregen we toen "al" bericht dat we naar de recovery mochten. Daar aangekomen bleek dat hij in een onbewaakt ogenblik de healingcap al van het opzetstukje getrokken had en de arts dus weer terug moest komen om dat te verhelpen. Er werd tussen neus en lippen verteld dat hij in de eerste twintig minuten toen hij wakker werd erg opstandig was. WE HADDEN TOCH AANGEGEVEN DAT WE OP DE RECOVERY MOESTEN ZIJN VOOR HIJ WAKKER WERD!!!! Weer een geweldige actie. Maar goed, ik heb Yanto toen lekker op schoot genomen en daar heeft hij nog lekker liggen slapen. Toen hij wat beter wakker werd af en toe gaf hij aan in bedje te willen liggen dus daar hebben we hem maar weer ingelegd. Uiteindelijk kwam rond twintig over vier de arts om een nieuwe cap te plaatsen en zijn hoofdje opnieuw te verbinden. Ze gaf wel toe dat het niet slim was geweest om alleen een pleister te plakken en geen verband daaroverheen te draaien. Chapeau, de eerste die het lef had om toe te geven een minder slimme zet te hebben gedaan. So wie so kunnen we van die arts niets verkeerds zeggen, behalve dan dat zij heeft gesproken over foto's i.p.v. video waardoor de OK dus zolang geduurd heeft. Er moet natuurlijk wel goed uitgelegd worden wat er gedaan wordt en dat kost nu eenmaal tijd.

Toen we rond kwart voor vijf terugkwamen op de kamer was Yanto misselijk en begon te braken. Ook een half uurtje later kwamen de drie slokjes water en de twee lepels mandarijnensap er weer uit. Maar toen die eruit waren knapte hij snel op en binnen korte tijd zat hij heerlijk te smullen van achtereenvolgens: een kom cup a soup met koekjes, een bakje mandarijnen op sap, een bakje met drie gesneden kiwi's en een bakje met twee gesneden tomaten. En dat bleef er allemaal in. Rond half acht hebben we het ziekenhuis samen met hem kunnen verlaten.

Zowel voor Yanto als voor ons een zware dag waar Yanto veel last van heeft gehad. Niet lichamelijk want van de operatie heeft hij verder weinig last gehad. Maar hij was daarna emotioneel wel een stuk labieler. Normaal voor ieder kind natuurlijk, maar voor ons mannetje nog eens extra door zijn achtergrond.

Gelukkig is de wond prima geheeld en heeft hij sinds afgelopen vrijdag de Baha op de schroef en hoort hij merkbaar nog een stuk beter dan voor vrijdag. En alle fouten die gemaakt zijn in het ziekenhuis hebben we tijdens de controle besproken en de arts heeft een aantal dingen nog met andere afdelingen opgenomen. En als "goedmaker" voor het niet vragen van toestemming hebben we de opgenomen beelden gevraagd. Onder de voorwaarde dat we die niet op YouTube zouden zetten hebben we die toegezegd gekregen.

En dan nu de foto's:

Yanto in z'n roesje: Hmm, lekker. Kan ik een flesje van dat spul mee naar huis krijgen?

Nee, nee, ik verstop mij niet voor de camera. Kan iemand mij de uitgang uit dit operatiehemd wijzen...

Zo, even alles om me heen vergeten... Als ik nu goed eet en drink dan ben ik hier lekker snel weg.

En dit is mijn nieuwe vriendje Ferdian. Leuke hè?

Geplaatst door Lilian op 25 Oktober 2008 om 22:03 uur.

Korte update

Vandaag was het dan zover: weer een OK op het programma. Gisteren zijn we nog even bij de opererend arts geweest. Daar zijn we zeer gefrustreerd vandaan gekomen. Waarom? Dat leggen we nog een keer uit. Het had in ieder geval niets met de arts zelf te maken.
Maar goed, het is vandaag allemaal boven verwachting goed gegaan. Yanto heeft het nuchter blijven dapper doorstaan. Hij heeft regelmatig gevraagd om iets te eten en dat ging op den duur ook echt wel gepaard met tranen. Maar hij leek te begrijpen dat dat niet mocht van de dokter.
Helaas had het lange nuchter blijven ook tot gevolg dat hij misselijk was na de OK. Daardoor heeft het verblijf in het ziekenhuis wat langer geduurd dan we gehoopt hadden.

Maar we zijn thuis en ons mannetje ligt lekker in zijn eigen bedje. Hij heeft wel regelmatig een huilbuitje, dus de spanning van vandaag is hij echt nog niet kwijt. Maar aangezien hij zich prima door ons laat troosten, lossen we dat ook wel weer op de komende tijd.

De arts heeft in ieder geval geregeld dat we volgende week vrijdag, op zijn verjaardag, op controle gaan en dat hij dan dat bandje eindelijk kwijt is. Dan wordt er ook meteen een gehoortest gedaan waardoor we ook weten of hij met de BAHA op het schroefje nog beter hoort dan met het bandje. Dat zou een nog mooier verjaardagscadeau zijn.

Maar nu gaan ook wij eerst bijkomen van alle stress en spanning vandaag. Binnenkort komen er nieuwe foto's en een uitgebreid verhaal van vandaag.

Geplaatst door Lilian op 15 Oktober 2008 om 23:21 uur.

Een onverwacht probleem met school

Dat je kind niet alleen bij de juffrouw wil blijven, daar reken je wel op als ouder als je kind voor het eerst naar school gaat. Maar dat dat geen enkel probleem is, maar het naar huis gaan wel: daar hadden we niet op durven hopen. Maar dat is dus precies wat er afgelopen maandag gebeurde.

Vanaf het moment dat we binnen zijn gewandeld is Yanto druk bezig geweest met ontdekken. Hij heeft alle boxen, kisten, doosjes en potjes van dichtbij bekeken. Maar daarnaast heeft hij, voor een eerste keer, ook verrassend goed meegedraaid in de routine van de groep. Hoewel we wel een groot deel van de ochtend aanwezig zijn geweest, hebben we het begeleiden en corrigeren van Yanto aan de groepsleiding overgelaten. En dames: petje af. Hoewel hij jullie af en toe te snel af was (troost: hij is ons ook nog regelmatig te snel af) hebben jullie hem netjes in het gareel kunnen houden. We hebben wel in de gaten dat hij ook hier weer druk op zoek is gegaan naar de grenzen. Omdat het de eerste schooldag was zijn die nog niet heel direct aangegeven, maar voor een eerste keer wist hij toch al vrij goed wat hij wel en niet kon maken.

Maar het belangrijkste is: hij heeft het super naar zijn zin gehad!!! Toen Bert en ik met de logopediste meegingen zwaaide hij braaf: doei doei. Hij is daarna verdergegaan met het verorberen van een kiwi en twee rijstwafels met jam. Hij heeft ons dus geen moment gemist. Niets paniek, niets huilen omdat papa en mama weg zijn. Daar gaat ons ego. Toen we terugkwamen werd dat door meneertje voor kennisgeving aangenomen en ging hij weer druk verder met zijn bezigheden.

Aangezien we niet teveel van Yanto wilden vragen op een eerste dag, hadden we in overleg met de behandelcoördinator besloten dat hij zou beginnen met een halve dag. Dus toen de rest van de kids aan tafel gingen vertelden we Yanto dat we naar huis gingen. Maar daar volgde een heel duidelijk "FOUT" op. Daar stonden we dan. Hij ging aan tafel zitten waar hij ook zijn fruit had gegeten en vroeg enigszins beledigd om zijn bordje. Toen hebben we maar besloten dat hij nog mee mocht eten. Wij kregen van de groepsleiding daarop ook een uitgebreide lunch geserveerd. Daar kon menig restaurant of hotel nog een puntje aan zuigen.

Maar ook na het eten volgde er een "FOUT" op de mededeling dat we naar huis gingen. We hebben hem daarom maar (pedagogisch geheel onverantwoord) omgekocht door te vertellen dat we 's middags naar de kermis zouden gaan. En toen ging hij toch maar mee. We waren heel blij op de terugweg. Mooier had het niet kunnen lopen. Blijkbaar is zijn vertrouwen in ons toch goed verankerd. Hebben we toch iets goed gedaan, denken we dan maar.

Zoals beloofd zijn we 's middags naar de kermis geweest. Nadat Yanto en ik eerst een rondje in de rups gemaakt hadden en hij er vrolijk en ik er groen weer uitkwamen, hebben we hem toch maar op de draaimolen gezet. Maar daar heeft hij bijna een ontzegging gekregen. Eerst heeft hij de rotor van de helicopter er bijna vanaf gedraaid. Er kwam een bako en een steeksleutel aan te pas om het ding weer te repareren. En daarna deed hij nog een greep in het decolleté van de dame van de draaimolen toen die zich bukte om het kaartje op te rapen. Als blikken konden doden ..........

Daarna heeft Yanto nog een paar keer in de botsauto gezeten met papa en gespeeld op de schuifautomaatjes. En toen kwam er toch nog een ritje in de rups, Yanto's favoriet. Maar niet met mama. Nee, met Koen en Janneke. En wat een ritje was dat! Koen en Janneke hebben volgens mij nog pijn in hun handen van het vasthouden van ons boefje. Hij probeerde namelijk om onder de veiligheidsbeugel door te kruipen. Maar dat is hem niet gelukt. Koen en Janneke hebben hem goed vastgehouden. Super. Daar mag hij gerust nog vaker mee in de rups. Nadat hij daarna nog een oliebol, die hij prompt omdoopte tot pannekoek, een portie kibbeling en een gebakken eitje had verorberd, is hij helemaal doodop zijn bedje ingerold. En het eerste dat hij daarna vroeg toen hij wakker werd op dinsdagmorgen was: "Juffrouw? School?" Helaas jongen, pas weer over een week.

De hele week heeft hij gevraagd om de juffrouw en de school, maar eerst was er nog de Meilingdag waar we gisteren naartoe zijn geweest. Deze werd gehouden in het Archeon in Alphen aan den Rijn. Een heel eind rijden maar wel de moete waard omdat we zijn chinese vriendjes weer hebben teruggezien. Shao, Kyra en Liam waren ook aanwezig. Jammer genoeg waren Mei-Lin en Yana niet in de gelegenheid om te komen, maar die gelegenheid komt nog wel een keer. Omdat Yanto van school niet alleen een mooie herinnering maar ook een verkoudheidje heeft overgehouden zijn we redelijk op tijd weer naar huis vertrokken. Eerst nog even gegeten bij onze vrienden van wokrestaurant "Pom Lai" in Horn. Echt een aanrader. Heerlijk. En daarna is hij weer helemaal happy zijn bedje ingedoken.

Vandaag hebben we het maar lekker rustig aan gedaan want de verkoudheid heeft Yanto heel lief met papa en mama gedeeld. Dank je wel schat!

O ja, voor de foto's nog even dit: Op 15 oktober wordt Yanto weer geopereerd. Dan krijgt hij het opzetstukje op zijn schroefje. En ongeveer een week later kan hij dan eindelijk dat gekke bandje van zijn hoofdje laten en de BAHA op de schroef zetten. Dat wordt een geweldig verjaardagscadeau.
Alleen de dag van de OK wordt een ramp. Iemand in Maastricht heeft namelijk verzonnen dat hij om 13.00 uur geholpen wordt en hij mag dus de hele ochtend niet eten. De vorige keer was het kwart over negen en toen was er al een uur geen land met hem te bezeilen. Dat wordt stress.

Maar goed, nog even wat foto's van een Yanto met bandje. Binnenkort eindelijk foto's van Yanto zoals hij is: het knapste mannetje van de hele aardbol.

De belangrijkste ruimte op school, aldus Yanto. Hier komt immers het eten vandaan.

Als je het verkeer in China gezien hebt, dan snap je ineens waarom hij hier niet met auto's speelt.

Stilzitten: wat is dat?

Dus jij bent een baby-pannekoekje? Is je papa of mama ook hier?

Van voor naar achter .......... Heen en weer, heen en weer ...........

Shao, kom we gaan ervandoor. Ze beginnen weer met fototoestellen te zwaaien.

Picknicken, was dat niet iets met een deken en gras?

Tomaat of loempia, tomaat, loempia, tomaat, loempia ...........Hellup.

Zo, inpakken en wegwezen.

"Die twee denken dat ik leuk blijf zitten. hahaha"

Geplaatst door Lilian op 21 September 2008 om 19:32 uur.

Eindelijk!!! De laatste stap is gezet.

Het is gelukt. De rechter heeft besloten dat Yanto vanaf vandaag ook voor het Nederlands recht onze zoon is.
Hoewel we ook vandaag nog wat hobbels hebben moeten nemen, omdat de procureur die beloofd had aanwezig te zijn, niet aanwezig was in eerste instantie, is de zitting toch voor ons heel positief afgerond. Er is nu nog een drie maanden hoger beroep termijn en daarna wordt Yanto officieel onder zijn volledige namen ingeschreven in het GBA. Maar dit was de laatste stap in de adoptieprocedure. Eindelijk. Het heeft nu lang genoeg geduurd.

Geplaatst door Bert op 11 September 2008 om 11:59 uur.

Doei doei vakantie

Balen, maar goed. Het is niet anders. Het dagelijkse leven is weer begonnen. Papa gaat weer braaf vijf dagen per week naar het werk en ook mama moet er regelmatig aan geloven. En binnenkort is ook de lange vakantie van Yanto afgelopen.

Jaja, je leest het goed. We hebben vandaag het geweldige nieuws gekregen dat Yanto al 15 september kan beginnen in de behandelgroep van Viataal. Ellie (de cliëntbegeleidster van Viataal die zich een slag in de rondte gebeld heeft om dit voor elkaar te krijgen), je bent een schat. Helemaal super. En dit keer hebben wij dus niets van het gevecht geleverd. Ook onze gezinsbegeleidster Ludgard heeft haar steentje bijgedragen door wat mensen aan het werk te zetten. En dat allemaal voor ons mannetje. Wat willen we nog meer.

We moeten nog even kijken hoe we de zaken aan gaan pakken qua gewenning. We kunnen hem natuurlijk niet de hele dag daar droppen. Dat zou hem weer heel onzeker kunnen maken. Het basisgevoel van veiligheid is er, maar die is echt nog niet rotsvast. Maar ik ben ervan overtuigd dat dat allemaal wel op zijn pootjes terecht komt. Ludgard denkt mee, de mensen van de behandelgroep zitten vol smacht op hem te wachten dus hij valt daar in een gespreid bedje. En wij zorgen dan wel voor een zachte landing. Het wordt gewoon hoog tijd dat hij daar gaat beginnen.

Bang voor andere kinderen is hij niet meer. Integendeel: hoe ruwer hoe liever en meneer deelt zeker zoveel uit als hij incasseert. Tijdens de vakantie zijn we een dagje met de trein naar de Valkenier geweest. Hij heeft de dag van zijn leven gehad. Hoe harder, hoe liever. De achtbaan had een vaste klant erbij en mama maar meedraaien. Met papa in de botsauto's en daarna alleen het luchtkussen op. Eerst eentje waar je moest klimmen en daarna vanaf kon rollen en daarna een gewoon springkussen. Maar daar was hij alleen. Dat vond ie helemaal niets. Het kussen ernaast was erg druk met kinderen een kop groter dan ons mannetje. Dat leek ons een beetje veel van het goede maar hij maakte ons heel erg duidelijk dat hij daar toch echt op wilde. Oké, jij je zin. Na 30 seconden kwam hij ons even de BAHA brengen om vervolgens zich weer in het gewoel te mengen. Hij vond het helemaal super. Er werd van alle kanten gebotst en gestuiterd maar hij deed vrolijk mee. En hij deelde ook regelmatig een por en een duw uit. Nee, die redt zich wel. Dat komt wel goed.

Ook vandaag heeft hij zich even laten gaan nadat hij de hele dag bij oma is geweest. Toen we thuiskwamen stond Rami, ons buurjongetje van zes, buiten. Daarmee heeft hij een hele tijd met de bal gespeeld. Tot onze verbazing want tot vandaag was een bal echt niet interessant. Zo zie je maar, iedere dag iets nieuws. Gisteren was Marcel (de eigenaar van de schietbaan) het onderwerp van de dag. Alles was van Marcel, aldus Yanto. We zijn ook de hele dag zo ongeveer op de schietbaan geweest. Supergezellig. En nee, Yanto gaat niet letterlijk mee de schietbaan op. Bert en ik gaan om de beurt schieten en de rest van de tijd zitten we gezellig buiten onder het afdak wat te drinken en te kletsen. Relaxen op zondag noemen ze dat. Een aanrader hoor. Zeker als een collega van Bert, die vroeger zakelijke contacten had met de eigenaren van de schietbaan, ook even langskomt om weer even gezellig wat bij te praten.

Heel veel meer hebben we momenteel niet te melden. O ja, eigenlijk wel. We hebben onze lieve Yvi te koop staan. (Voor de mensen die niet weten wie Yvi is: dat is onze Mini). We hebben momenteel gewoon niet de tijd om het nodige werk aan het plaatwerk te verrichten en als dat niet gedaan wordt rot de Mini helemaal weg. En dat willen we natuurlijk ook niet. Dus als iemand zin heeft in een geweldig leuke auto met een geschiedenis ......... stuur maar een mail.

O ja, ook nog nieuws van het rechtbankfront. TNT is valselijk beschuldigd van het zoekmaken van ons dossier. Het zoekraken blijkt op het kantoor van de procureur te zijn gebeurd. Het slechte nieuws: het dossier is nog steeds niet gevonden. Het goede nieuws: de procureur komt zelf naar de zitting om de rechter te vertellen dat het dossier bij zijn kantoor is zoekgeraakt. We hopen dat de rechter daar genoegen mee neemt, maar we weten dat pas zeker als de zitting voorbij is.

En dan nu echt niets meer te melden en dus komen hier de foto's weer ........

Draaien, draaien, draaien maar dan heel hard.

Net papa's Mini, maar dan anders.

Hoezo rechts? Ik draai naar links!!

Dat meen je niet!! De chauffeur van deze trein heeft geen stuur?!

Is dit alles? Doe mij de achtbaan maar.

Geef gas of ik haal je in!

Jaja, ik graaf al, ik graaf al.

Mama, zijn we er nog niet? Papa zegt dat die man voorin geen stuur heeft.

Ff chillen.

Moet je dat ding aanduwen of zo?

Kijk papa, zo werkt een kleermakerszit.

Wel een rare aansteker voor zo'n kleine sigaret.

Papa, eet je softijs nou eigenlijk met je mond of met je neus?

Zeg maar nee want dan krijg je er .............

Geplaatst door Lilian op 01 September 2008 om 21:34 uur.

En alweer veel te laat .......

Nee, niet te laat naar bed want vanavond lag hij voor de verandering deze week een keer op tijd in bed. Ik bedoel meer dat we weer veel te laat zijn met het plaatsen van een update hier. Maar op de één of andere manier komt het er niet van. Drukte overdag met ons manneke en dan 's avonds nog even wat achterstallige werkzaamheden en daarna zelf uitgeteld op de bank en het bed in.

Maar goed, vanavond loopt Bert op de schietbaan in Baexem met een pistool te zwaaien (eeehhhh, schieten anders heb je toch echt een probleem met de eigenaar van de schietbanen) en Yanto ligt in bed, dus nu heb ik ff tijd om jullie weer eens op de hoogte te brengen van de avonturen van de laatste vier weken.

Laten we beginnen met de dagen na de operatie. Buiten de wond die natuurlijk nog even flink geirriteerd heeft, heeft Yanto nergens last van gehad. Het leek wel of er niets gebeurd was. Gelukkig maar, want we waren toch best bang dat het vertrouwen dat hij in ons heeft nog niet sterk genoeg zou zijn. Maar voor die angst is geen enkele aanleiding gebleken. Na een week zijn we nog even op controle geweest en hebben we meteen de papieren gekregen voor de volgende operatie. We hebben gevraagd of dat in de herfstvakantie zou kunnen. Dan kan hij daarna naar school zonder dat rare bandje.

Maar op dit moment: hij doet, speelt, praat (eehhhh, brabbelt), sloopt, maakt, knutselt, kust, knuffelt, zwemt, wandelt en eet alsof er helemaal niets gebeurd is. Heerlijk. Hij is zo ontzettend bezig met inhalen van alles dat hij in de eerste vijf jaar van zijn leven heeft gemist.

We proberen hem zoveel mogelijk aan te bieden om te ontdekken. Maar dat is niet altijd even makkelijk. Onze grens, wat betreft het aanbieden van leuke leerstof, is langzamerhand wel in zicht. Hij is echt toe aan het spelen en leren met andere kinderen. En daar komt de vroegbehandel groep van Viataal om de hoek. We weten sinds een week of vier dat hij inderdaad geaccepteerd wordt door Viataal, maar we moesten nog wachten op het antwoord op de vraag of er wel plek was. Gisteren hebben we daar eindelijk antwoord op gekregen. Het antwoord is: "Ja, maar ..........." En die "maar" is weer het gevolg van de gigantische bureaucratie in Nederland. Yanto heeft een AWBZ-indicatie voor de gezinsbegeleiding. Daardoor kan Viataal geen verkorte aanvraag doen voor de AWBZ-vergoeding van de behandelgroep. Dus wordt het een normale aanvraag die zes tot acht weken duurt. En gedurende die tijd kan hij dus nog niet beginnen. Heel erg jammer maar we hebben besloten dat we ons daar maar niet meer druk over maken. We gaan komende week even contact zoeken met de leerplichtambtenaar om ervoor te zorgen dat we daar geen problemen van gaan krijgen, maar dat verwachten we eigenlijk niet.

Maar nu eerst nog genieten van onze vakantie. We hebben er al één week opzitten en hebben er nog één over. Afgelopen week hebben we lekker rustig aan gedaan. Maandag zijn we lekker gaan zwemmen. In eerste instantie was Yanto boos. Hij wilde wel zwemmen maar begreep totaal niet dat we door de voordeur vertrokken en dan ook nog met de auto. Zwemmen doe je toch in de achtertuin in het zwembad. De bui waaide pas over toen we omgekleed waren en het zwembad in Weert binnenwandelden. En toen brak ook echt de zon door. Hij vond het geweldig. Om de haverklap hoorde je "bembem" (Yanto's voor zwemmen) door het hele bad. Na ruim vier uur was meneer het nog niet zat. Maar papa en mama wel dus toen zijn we toch maar gaan omkleden. En daar bleek nogmaals hoe geweldig hij het allemaal heeft gevonden. Op het bankje zat hij weer heel stilletjes te huilen. En zo stil huilen doet hij telkens als hij het ergens heel leuk heeft gehad en niet weet of hij daar nog ooit terugkomt. Dat is zo zielig om te zien. Hoe we hem dan ook verzekeren dat we nog vaker gaan zwemmen, dat bevat hij jammer genoeg nog niet echt. Maar goed, vandaag zijn we weer terug geweest en vond hij het weer helemaal geweldig. Daarna zijn we lekker gaan eten en toen naar de kinderboerderij. Hij vindt de geluiden die de dieren maken helemaal geweldig. De beesten zelf zijn minder interessant.

Eergisteren zijn we nog even naar "oma Els" geweest. Ook daar had hij het geweldig naar zijn zin. Vooral het stunten met de rolstoel van Jo, zijn nieuwe vriend, vond hij het einde. Ook hier hadden we bij vertrek weer stille tranen. Maar reken maar dat we ook daar nog veel vaker gaan komen.

Dan nog even de update van de rechtzaak en het verdwenen dossier. TNT weet nog steeds niet waar het pakket gebleven is maar de rechtbank heeft wel een datum gepland voor de zitting. Op 11 september (we hopen maar dat dat voor ons geen ongeluksdag is) worden we in Roermond verwacht. We hopen dat de rechtbank akkoord gaat met de uitleg en de kopiën van het dossier. Duimen jullie ook een beetje voor ons?

En dan nu, traditiegetrouw, de foto's.

Nee dat is niet snoepen, daar zitten heel veel vitamientjes in.

Ik wil wel muziek maken op dat glas, maar kan iemand dat harig ding van mijn rug afhalen.

Ik heb alleen een blok in het decolleté van oma gestopt. En nou moet ik in de hoek?

Baby-pannekoeken. Jammie met suiker, stroop en appelmoes.

Draaien, draaien, draaien, water, water, water. En ik kan nog niet aan de kraan!!!!

Geplaatst door Lilian op 15 Augustus 2008 om 20:55 uur.

Ziekenhuisdag 2: Panisch, stoned, boos en weer Yanto

Dat is in het kort de beschrijving van vandaag.
Om acht uur vanochtend werden we verwacht op de kinderafdeling. Dat was dus heel vroeg het bed uit, douchen, aankleden, tas pakken, proviand meenemen en de auto in. Nu zullen jullie denken: "proviand inpakken? Hij krijgt toch eten in het ziekenhuis." Later zal blijken waarom we toch met een tas vol richting Maastricht vertrokken. Onderweg was Yanto nog een beetje erg moe, dus de reis naar het AZM verliep zonder gezeur over eten. Eenmaal bij het ziekenhuis aangekomen was hij helemaal verheugd. Jippie, alweer naar die leuke kamer met dat leuke bed en mijn vriendjes Jop en Job.

Op de kamer bleek dat Jop al naar de OK was. Dat was een goed teken. Het OK-schema was op tijd gestart. Nadat we eerst nog wat gezeten en rondgelopen hadden werd Yanto toch wel lastig. Hij had honger en welk eten hij door middel van zijn gebaren ook vroeg, hij kreeg niets. En dat begreep hij dus niet. Langzamerhand sloeg de paniek bij hem weer toe. Je ziet hem dan denken: "Krijg ik alleen nu niets of moet ik vaker honger lijden?" En dan is het heel frusterend dat de communicatie echt nog niet goed genoeg is om hem uit te leggen waarom hij niets mag eten.

Maar niet lang na de eerste paniek was er tijd voor een heel ander gedrag. Om alvast een beetje weg te doezelen kreeg hij 10 mg Dormicum, een slaapmiddel. Nou, geslapen heeft ie daar niet van maar hij heeft plezier gehad voor tien. Hij bewoog alsof hij de laatste vier biertjes toch had moeten laten staan, hij heeft voor ons gezongen (de tekst was vrij eentonig want meer als lalalalala kwam er niet uit), hij heeft zich helemaal een breuk gelachen en op en neer gewiebeld. Echt een heel vreemde gewaarwording voor hem maar ook voor ons. Je hebt in een minuut of vijf een heel ander kind. Maar we hebben er maar van genoten want dat deed hij ook.

Ongeveer een half uurtje later mochten we met hem naar de OK. Ik ben bij hem gebleven tot hij onder zeil was. Het kapje vond ie minder want het stonk. Maar hij was snel vertrokken en toen brak het wachten weer aan. Wachten tot we geroepen werden dat we naar de recovery mochten. Na anderhalf uur was dat alweer zover. Samen zijn we naar boven getogen. Meneertje sliep nog vrij vast en ondertussen waren twee verpleegkundigen bezig om zijn tulband wat beter te bevestigen. Hij had namelijk een drukverband om zijn hoofd om een hematoom tegen te gaan. Af en toe schrok hij even wakker om twee seconden later weer te gaan liggen en verder te slapen. Na ongeveer drie kwartier werd hij wat meer wakker en kregen we wat boze blikken cadeau van hem. Het was duidelijk dat hij het niet leuk vond, dat we dit hadden laten gebeuren met hem. Maar goed, dat is ook wel logisch. We hoopten alleen dat die blikken niet te lang gingen duren.

Na een kwartiertje werden we weer opgehaald door twee verpleegkundigen van de afdeling. Toen we op de kamer kwamen zijn we langzaam begonnen met wat appelsap en appelsientje. Maar meneertje had toch meer zin in soep. Oke, krijg je soep. Het infuus en die tulband bleven hem echt heel erg storen. Hij vroeg telkens om die weg te doen, maar ja, dat konden wij dus niet. Het resultaat was dat we de pluspunten die we gescoord hadden met de soep ook prompt weer kwijt waren. Weer boze blikken dus. Maar goed, de pluspunten bleven stromen want na de soep heeft meneer nog een bakje mandarijntjes op sap, een bakje kiwi, 10 koekjes en nog een kop soep verwerkt. Ook heeft hij een ernstige poging gedaan om de toiletpot stuk te plassen. Aan alle voorwaarden voldaan voor het verwijderen van het infuus zou je denken. Maar helaas, toen de verpleegkundigen om half twee kwamen om zijn bloeddruk op te nemen, werd even duidelijk gemaakt dat ze na de ronde wel het infuus wilden afkoppelen maar op zijn vroegst om half drie werd het infuus verwijderd. Ik heb toen aangegeven dat als ik het te lang vond duren, ik het zelf zou verwijderen. Dat leverde me een pissige blik op en de opmerking: "Dan brengt u ook zelf maar een nieuwe in als hij gaat braken." Toen ik als antwoord gaf dat een kind van één keer braken echt niet meteen uitgedroogd was, wist ze niets meer te zeggen maar werden we wel nog even verzocht om hem te temperaturen. Dat hebben we dan ook maar gedaan. Dat is tenslotte een voorwaarde om naar huis te mogen: een normale temperatuur. Leuk detail: er is ons totaal niet gevraagd of men iets te eten voor Yanto moest halen. We waren dus heel blij met de grote voorraad proviand die we meegenomen hadden. Ik weet niet wat hij anders had moeten eten. En dat hij honger had moge duidelijk zijn.

Om tien over twee kwam toen de verpleegkundige weer terug. En tot onze verbazing werd meteen het hele infuus verwijderd. Zo zie je maar, je mond af en toe opendoen helpt toch echt wel. Yanto's kamergenootje Jop zou als hij om half tien gedronken had na zijn OK verlost worden van zijn waaknaaldje. Dat is uiteindelijk om half twee verwijderd terwijl hij om half tien al netjes aan alle voorwaarden had voldaan. En als Jops vader toen niet was gaan vragen was er nog niets gebeurd.

Nadat Yanto wat gedoezeld, gespeeld, geklierd, gegeten en gedronken had verscheen rond kwart over drie Dr. Stokroos om nog even de OK na te bespreken. Inmiddels was ook Yanto's andere kamergenootje Job terug van de recovery. De OK was helemaal volgens plan verlopen en de wond had heel weinig gebloed. Mooi!!! Wanneer mag die tulband dan af? Hij zit er telkens aan te trekken en te duwen en we zijn bang dat hij het eraf trekt. Het antwoord van Dr. Stokroos was heel diplomatiek: "Als dat gebeurt, dan is dat niet erg." Goed zo, die onthouden we. Van Dr. Stokroos mocht Yanto naar huis. Over één week nog even een nacontrole en dan over drie maanden via het dagcentrum de "huid uitdunnen en de opzetstukjes plaatsen". En een week later is hij dan eindelijk van dat bandje af. We hopen dat dat een leuk verjaardagscadeau voor hem gaat zijn.

Omdat ook Job van de dokter naar huis mocht, is Bert de verpleging op de hoogte gaan brengen en gaan vragen om de ontslagpapieren. Tja, we moesten nog even wachten want er was overdracht. Tuurlijk, we hadden nog niet gewacht in die twee dagen. Dat moest toch nog wel even kunnen. Uiteindelijk kwam de verpleegkundige met twee kleine papiertjes. Eén voor Yanto en één voor Job. Op dat papiertje stond niets meer dan de controleafspraak. Geen pijnmedicatie, geen wondverzorgingsadvies, helemaal niets. Toch nog maar even gevraagd want op de recoverypapieren stond als medicatie Diclofenac 12,5 mg. Het is natuurlijk ook niet handig om die papieren te lezen, maar ja, dat kan ik toch niet laten. We mochten hem paracetamol geven indien nodig. Nou, de komende drie dagen gewoon drie maal daags 240 mg en daarna zien we wel hoe het gaat. Enne, die temperatuur die we hadden gemeten ......... daar is nooit meer naar gevraagd. Hij had zo met 40 graden koorts naar huis kunnen gaan.

In de auto hebben we het verband snel verwijderd en de BAHA weer opgezet. Daarvoor kregen we dankbare blikken van ons mannetje. Inmiddels had hij al een tijdje besloten dat we eigenlijk toch niet zo slecht zijn. We hadden alweer knuffels, kusjes en een mooie glimlach mogen ontvangen. Heerlijk, dan is het extra genieten want dat betekent dat hij inmiddels echt vertrouwen in ons heeft. Doen we toch wel iets goed. Op weg naar huis heeft hij wat liggen doezelen en slapen, maar echt veel was dat niet. Eenmaal thuis ging hij regelrecht naar de bank, jas nog aan. Hem even lekker onder de deken gelegd, maar dat heeft niet lang geduurd. Hij heeft nog even lekker bij zijn papa op de bank gelegen en daarna was het weer de oude Yanto. Vol streken, energie en plezier. HIj heeft nog even de afwas gedaan (nee, dat is geen kinderarbeid, dat is waterpret als je even niet in bad mag) en natuurlijk weer gegeten. Twee eitjes, wat boontjes, aardappel, tomaat en bacon werden verorberd. Daarna moesten een ijsje, een kiwi, een nectarine en een zakje chips eraan geloven. We kunnen wel zeggen dat hij de achterstand die hij vanochtend had opgelopen weer heeft ingehaald.

Sinds zeven uur ligt hij in zijn bedje. Hij protesteerde totaal niet, heeft ook niet gehuild maar is als een blok in slaap gevallen. Helemaal doodop van alle gebeurtenissen de laatste twee dagen. Net voor hij in slaap viel heeft hij wel nog zijn verlanglijstje voor morgen doorgegeven. Hij wil oma en ome Karel zien. De planning voor morgen is dus klaar.

We willen iedereen die aan ons gedacht heeft en ons vandaag berichtjes heeft gestuurd of heeft gebeld, ontzettend bedanken. Dat doet ons heel erg goed. Thanx!!!!

Roze olifantjes: waaaaw

Leuk zo'n draaimolenbed, maar kan iemand de kamer even stopzetten?

Ik kijk niet naar je. Je bent niet lief!!!!

Een Chinees met een tulband aan de mandarijntjes. Hoezo multi-culti?

Oh, papa en mama zijn toch lief. Een echte Pooh ballon. Pooh is liiiieeeeeef.

Papa, schuif eens wat op. Ik lig op het randje.

Eitjes en cola. Ben ik ff ingeburgerd!!!

Geplaatst door Lilian op 18 Juli 2008 om 20:32 uur.

Een korte nieuwsflits

Yanto is net terug van de recovery.

De operatie is goed gegaan.

Meer informatie volgt vanavond.

Geplaatst door Bert op 18 Juli 2008 om 12:47 uur.

Ziekenhuisdag 1: Zonde van de tijd

Vandaag werden we om half twee in het Academisch Ziekenhuis (of moet ik tegenwoordig 'Universitair Medisch Centrum' zeggen???) in Maastricht verwacht.
Nou, we waren ruim op tijd. Om 13.06 uur om precies te zijn. In de hal moesten we ons melden bij de informatiebalie, waar we op werden gehaald door een vrijwilliger van de Unie van Vrijwilligers. Deze erg vriendelijke mevrouw bracht ons naar verpleegafdeling B2. Daar aangekomen werden we door een verpleegkundige naar de kamer gebracht. Yanto mocht zelf een bedje uitzoeken. De reden van dat bedje was ons niet helemaal duidelijk. Yanto zou toch niet blijven slapen. Dit bleek echter niet duidelijk gecommuniceerd, maar het bleek gelukkig wel in zijn dossier te staan. Maar goed, een bedje is altijd makkelijk om te wachten. En dat bleek dan ook onze belangrijkste invulling van vandaag te worden.
Maar goed, er moesten pre-OK-onderzoeken gedaan worden en dat is natuurlijk erg belangrijk.

Eerst werden we door twee verpleegkundigen gevraagd om enkele vragen te beantwoorden. Deze vragen waren onder andere:
- Is Yanto ziek geweest de afgelopen tijd?
- Heeft Yanto allergieën?
- Is Yanto in de buurt geweest van zieke kinderen?
- Heeft Yanto de waterpokken gehad?
- Is Yanto compleet gevaccineerd?

Verder werd gevraagd hoe wij bij Yanto de temperatuur namen? Onthoud deze ene vraag goed.

Vervolgens kregen wij een rondleiding over de afdeling en uitleg over sommige regels.
En toen was het wachten begonnen en dus op naar de speelkamer.

Na ongeveer een half uurtje wachten werden we geroepen dat de KNO-artsen gesignaleerd waren op de afdeling. En dus gingen wij terug naar de kamer.
Daar aangekomen kwam de KNO-arts. Het bleek een arts-assistent te zijn.
Zijn belangrijkste vragen waren:
- Is Yanto ziek geweest de afgelopen tijd?
- Heeft Yanto allergieën?
- Is Yanto in de buurt geweest van zieke kinderen?
- Heeft Yanto de waterpokken gehad?
- Is Yanto compleet gevaccineerd?

Nadat hij vertrokken was zijn we maar weer naar de speelkamer gegaan.
Wederom na ongeveer een driekwartier wachten kwam de kinderarts. Nou ja, dit bleek een co-assistent. Zij luisterde even naar Yanto's hartje en had nog enkele interessante vragen:
- Is Yanto ziek geweest de afgelopen tijd?
- Heeft Yanto allergieën?
- Is Yanto in de buurt geweest van zieke kinderen?
- Heeft Yanto de waterpokken gehad?
- Is Yanto compleet gevaccineerd?

Daarna maar weer terug naar de speelkamer. Toen Yanto terug naar de kamer moest voor toiletbezoek kwam de pedagogisch medewerkster. Zij kwam met een koffertje met spuiten, een beademingsmasker, OK-kleding, enz. Ook een fotoboek zat in de collectie. Dit alles bedoelt om Yanto op de operatie voor te bereiden.

Daarna arriveerde Yanto's eten. Tijdens het eten kwamen drie witte jassen binnen. Dit waren arts-assistenten van de kinderpoli. Tijdens het eten moest nog even naar Yanto's hartje worden geluisterd. En de volgende vragen worden beantwoord:
- Is Yanto ziek geweest de afgelopen tijd?
- Heeft Yanto allergieën?
- Is Yanto in de buurt geweest van zieke kinderen?
- Heeft Yanto de waterpokken gehad?
- Is Yanto compleet gevaccineerd?

Daarna, weer een tijd later arriveerden twee KNO-artsen. Nou, ja. Op het naamkaartje stond Semi-Arts. Yanto zou twee schroefjes krijgen. En ze vroegen of alles goed met Yanto was en zo. En toen vertrokken ze weer.

Daarna begon het grote wachten op de laatste persoon, de anesthesist. Deze zou tussen 17 en 18 uur komen. Maar goed, uiteindelijk is dat een heel belangrijke persoon. En dus moet je wachten. Maar we zagen maar niemand. Wachten, wachten, wachten... We werden er moedeloos van en Yanto begon honger te krijgen en in lichte paniek te raken, omdat hij niets kreeg. Erg vervelend. Wachten, wachten, wachten...
Om 19.15 uur arriveerde ze. En ze had belangrijke vragen:
- Is Yanto ziek geweest de afgelopen tijd?
- Heeft Yanto allergieën?
- Is Yanto in de buurt geweest van zieke kinderen?
- Heeft Yanto de waterpokken gehad?
- Is Yanto compleet gevaccineerd?

Eindelijk mochten we rond 20 over zeven weg. Weg om te gaan eten. En Yanto had het echt helemaal gehad.

Toen hij de kamer verliet begon hij stilletjes te huilen. Hij was vriendjes geworden met kamergenootje Job. En nu moest hij weg. Erg droevig werden we ervan. Maar morgen zien ze elkaar weer terug.

Oh, ja. Herinner je je de vraag over de thermometer nog? Waarom ze die gesteld hebben weet ik niet, maar we hebben in ieder geval geen thermometer gezien.

Morgen om 9.15 uur is het zover. De grote schroefjesdag breekt dan aan. Eindelijk.
Tot morgen.

Oh, ja. Hier zijn de foto's.

Hmmm. Lellel. Bibi. (even vertalen: Hmmm. Lekker. Kiwi.)

Zo, even een lekker brutaal gezicht trekken naar de camera.

Yanto en zijn splinternieuwe vriendje Job.

En na zo'n lange dag en weinig eten is een zakje met frietjes van de Mac wel erg lekker.

Geplaatst door Bert op 17 Juli 2008 om 23:21 uur.

Suske en Wiske en het verdwenen dossier

Vorige week is Bert maar eens gaan bellen met de advocaat die onze zaken voor het adopteren van Yanto voor het Nederlands recht regelt. We zouden teruggebeld worden maar omdat dat maar niet gebeurde heeft ie nog maar eens teruggebeld. De mevrouw die hij gesproken had bleek ziek te zijn en de advocaat zelf die hij op dat moment aan de lijn had, bleek niet op kantoor te zijn en dus het dossier niet in te kunnen zien. Maar hij zou de volgende ochtend terugbellen. Je raadt het al: niet dus. Dus heeft Bert maar weer gebeld. Deze keer kreeg hij weer een dame aan de lijn die daarop de rechtbank heeft gebeld. Hij kreeg als antwoord dat het door de vakanties allemaal wat langer kon duren. Leuk verhaal, maar in februari toen het dossier naar de rechtbank is gestuurd door de advocaat, was er echt nog geen vakantie. Maar goed, toch maar weer een tijdje afwachten en dan maar weer bellen.

Maar het verhaal kreeg vandaag een bijzonder vervelend staartje. Ik werd gebeld door een medewerkster van het advocatenkantoor. Ze vertelde dat ze vandaag nogmaals gebeld had met de rechtbank aangezien ze daar vorige week een computerstoring hadden gehad en ze toen niets hadden kunnen nakijken. Maar toen ging het pas echt mis. In de computer was onze naam nergens te vinden. Daarop heeft ze naar de procureur gebeld in de hoop dat daar ons dossier wel bekend was. Maar ook daar was niets bekend. Conclusie: ons dossier is nooit bij de rechtbank afgeleverd door TNT. Goh, dat komt ons toch echt heel bekend voor. Was er niet ook zo'n verhaal met ons pakket voor Yanto toen hij nog in China woonde?

Maar om een lang verhaal kort te maken: het pakket met de gelegaliseerde adoptiepapieren van Yanto is zoek. Het advocatenkantoor heeft een onderzoeksverzoek gedaan bij TNT maar we weten dat dat ook een wassen neus is. De advocaat heeft inmiddels een schaduwdossier met kopiën opgestuurd naar de rechtbank. Als we een goedgezinde rechter hebben neemt hij genoegen met de kopiën van de gelegaliseerde papieren en als we pech hebben en een lastige rechter hebben........... nou, daar willen we niet eens over nadenken.

De medewerkster van het advocatenkantoor gaat begin volgende week weer bellen met de rechtbank om te proberen spoed achter de zaak te zetten en de rechter te overtuigen van het feit dat met een afwijzing vanwege het ontbreken van de originelen niemand gebaat is. We kunnen niets anders dan duimen en afwachten.

Maar eerst deze week doorkomen. Aanstaande vrijdag is schroefjesdag. Dan krijgt Yanto de twee schroefjes in zijn schedel geplaatst in het ziekenhuis in Maastricht. Een vrij simpele ingreep, maar toch. Ze gaan wel zitten boren in het bolletje van ons mannetje. En helaas kunnen we nog niet zo goed met hem communiceren dat we hem uit kunnen leggen wat er staat te gebeuren. Het is dus afwachten in hoeverre dit invloed gaat hebben op zijn vertrouwen in ons. Ook dit is dus duimen en afwachten.

Gelukkig hebben we veel mensen om ons heen die ons steunen. Thanx, we houden van jullie.

Geplaatst door Lilian op 16 Juli 2008 om 00:27 uur.

Stapje voor stapje

... leert ons mannetje. Maar hij maakt wel heel veel stapjes op een dag. Alles dat hem aangeboden wordt zuigt hij op als een spons. Hij onthoudt dingen die wij allang weer vergeten zijn. Maar gebaren blijft heel belangrijk voor hem. Hoewel hij ons prima begrijpt als we Limburgs tegen hem praten, lijken de dingen veel beter te blijven hangen en beter voor hem te reproduceren te zijn als we naast het spreken ook gebaren. We hadden ons al voorgenomen om hem ook te blijven leren om te gebaren, maar dat idee is alleen maar versterkt in de loop der tijd. Hij gaat langzamerhand ook steeds meer praten. Zonder de gebaren kunnen we een gedeelte verstaan maar heel vaak is het gebaar dat hij maakt voor ons het herkenningspunt. Maar zijn zelfvertrouwen om erbij te praten groeit enorm omdat hij het idee heeft dat we hem hebben begrepen door zijn praten. Daardoor gaat ie steeds meer praten en proberen. Heel mooi en heel ontroerend.

Gisteravond had Bert even een gigantische brok in zijn keel. Yanto zegt al een heel tijdje heel duidelijk: Doei, doei. Maar tot gisteren was dat telkens omdat wij hem vroegen dat te zeggen als we ergens weggingen of iemand wegging. Maar niet gisteren. Ik ging hem op bed leggen en Bert bleef beneden. Hij kuste Bert nog even en toen Bert zei: "Tot morgen, lekker slapen", draaide meneertje zich om en riep spontaan": "doei, doei". Daarmee had hij weer een hoop pluspunten opgebouwd bij zijn papa.

Vandaag was ook weer zo'n dag vol vooruitgang. We kregen vandaag bezoek van Monique, Nico en Koen. Tja, wie zijn dat? Buren, vrienden, bijzondere mensen in ons leven en het leven van Yanto. Van die mensen die (bijna) elke dag even op de site kijken of er iets nieuws opstaat. We hebben eerst lekker een stukje vlaai gegeten en daarna zijn we gaan barbecuen. Neehee, niet meteen na elkaar. Daar zat nog een heel gezellig anderhalf uur tussen. En in dat anderhalf uur, eigenlijk de hele middag hebben we genoten van Yanto en Koen. Ze hebben samen in de tuin gespeeld. Echt heerlijk om te zien. En ook bijzonder want tot vandaag had Yanto eigenlijk nog nooit een lange tijd met iemand samen gespeeld. Na even trok hij zich dan weer terug en ging weer zelf spelen. Alleen met mij en Bert (en de laatste tijd ook oma) lukte het om hem wat langer te boeien. Maar niet vandaag. Die twee hebben gespeeld met de bal, gerold over het gras, over elkaar heen gekropen. Gewoon heerlijk samen bezig geweest. Zo zien we elke dag weer iets nieuws en genieten we weer. En niet wij alleen. Monique, Nico en Koen hebben ook genoten van ons mannetje.

En dan natuurlijk nog even de zakelijke dingen. De opname in het ziekenhuis is geregeld. Maar voor zijn school (of iets vervangends) is nog heel wat te doen. Uit het gesprek met Ludgard en Gemke (de gezinsbegeleidster en de psychologe) van het audiologisch centrum kwam naar voren dat er voor Yanto eigenlijk twee mogelijkheden waren: een vroegtijdig behandelgroep van Viataal en het vroegere MKD in Wessem dat nu onder de Mutsaerstichting valt. Toen ons de details werden verteld, werd eigenlijk wel duidelijk dat Viataal de beste optie zou zijn omdat daar ook NMG (Nederlands ondersteund met gebaren) wordt gebruikt. Heel belangrijk voor Yanto zoals we al zeiden. Die behandelgroep valt niet onder de leerplicht dus daar zouden we dan wel weer voor in overleg moeten met de gemeente. Maar daar zien we niet zo'n probleem in. Het is gewoon niet mogelijk voor Yanto om nu naar een reguliere school te gaan. Voor wie geïnteresseerd is in zo'n behandelgroep: Viataal

Na veel bellen om de juiste persoon aan de lijn te krijgen konden we toch nog vrij snel eens gaan kijken bij de groep van Viataal. Die groep zit sinds januari ook in Roermond. Lekker dichtbij dus. Na een kort gesprekje over Yanto zijn we bij de kinderen gaan kijken. En wat we daar zagen was geweldig. Een grote ruimte voor maximaal zes kinderen met twee begeleidsters. Alle faciliteiten aanwezig voor de kids om hun ontwikkeling te stimuleren. Er werd gebaard, met pictogrammen gewerkt en vooral aangesloten bij de belevingswereld van de kinderen. Kortom, precies wat Yanto nodig heeft. Helaas is nog niet helemaal zeker of Yanto daar ook echt naartoe kan. Hij zit qua leeftijd aan de bovengrens en verder wilde men (heel begrijpelijk) meer informatie over Yanto opvragen bij het audiologisch centrum. Komende week worden we gebeld met hopelijk een definitief antwoord op de vraag of hij daar geplaatst kan worden. We duimen heel hard dat het antwoord JA is.

Maar tot die tijd stimuleren we hem zoveel mogelijk en (bijna) iedere dinsdagmorgen krijgen we daarbij hulp van Ludgard. Zij komt dan aan met een box of een koffer vol met spelmaterialen. Voor Yanto elke week weer een spannend moment: wat heeft ze nu weer meegebracht? Niet alles wordt door Yanto gebruikt op de manier waarvoor het bedoeld is, maar hij leert ervan en heeft een hoop plezier. En het leukste is nog wel als de koffer of de box leeg is want dan kan hij erin gaan zitten. Of zou dat het beleid zijn van zo'n begeleidster? Dan kun je het spel misschien beter structureren. He Ludgard?!!! hahaha

En dan nu nog even een paar foto's. Dan zijn jullie allemaal weer bijgepraat.

Een illegale bewoner van het koffer. Die wordt nog even buitengewerkt.

Pak hem dan, als je kan.

Zou de benzine in die flesjes zitten? Ik sta nu wel erg lang stil. Tank toch leeg misschien?

"Blijf van mijn nectarine af!"

Op de schoot bij tante Monique. Haar naamgebaar is niet voor niets een combinatie van de gebaren voor de letter "M" en "lief".

Dacht ik een tent te krijgen, hebben ze de stokken vergeten. Ik had het kunnen weten bij de Ikea. Er stond niet voor niets "døken" op de doos.

Ik vind je wel lief, maar slaap toch liever alleen.

Geplaatst door Lilian op 06 Juli 2008 om 22:59 uur.

Genieten in het kwadraat

Een jaar geleden wisten we net 5 dagen dat Yanto onze zoon zou worden. Het voelt alsof dat al een eeuwigheid geleden is. Maar sinds een half jaar en 10 dagen mogen we genieten van ons mannetje. En dat doen we volop. Oke, er zijn ook dagen genoeg dat we zouden wensen dat we gekozen hadden voor behang in plaats van structuur op de muren. Achter dat behang is het toch net wat makkelijker plakken. Maar er zijn veel meer dagen, uren, minuten en seconden waarin we ons geluk gewoon niet kunnen bevatten. Wat een rijkdom zo'n kind. Bert roept regelmatig: "Waren we maar wat rijker en wat minder knap." Nou, rijker kan volgens mij niet. En daar is hij het toch wel mee eens.

Vandaag was helemaal een dag waarop we genoten hebben. En Yanto in het kwadraat. We zijn met z'n drieën naar de Efteling geweest. De dag begon wat minder omdat ik Yanto verteld had dat we gingen draaien. Dat is vrij vertaald voor Yanto: we gaan naar de draaimolen. Hij keek al wat vreemd toen we de auto instapten en toen we langs het kerkplein reden ging het mis. Meneer zette het op een krijsen. Logisch bedacht ik al snel. Voor hem staat die draaimolen op het kerkplein en we reden er nog langs ook. Het heeft een hele tijd geduurd voor meneer een beetje bedaarde, maar een heerlijk pedagogisch verantwoord zakje goudbeertjes bracht redding.

De rest van de rit verliep rustig. Bij het tankstation werd nog even wat eten gehaald en daarna werd de rit vervolgd. Bert dacht een kipstick gekocht te hebben voor Yanto maar nadat meneertje de helft op had en toen gebaarde genoeg te hebben bleek dat het geen kipstick was. Bert heeft namelijk de rest op gegeten en die was blij dat hij daarna kon blussen met wat water. Het bleek een pittige gehaktstaaf te zijn. De kleur was ook een beetje vreemd voor kip, maar je weet het tegenwoordig maar nooit. We hadden toen ook meteen de verklaring van het gretige vragen om de cola door Yanto.

Eenmaal aangekomen bij de Efteling was Yanto toch weer even boos. Er was in geen velden of wegen een draaimolen te bekennen. Maar toen we binnenliepen was die bui zo voorbij. Er was zoveel te zien, zoveel te beleven. Hij wist niet waar hij kijken en luisteren moest. Zelfs de spannende geluiden van de Fata Morgana vond hij bijzonder humoristisch. Wij hebben weinig gezien van de attracties. We hebben alleen maar van zijn snoetje genoten. Hij heeft heel wat rondjes gedraaid in vele verschillende attracties, maar heeft nog niet de helft van het park gezien. We moeten dus echt nog een keertje terug. Maar dat doen we met alle plezier en we denken dat er dan best wel wat mensen mee zullen gaan om mee te genieten van de stralende oogjes van ons boefje. De vraag is alleen of we hem dan nog wegkrijgen bij Holle Bolle Gijs. Want dat "papier hier" is helemaal hilarisch. We hebben vanavond via de babyfoon nog een hele tijd papie, papie, papie gehoord. En daarna een schaterlach die volgens mij ook bij de buren te horen was. We genieten dus nog steeds. Maar nu is zijn batterijtje toch echt helemaal leeg en ligt hij heerlijk te slapen en waarschijnlijk te dromen over een mooie dag.

Naast het genieten zijn er ook nog heel veel dingen die geregeld moeten worden. Het goede nieuws is dat Yanto afgelopen dinsdag zijn eigen Baha heeft gekregen. Hij gebruikte tot nog toe een leentoestel, maar heeft nu een mooie zwarte. Tot mijn schrik zette hij die binnen vijf minuten twee keer af in het ziekenhuis. Maar de reden werd me al snel duidelijk. Deze Baha werkt een stuk beter dan het leentoestel waardoor de instelling veel te hoog was. Hij werd helemaal gestoord van het harde geluid. Nu staat het apparaat lager ingesteld en houdt hij zijn Baha gewoon weer op. En één ding is duidelijk: met de nieuwe hoort hij beter. Hij is sinds dinsdag nog meer aan het papegaaien en wat nog mooier is: het gaat steeds beter klinken. Steeds meer woordjes worden redelijk verstaanbaar. Hoewel medeklinkers toch erg moeilijk zijn. En meneertje vindt het ook geweldig om papa en mama te plagen door dingen bewust verkeerd uit te spreken. Tja, het is toch een boefje.

Daarnaast is er nog een (voorlopig) goed bericht. We hebben de oproep voor de OK binnen. Het heeft een hoop energie gekost en heel wat telefoontjes heb ik gedaan, maar goed, de datum is er. Maar nu de reden voor het voorlopig: opname op donderdag 17 juli en OK op 18 juli. Dat betekent dat hij een nacht moet blijven. Nou, dat dachten wij dus niet. Ik heb zowel op de poli als bij het audiologisch centrum als bij het opnamebureau aangegeven dat als het niet medisch gezien onverantwoord is om hem mee naar huis te nemen, hij zowel de nacht voor als na de OK lekker thuis in zijn eigen bedje slaapt. Volgens de arts zou het immers een OK zijn van 's ochtends binnen en 's avonds naar huis. Maar helaas, de arts opereert niet in de OK van het dagcentrum, dus wordt Yanto opgenomen op een verpleegafdeling en dan is het "regel" en "volkomen normaal", aldus twee naar mijn idee wat afgestompte medewerkers van het AZM, dat de kinderen een nacht vantevoren blijven slapen. Uiteindelijk heb ik gesproken met het unithoofd van de verpleegafdeling en die leek uiteindelijk te begrijpen dat we die overnachting niet zomaar weigeren en is bereid om te gaan kijken wat ze kan doen. Uiteindelijk heeft het alleen met geld te maken. Het bed moet 's nachts bezet zijn wil het AZM er geld voor vangen. Als Yanto 's nachts niet blijft, wordt hij na de onderzoeken op donderdag weer uitgeschreven. Dan lopen we het risico (als het unithoofd niets kan regelen) dat er een ander kind in dat bed opgenomen wordt 's nachts (dan krijgen ze wel weer geld voor dat bed) en er geen plaats meer is voor Yanto op vrijdag en dan gaat de OK niet door. Nou, dat risico loop ik graag om Yanto een trauma van weer slapen in een ander bed te besparen. Hoe moet hij weten dat we altijd bij hem blijven ook al slaapt hij even in een ander bed?

Als laatste nieuws kunnen we melden dat we aanstaande dinsdag een ouderadvies gesprek hebben met de lieve mensen van het Audiologisch centrum. Dan wordt een samenvatting gemaakt van wat er tot nu toe aan gegevens zijn uit de testen, de observaties door de psychologe en natuurlijk de gezinsbegeleidster. Vandaaruit gaan we dan kijken naar een school of instelling waar Yanto kan starten. Een volledig passende oplossing is er niet, dat wisten we al voor we Yanto gingen halen. Het wordt dus de beste optie kiezen uit de opties die allemaal niet alles bieden wat hij nodig heeft.

Nou, het is weer een heel verhaal geworden maar nu zijn jullie weer helemaal op de hoogte van de gebeurtenissen in ons roerige leven. De foto's waar iedereen toch op zit te wachten vinden jullie weer hieronder. Geniet ervan zoals wij van ons mannetje genieten, dan hebben jullie ook allemaal een glimlach op het gezicht.

Een aspirant-Limburger moet op de hoogte blijven van het regionale nieuws. Stel je voor, hij zou nog wel eens een inburgeringsexamen moeten gaan doen.

Papa, wat eten de kippen hier in Nederland? Chili's, sambal .......?

Alle eendjes zwemmen in het water.

Alweer een culinair Nederlands hoogstandje: poffertjes. Jammie.

Hallo, is daar iemand? Wat een aso. Ik sla op het raam en dat kleine opdondertje pingelt gewoon verder op zijn piano.

Papa. Kom nou. Deze kant.

Alleen papier gegeten? Ik geloof er niets van. Ff checken.

Ik hou wel van champignons maar deze past niet in de ketel.

Hehe, eindelijk een foto waar we allemaal opstaan. En als klap op de vuurpijl: gemaakt door Loeki de Leeuw.

Geplaatst door Lilian op 06 Juni 2008 om 22:50 uur.

Barbeknoei, kermis en zo...

Veel dingen heeft Yanto beleefd.

Zo heeft hij een aantal dagen lekker van zijn zwembadjes kunnen genieten.
Zwembadjes? Ja, want er staat er thuis één, maar ook bij oma.

Laatst kreeg Yanto zelfs bezoek in zijn zwembadje. Onze vrienden Angeline en Cees waren naar Limburg afgezakt en Angeline had zowaar haar badpak meegenomen. Eerst geloofden we haar niet toen ze dat aankondigde via de MSN, maar het was echt zo.
En samen hebben ze heel veel plezier gehad. Ook toen we naar de grootste en lekkerste hamburgers van België gingen. Bij Jejo in Bilzen. Nu is een hamburger aan Yanto niet besteed, maar voor frikandel en smileys deed hij het ook.

Afgelopen week was ook een nieuwe belevenis voor Yanto: Kermis in Haler.
Hij had nog nooit een kermis gezien en ook de draaimolen leek verrassend (?) nieuw voor hem. Maar hij vond het super. Onderaan staan de bijpassende foto's. De kermis in Haler is erg klein. Je hebt een schiettent, een snoeptent, een eendjesvistent en een heuse draaimolen. In het begin vond hij het vreemd dat hij een muntje of kaartje kreeg en dat direct weer moest afgeven aan een vreemde meneer, maar toen hij het eenmaal door had, ging ook dat vanzelf.

Verder heeft Yanto ook een feestje gevierd bij opa en oma in Maastricht. Zij zijn namelijk 45 jaar getrouwd. Er werd lekker gegeten. En opa had speciaal voor Yanto een schommel gebouwd. Ook mocht hij even in de hangmat van oma liggen. Heerlijk vond hij het.

En vandaag was het weer feest: Kermis in Neeritter. We begonnen met een barbeque. We hadden de regen in de ochtend laten vallen zodat we er voor de rest van de dag vanaf waren. De barbeque vond hij reuze lekker. Met barbequeworst, satésaus, paprika, tomaat, enz. heeft hij een heerlijke maaltijd gehad.
Daarna zijn we naar de kermis gegaan. En deze is in Neeritter een stukje groter. De draaimolen vond hij niet zo geweldig. Hij wilde meer actie. En die actie vond hij in de rups. Daar heeft hij erg veel lol in gehad. Vooral toen het zeil over de rups ging en hij in het donker zat. Hij lachte zich helemaal kapot. Toen zijn mama ook nog de "poez", een soort kwast, ving en hij nog een gratis ritje kado kreeg was het helemaal feest.
Een erg spannende dag. Hij ligt dan nu ook lekker te slapen. En dat heeft hij dubbel en dik verdiend.

Even schommelen in zijn eigen schommel. Gebouwd door opa Haupts.

En daarna even 'chillen' in oma's hangmat.

Yanto in gezelschap van een jonge 'schone'. Nee, hij heeft (nog) geen vriendinnetje. Het is alleen te hopen dat ze allebei dezelfde kant op blijven sturen. Hahaha.

Aan de lach van buschauffeur Yanto te zien is de streekvervoer-CAO rond.

Raar ding, zo'n cabriolet. 'Heeft iemand mijn dak gezien???'

En daarna even lekker eendjes vissen. Wel een beetje hulp van mama. De eendjes wilden niet bijten. Om die reden hadden ze waarschijnlijk ook een ringetje aan hun kop om de haak in te hangen.

Vandaag even lekker aan de barbeknoei. Hmmm. Lellel. (Lekker op z'n Yanto's). Hier gunt hij ons even blik waardig. De rest heeft alleen oog voor het eten.

Kan iemand me uitleggen wat er zo leuk is om met een plastic knol tussen je benen rondjes te draaien?

Tingeling! En lol dat 'ie had! Het belletje hing wel een beetje hoog.

Zo, dat is een stuk leuker. Lekker hard rondjes draaien. Heerlijk. Wanneer gaan we in de Python???

Esther, jij hebt gaatjes in je oor? Hmmm. Wat vreemd. Zijn die diep? Even proberen met mijn vinger.

Geplaatst door Bert op 25 Mei 2008 om 23:14 uur.

De hoognodige update

Het schaamrood staat ons op de kaken.
Vanuit iedere hoek, bekende en onbekende hoeken overigens, horen we dat ze zitten te wachten op de nieuwste update van "The Yanto Story".
Nou, hier is ie dan.

Voor het gemak deel ik het verhaal in in verschillende categorieën.
Voor de plaatjeskijkers: De foto's staan onderaan.


Gebarentaal is een gevaarlijke taal
Yanto is naar het communiefeestje geweest van zijn vriendje Oliver. En dat feestje bood verschillende leuke dingen: Lekker eten, Flesjes Coca-Cola (Nee, hoor. Dat lust hij niet, tante Corrie. Hahaha) en een groot speelveld met daarop de nodige speeltoestellen.
Zijn favoriete speeltoestel is en blijft de schommel. Daar heeft hij dan ook de meeste tijd op doorgebracht. Zelf schommelen, dat kan hij nog niet. En dus hadden wij een kreukel in onze rug van het voorover staan om hem te duwen. Maar goed, dat moet je er voor over hebben. 'Wat zouden jullie het beter hebben dan wij', roepen de doorgewinterde ouders dan in koor. En gelijk hebben ze.
Yanto heeft alleen niet zo goed in de gaten dat het belangrijk is om je handen aan de touwen of kettingen te houden. Dat zorgt soms voor de meest vreemde, lachwekkende en soms gevaarlijke capriolen.
Toen hij tijdens het schommelen jeuk kreeg aan zijn neus moest hij krabben en dus ging één hand los. Bijna duikelde hij van de schommel, maar zoals het een stoere vent betaamd kon hij zich mooi op tijd weer vastgrijpen. Lilian zei vervolgens: 'Hou je vast, sukkel' tegen hem. Hij reageerde met zijn standaard gebaar voor 'loser' terug. Het gevolg laat zich raden. Hij duikelde van de schommel af de zandbak in.

Mengen mengen mengen, bakken bakken bakken
Door middel van Yanto's vaklectuur, de belevenissen van Muis, heeft hij geleerd wat er allemaal bij komt kijken om koekjes, cakejes en pannekoeken te bakken. En dus is de volgende stap: Het in praktijk brengen van de geleerde theorie. En dus zijn Lilian en Yanto aan het bakken geslagen. De keuken begon opgeruimd en maar zag er binnen korte tijd uit als een slagveld. Maar het resultaat mocht er zijn: Yanto's eigen gebakken cakejes.

Wandelen met Karel en Binky
Bijna iedere vrijdagochtend is het tijd voor de wekelijkse ochtendwandeling. Dat begint met een ritje met de auto van Haler naar Neeritter waar de twee looppartners al in de startblokken staan voor een wandeling door de natuur. Karel geeft het tempo aan en Yanto en Lilian volgen. Binky rent op en neer en zoekt naar muizenholletjes en vogelnestjes. Niet dat hij die sloopt of zo, maar het zoeken is geweldig genoeg voor hem. Yanto kijkt naar de paardebloemetjes en probeert daartegen te blazen, zoekt een tak om deze in Binky's snuitje te stoppen en vindt het super om te proberen de bedden (die de boer met zoveel moeite maakt) om te schoppen. Dit lukt hem overigens niet. Daarnaast vindt Yanto de catering ook erg belangrijk. Er moet minimaal een banaan mee en bij voorkeur nog de nodige snoepjes.

Dieren, dierengeluiden en kleuren
Sinds kort is zowel Ludgard, onze gezinsbegeleidster van het Audiologisch Centrum als Lilian bezig om Yanto enkele dingetjes te leren. Zo leert hij de gebaren voor de verschilende dieren en ook de dierengeluiden. Dat gaat heel erg goed. Hij kent al heel veel dierengebaren en ook sommige geluiden. De koe zegt Wahoe, de geit zegt Mehhh en het schaap Behhh. Wij weten natuurlijk niet welk geluid een Chinese koe maakt. Of zijn geluid correct is laten we dus maar even in het midden.
Sinds een week oefent Lilian ook de gebaren voor de verschillende kleuren met Yanto. Dit pikt hij heel erg snel op. Hij kan al bijna alle kleuren gebaren. En dat is echt heel erg knap.

Ook leuk om te vertellen is dat Yanto een favoriet woord heeft. Het woord: Bal. De B-klank is erg moeilijk voor hem en dus zegt hij 'Lal'. Als je meerdere keren 'Bal' tegen hem zegt en met je hand zijn lippen goed zet voor de B-klank dan komt die er best goed uit. Alleen begint hij ons dan te klieren. Dat gaat ongeveer zo:

Lilian: "Yanto, zeg eens Bal".
Yanto: "Lal".
Lilian: "Yanto, Kijk 'Bu', 'Bu'.
Yanto: "Bu, Bu"
Lilian: "Yanto, zeg eens Bal."
Yanto kijkt je lachend aan en zegt: "Lal".

Zijn favoriete dierengeluid is het geluid van de Bij. Iedere avond in bed, maar ook tussendoor, pakt hij je bij beide oren en schudt hij met je hoofd. Dan moet je Bzzzzzzzz zeggen. En dan lacht hij zich helemaal scheef.

Zwembadje
Sinds enkele dagen hebben oma en wij zwembadjes in de tuin staan. Voor ons Chinees waterratje is dat geweldig. Hij wil er 's morgens vroeg in en hij wil er 's avonds niet meer uit. Hij speelt met alles wat hij maar in het badje mag gooien. Van lege plastic flesjes tot waterpistooltjes en van emmertjes tot een stukje waterslang. Het maakt hem echt niet uit. Alles vult hij met water en gooit hij weer leeg. Uren achter elkaar. Je moet hem bijna verplichten om tussendoor te eten of te drinken.
Daar kunnen we echt van genieten.

Barbeknoei, paprika en ui
Voor een gezellige eter zoals Yanto is een barbeque natuurlijk geweldig. Hij zit dan echt gewoon rustig te smullen van alle lekkernijen. Tot onze verbazing lust hij nog meer dingen dan wij al dachten. Zo is zijn favoriete eten op dit moment: gebakken ui en gebakken paprika. Zet dit het gemiddelde kind van zijn leeftijd eens voor. Dat kind zou, denk ik, de tent bij elkaar schreeuwen. Onze Yanto niet. Maar daar is een goede verklaring voor: Hij is geen gemiddeld kind, maar gewoon onze superschat!

Groeien
Yanto groeit. En ondanks zijn gezonde eetlust is dat niet in de breedte, maar in de lengte. Hij begint inmiddels aardig uit de Chinese broeken te groeien. En zijn eerste twee paar Nederlandse schoenen zijn inmiddels ook in gebruik. Kortom, het gaat echt super met onze knul.

Willen jullie hem zien?
Nou, vooruit dan!

De foto's

We bereiden Yanto voor op de cognitieve test. Hier de versie "Yanto met Oma's leesbril".

Yanto in de trein tijdens het rijden door een tunnel. Hij vraagt zich nog steeds af wie dat ventje daarbuiten tegen het raam was.

Als het maar snel gaat, dan is Yanto tevreden.

En toen was het tijd voor catering op z'n Hollands.

Hendrik-Yanto de Tuinman

Papa is begonnen in de Schietsport. En ik mag z'n gehoorbeschermers testen. Super! Ik hoor niks.

Slapen op z'n Yanto's.

Maar dan moet hij eerst een boekje gelezen hebben.

Hoezo Efteling? Dat zeg ik Mamma, ik wil naar de Gamma!

Yanto's vriendje Bas, van Nick Jr.

Yanto en Thimo hebben plezier met het badje. Yanto in het badje en Thimo buiten het badje.

Yanto in de speeltuin.

Yanto tijdens een vrijdagochtendwandeling.

Mamma is begonnen met handboogschieten. En Yanto kan het ook (met een beetje veel hulp van Rob, de buurman).

Yanto tijdens het bakproces. En dit was Yanto nog maar. Stel je de keuken maar eens voor.

Hier wilde Yanto pappa's helm passen. Zo te zien duurt dat nog even.

Zo, dat was het weer.
Tot snel.

Geplaatst door Bert op 09 Mei 2008 om 22:05 uur.

Een tijd geleden

Inderdaad, een hele tijd geleden dat we nog een bericht geplaatst hebben. Maar we hebben het dan ook behoorlijk druk met ons dondersteentje. Om even terug te komen op het vorige bericht: het is prima gegaan bij oma. Hij heeft inmiddels al een paar dagdelen bij oma gebivakkeerd als we moesten werken en hij heeft daarvan maar één keer een vervelende bui gehad. Maar goed, die heeft ie thuis ook. Iedereen heeft zijn dag wel eens niet, toch?

We zijn er wel achter dat een ritje met de trein zorgt voor een langdurig goed humeur. We zijn vorige week zondag naar goede vrienden in Voorburg geweest met de trein. Yanto vond het helemaal geweldig. Hij heeft zijn ogen uitgekeken. Alleen stilstaan op een station is niet leuk. Er moet wel beweging inzitten. Het bezoekje bij de vrienden verliep ook best leuk, hoewel Angeline en Cees 's avonds best moe waren. Maar dat Yanto niet bang is voor mensen werd ook maar weer eens heel duidelijk. Cees is een hele grote kerel die toen hij ons op kwam halen ook nog een lange zwarte leren jas droeg. Maar denk maar niet dat Yanto zich daardoor geintimideerd voelde. Integendeel, die grote vent is heel handig als je aan het plafond wil zitten. De hele week na het bezoekje had ons mannetje een geweldig humeur. Dus, dat wordt regelmatig treinen. Waarschijnlijk tot frustatie van de mensen in de eerste klas. Met de Lentetoer is het momenteel goedkoper om eerste klas te reizen. Maar Yanto is toch echt niet van plan om heel stil te zijn.

Maar ons mannetje heeft nog een passie en die is iets goedkoper. Er is niets leukers dan knoeien met water. Het maakt niet uit of dat nou in het zwembad, in de badkuip of gewoon met het afwaswater is. Iedere kraan trekt hem aan als een magneet. Elke waterslang lijkt hem wel te roepen. We moeten dus heel goed opletten want hij heeft al heel wat kranen eens goed opengezet. hahaha

Hij is inmiddels goed op weg met het begrijpen van ons Limburgs dialect. Onvoorstelbaar hoe snel dat gaat. De dagelijkse dingen begrijpt hij perfect en als hij twijfelt en wij hebben vergeten te gebaren (we gebaren nog steeds omdat we het belangrijk blijven vinden dat hij dat ook leert), gebaart hij om bevestiging te krijgen. Echt niet te geloven hoe makkelijk hij dingen oppikt. Hij is momenteel al zover dat hij de volgorde van tijd door heeft. Hij zit het liefst iedere dag een uur in bad, maar door zijn droge huidje is dat niet verstandig. Hij gaat dus om de dag in bad. Maar hij begint als hij nog in bad zit al te onderhandelen over de volgende keer. Hij gebaart en roept dan: "a-en?" Onze standaard reactie is dan "overmorgen" in woord en gebaar. Daarop volgt eerst zijn "straks", daarna "vanavond" en hij sluit af met "morgen". Hij heeft perfect door welke nog het langste op zich laat wachten en bewaart die voor het laatste. En dat terwijl tijd zoiets abstracts is, dat wij nog lang niet verwacht hadden dat hij dat door zou hebben.

En dan het praten. Tja, wat zullen we daarvan zeggen. Hij vindt het prachtig om geluiden te maken en ons na te doen. Hij probeert heel veel na te zeggen, maar met name de medeklinkers blijven heel moeilijk. Die lijkt ie niet altijd goed te horen (dat wordt nog een stuk beter met de vaste BAHA) en het mondbeeld passend bij een medeklinker is hem natuurlijk vreemd. Een groot voordeel is dat hij erg nieuwsgierig is naar hoe het praten aanvoelt. Hij voelt telkens aan onze keel of voor onze mond hoe geluiden voelen. En dat is heel belangrijk om goed te leren praten. Maar voor ons is het belangrijkste dat ie leert communiceren. Of dat nu met praten of gebaren is, is niet belangrijk. We willen dat ie allebei zo goed mogelijk leert op een geleidelijke manier. Het plezier dat ie nu heeft in communiceren is goud waard en moet bewaard blijven!

Morgen komt de psychologe op bezoek en gaan we samen een plan de campagne maken om de instroom naar school zo geleidelijk mogelijk te maken voor ons mannetje. Helaas was ze vorige week ziek, anders was dat traject al ingezet. Er moet tenslotte nog een heel indicatietraject doorlopen worden omdat hij naar speciaal onderwijs toe moet. Maar goed, we zijn heel benieuwd naar wat zij van zijn ontwikkeling vindt.

En wat het schroefje betreft .......... juist, we wachten nog steeds af.

Geplaatst door Lilian op 17 April 2008 om 22:06 uur.

Op onderzoek uit

De afgelopen week is Yanto weer heel druk bezig geweest. Natuurlijk zijn er de vaste dingen zoals het rondbrengen van het Kontaktblad met mijn oom. Hij geniet daar nog steeds met volle teugen van. Hij kent de route inmiddels helemaal en als het weer dan een keer slecht is en mijn oom alvast wat meer gedaan heeft 's ochtends is meneer boos dat hij een gedeelte van de route niets in de brievenbussen mag stoppen.

Maar de brievenbussen waar hij wel een boekje in mag stoppen, worden nog steeds aan een uitgebreid onderzoek onderworpen. Er zou eens een papierversnipperaar achter de deur verstopt zijn.

Inmiddels heeft hij ook geleerd dat je een straat niet zomaar kunt oversteken maar dat je eerst links, rechts, links moet kijken. Om hem dat te leren heb ik natuurlijk gewezen welke kant hij op moest kijken. Resultaat: meneertje wijst links, rechts, links en roept auto, auto, auto. Maar echt kijken vergeet hij nog regelmatig. Maar goed, het begin is er. Hij stopt om eerst te wijzen en in die tijd kunnen wij hem invangen als hij uit onze greep ontsnapt is. hahaha

Uiteraard heeft hij afgelopen weekend ook voor het eerst in zijn leven driftig naar paaseieren gezocht. Hij vond het in het begin wel een beetje vreemd. Hij keek ons aan met ogen waarin iets te lezen stond van: "Welke halve zool heeft de eieren nu verstopt in plaats van ze gewoon op tafel in de eierdopjes te zetten?" Maar toen hij het concept door had had hij behoorlijk veel plezier. Alleen de chocolade eitjes die ook verstopt waren, werden teruggelegd op de plek waar hij het volgende gekookte eitje vond. Hij houdt ECHT niet van chocolade.

Maar gekookte eitjes vindt hij heerlijk. Hij heeft de afgelopen dagen dan ook genoten. We zullen dus zijn cholesterol maar even niet laten bepalen nu.

En na al de paasdrukte was er dinsdag ook nog sneeuw om lekker in rond te rennen. Rondrennen wel, maar een sneeuwpop of sneeuwbal maken? Echt niet. Daar worden zijn handen koud en nat van. En nat is alleen maar leuk als je in bad of het zwembad zit.

En morgen komt er weer een nieuwe ervaring. Nou ja, zo nieuw is het niet, maar de reden is nieuw. Hij gaat naar oma in de ochtend want zowel papa als mama moeten werken. Vorige week heb ik de vrijdagochtend voor het eerst gewerkt, maar toen was papa thuis. Op zich is het goed gegaan, maar we merken wel telkens dat de dag nadat ik weg ben geweest (werken of bijvoorbeeld 's avonds niet thuis als hij naar bed gaat) een dag is van Yanto huilt, Yanto lacht. Hij is dan ongedurig, wat meer gespannen en soms heel verdrietig. Zielig om te zien, maar helaas is dit de enige manier waarop we hem kunnen leren dat als we weg zijn, we ook weer terugkomen en we hem nooit in de steek zullen laten. Maar leuk is anders. Voorlopig is het dus nog heel belangrijk dat hij geen twee dagen na elkaar naar oma hoeft. Hij heeft die bevestiging de dag erna gewoon nog even nodig.

Maar bij oma is het heel leuk. Daar krijgt hij lekkere mandarijntjes uit blik. Hmmmm, en denk maar niet dat er nog één bezoek is waarbij hij niet op zoek gaat naar dat blikje. Vandaag was zijn reactie toen ik zei dat hij zijn schoenen moest gaan pakken: "Oma". En toen we de auto instapten om naar de kapper te gaan hetzelfde. We zijn dan ook heel vaak bij oma geweest om hem daar goed te laten wennen. Gelukkig vindt hij oma helemaal geweldig en zijn we dus ook niet bang dat het misgaat morgen. We denken van de andere kant wel dat het slaapprobleem van oma na al die jaren opgelost gaat worden. Die is morgenmiddag helemaal opgebrand als ik Yanto ga halen denk ik. Hij kost namelijk nogal wat energie, maar die steekt oma met alle liefde in ons mannetje.

En wat zijn schroefje betreft: we wachten af.

Geplaatst door Lilian op 27 Maart 2008 om 21:15 uur.

Weer een stapje verder

Afgelopen dinsdag mochten we dan eindelijk naar de juiste KNO-arts in het AZM. En aangezien de afspraak niet afgebeld werd, zijn we 's middags vrolijk vertrokken naar Maastricht. Toen we aan de beurt waren werden we naar binnen geroepen door een bijzonder vriendelijke en vrolijke arts.

Zijn eerste vraag: Jullie willen een schroefje voor Yanto? Krijgen jullie een schroefje. Nou ja, twee.
Zijn tweede vraag: Willen jullie ook meteen andere oren voor Yanto?

Lekker duidelijk, niet er omheen draaien. Heerlijk. Hij heeft natuurlijk toch wat meer info gegeven. Er worden twee schroeven geplaatst bij kinderen i.p.v. één omdat het vastgroeien van een schroef ongeveer 3 maanden duurt. Aangezien kinderen nogal eens vallen en het risico bestaat dan dat de schoef los gaat zitten waardoor de Baha een tijdje niet gebruikt kan worden, wordt er alvast een reserveschroef geplaatst. Op een van de schroeven wordt na drie maanden een opzetstukje geplaatst en dan pas kan de Baha daarop gezet worden.

Wat zijn oren betreft zijn er twee mogelijkheden. Reconstructie door middel van ribkraakbeen. Een lange weg van operaties met geen enkele zekerheid op een mooie afloop. Of het plaatsen van protheses met behulp van schroefjes. Die schroefjes zouden dan gelijktijdig met de schroefjes van de Baha geplaatst kunnen worden.

We hebben in ieder geval besloten (voorlopig) niet voor de reconstructie te gaan. Wel gaan we een afspraak maken om ons te oriënteren over de mogelijkheden van protheses. Als we voor de protheses zouden gaan, zal dat waarschijnlijk niet gelijktijdig gebeuren met het plaatsen van de schroef van de Baha.

Wanneer we voor het plaatsen van de schroef voor de Baha kunnen gaan weten we niet, maar volgens de arts zou dat niet heel lang hoeven te duren.
We wachten maar weer af. Zijn we ondertussen heel bedreven in.

Geplaatst door Lilian op 14 Maart 2008 om 20:55 uur.

Mag het nou niet goed gaan?

Zoals gezegd staat Yanto op de wachtlijst voor het plaatsen voor de schroef van de Baha. En zowaar, afgelopen week belde iemand van het audiologisch centrum van het AZM om te vertellen dat men daar toch besloten had dat dit een spoed indicatie had omdat hij al zoveel heeft gemist. Wij blij natuurlijk want afgelopen dinsdag had hij al een afspraak. Om 15.50 uur werden we verwacht bij de specialist die niet ziek was. Wij blij, er zat weer vaart achter. Maar je raadt het al: de afspraak ging niet door. Er werd gebeld dat ook deze arts zich ziekgemeld had. Nou, lekker dan. Teleurgesteld heb ik Bert maar een berichtje gestuurd. Die had namelijk de middag vrij gekregen om naar de afspraak te gaan. Het lijkt wel of die artsen allergisch zijn voor ons. We zouden een nieuwe afspraak gestuurd krijgen. hmmmmmm afwachten dan maar.

Nou die nieuwe afspraak lag gisteren al in de bus. Maar blij was ik er niet mee. We konden namelijk pas 22 april terecht!!!!! En dat is spoed? Ik heb het er niet bij laten zitten en ben gaan bellen. De dame die ik aan de lijn kreeg was niet blij. Maar goed, ze hebben zelf de spoedindicatie gesteld. Dan moeten ze niet doorplannen naar de eerstvolgende reguliere plaats als een spoedafspraak vervalt. Dat vind ik niet logisch. En warempel, zij was het met me eens. Aanstaande dinsdag om 16.15 uur gaan we een nieuwe poging doen. Eens kijken hoe ver die allergie gaat.......

Voor de rest gaat het helemaal super. De dame van de gezinsbegeleiding is razend enthousiast over wat Yanto al allemaal doet en brabbelt na zo'n korte tijd. Hij kent ons tenslotte pas 14 weken en drie dagen op dit moment (niet dat we tellen hoor hahaha) en hij heeft zijn Baha nu vier weken precies. En dan al behoorlijk brabbelen. In het begin lieten we hem heel bewust iets nazeggen maar nu zijn we al zover dat hij woorden zelf gebruikt. Het klopt dan wel niet helemaal (lekker wordt lellel en een kiwi heet ineens bibi) maar we begrijpen het wel. En hij begrijpt ons steeds beter. Als we al eens vergeten om een gebaar te maken bij een woord, dan doet hij dat wel voor ons. Je merkt ook aan hem dat hij dat prachtig vindt.

Dus als ik hem nu op woensdagochtend vertel met woord en gebaar dat we 's middags weer gaan werken met een oom van me dan kan hij niet wachten tot het zover is. Hij heeft namelijk al een bijbaantje. (eehhhhh, of is dat kinderarbeid en kan ik dat beter niet vertellen?) Op woensdagmiddag gaan we samen blaadjes rondbrengen. En hij maakt er een ware happening van. Elke brievenbus weer. Eerst de klep open, dan uitgebreid de tegels van de hal bewonderen. Daarna worden eventuele wanden en deuren bestudeerd en pas daarna kan het blaadje door de brievenbus. En dat moet dan ook helemaal naar binnen en de brievenbus weer dicht. Erg snel gaat het dus allemaal niet, maar hij geniet met volle teugen en mijn oom en ik dus ook. En de mensen waar hij de blaadjes brengt vinden het gelukkig ook prachtig. Waar een kind niet vrolijk van kan worden. Eens kijken of hij het nog zo leuk vindt als hij straks 15 is en geld moet verdienen met een krantenwijk.

Verder doet hij het prima. Natuurlijk is het niet altijd lachen en plezier. Regelmatig moet er wat spanning uit en dat resulteert in driftbuien die verder gaan dan hetgeen je op zo'n moment in die situatie zou verwachten. Maar hoe vreemd het ook klinkt, daar zijn we dan heel blij mee. Er moet verdriet en woede in dat mannetje zitten met alles wat hem in de afgelopen 14 weken is overkomen. Dat moet eruit anders krijgt hij daar later zeker last van. Maar als de bui een beetje zakt komt hij naar ons toe voor troost en knuffel. En dat is weer een teken dat de hechting in ieder geval op de goede weg is.

Hij ontwikkelt zich dus goed, Bert en ik zijn helemaal gewend aan zo'n kleine dondersteen in huis en opa en de oma's genieten nog steeds met volle teugen. Hoewel het de nodige energie kost en heeft gekost tijdens de procedure zijn we dolgelukkig dat we ervoor gegaan zijn. Ik kan me geen leven zonder ons mannetje meer voorstellen. En dat wil ik al helemaal niet.

Geplaatst door Lilian op 06 Maart 2008 om 20:29 uur.

Spoorloos verdwenen.

Nee, niet Yanto. Echt niet. Die houden we in de gaten als havikken. Maar wel het bericht dat we een aantal dagen geleden hadden geplaatst. Helaas is het nergens meer terug te vinden, dus dit wordt een vezameling van de gebeurtenissen van de afgelopen tijd.

Allereerst natuurlijk het supergezellige bezoek aan Yanto's China-vriendinnetje Mei-lin en haar zusje Jinthe en onze geweldige reisgenoten Gerard en Klazina.

Het is een heel stuk rijden naar Katwijk aan Zee maar het was superweer en Yanto had er zin in want hij was bijzonder vrolijk. Met de proviand, reservekleren, zonnebril en cadeautjes voor de twee dames aan boord konden we vertrekken. De reis verliep super en rond het middaguur arriveerden we dan ook in Katwijk. Zeker weten we het niet maar het leek toch echt of Mei-Lin en Yanto elkaar herkenden. Na het uitwisselen van de cadeautjes (Yanto kreeg een mooie tractor met veewagen van Mei-lin en Jinthe) hebben we lekker genoten van een stukje Limburgse vlaai en daarna was er tijd om bij te praten. Mei-lin heeft nog even een middagdutje gedaan in bed en Jinthe koos Bert's schoot uit als plaats om in te dutten.

En daarna natuurlijk naar het strand. Na een minuutje of 20 lopen stonden we midden op het Katwijkse strand. Vanwege het prachtige weer was het er behoorlijk druk, maar het was heerlijk. Yanto moest eerst even wennen aan het gevoel van zand onder zijn voetjes maar na een half uurtje ontdekte hij dat je daar ook lekker mee kunt spelen en gooien.

Het enige dat hij nog steeds niet begrijpt is waar dat water vandaan kwam dat telkens op hem af kwam.

Na de strandwandeling en de tocht met de benenwagen terug naar het huis van onze vrienden was Yanto behoorlijk moe en hongerig. Na een bakje tomaten werd Yanto (en wij ook) getrakteerd op heerlijke patatjes. Het menu gekozen door Jinthe. En daarna was het helaas alweer tijd om naar huis te gaan.

Omdat Yanto al de hele dag zijn Baha op had, hebben we die tijdens de rit naar huis maar afgedaan. Hij kan geluid nog niet filteren en hoort daardoor net zoveel van de motor van de auto, als de radio als ons gepraat. Dat is erg vermoeiend en zijn hersenen moeten echt nog wennen aan geluid. De rit verliep zonder files of ander ongemak. Toen we thuiskwamen heb ik zijn Baha op het dressoir gelegd en ben in de keuken op gaan ruimen. Tot mijn verbazing en grote blijdschap kwam meneertje even later de keuken in met in de ene hand zijn keyboard en in de andere zijn Baha en maakte hij me duidelijk dat hij de Baha op wilde om met zijn keyboard te spelen. En dat drie dagen nadat hij dat gekke ding had gekregen. Ik kreeg het er helemaal koud van. Hij geniet van alle geluiden die hij hoort en zelf maakt.

Ook de kinderaudiologen die we afgelopen week hebben gesproken in het Audiologisch centrum Hoensbroek waren zeer positief over hem. De verwachting is dat als hij eenmaal zijn definitieve Baha heeft (met een schroefje in zijn schedel), hij bij een normaal geluidsniveau kan horen. We waren heel erg blij. Die schroef wordt tijdens een operatie in zijn bolletje gedraaid. Na ongeveer twee maanden is de schroef vastgegroeid en kan hij zijn definitieve Baha gaan dragen zonder dat vervelende bandje rond zijn hoofd de hele dag. Helaas staat hij op de wachtlijst voor de OK omdat er in het AZM maar twee artsen zijn die dit doen en er één ziek is, zoals we al wisten. De ander heeft het momenteel razend druk.

Daarnaast krijgen we morgen bezoek van iemand van de gezinsbegeleiding van het Audiologisch centrum. Deze mensen gaan ons helpen met een aantal praktische zaken zoals de aanmelding voor de school, aanvragen van een persoonsgebonden budget voor scholing, aanvragen van hulpmiddelen enz. Daarnaast gaan we kijken naar zaken als logopedie en speltherapie. Dit allemaal om te zorgen dat hij de uitdagingen gaat krijgen waar hij naar op zoek is. Hij wil vooruit en zijn achterstand in opleiding inhalen. En dat gunnen we hem van ganser harte. En als we de kinderaudioloog moeten geloven zou hij die achterstand wel eens in vliegend tempo kunnen wegwerken.

We zullen zien. Wij zullen in ieder geval het onderste uit de kan halen om hem alles te bieden dat hij nodig heeft om te kunnen groeien in alle opzichten. We kennen ons mannetje vandaag precies 13 weken. En in China dacht ik al dat ik nooit meer van hem zouden kunnen houden als daar. Jezus, zat ik er even naast.

Geplaatst door Lilian op 25 Februari 2008 om 21:04 uur.

Carnaval: wat zijn die Nederlanders toch een raar volk

Yanto heeft zijn ogen uitgekeken. Hij wist niet wat hij zag. We zijn afgelopen vrijdag begonnen met de kinderoptocht in Neeritter. Hij vond het helemaal geweldig. Al die kleurtjes en gekke pakjes. Daarna is hij afgelopen zondag door ons in een clownspakje gehesen. Toen Bert hem de broek aan wilde trekken lag hij al helemaal in een deuk. Met het truitje hetzelfde en zelfs de muts liet hij mooi op zijn hoofd staan. En die rode neus was ook geweldig. Die zette hij telkens zelf weer terug op zijn neusje.

Met twee dikke truien onder zijn outfit zijn we buiten naar de optocht gaan kijken. Maar wat denk je, weer een bibberend onderkaakje. Meneer had het weer koud. Maar ondanks dat vond hij het toch wel erg leuk.

Gelukkig was de optocht niet al te lang waardoor we vrij snel weer binnen konden gaan om op te warmen. Want eerlijk is eerlijk, erg warm was het niet. Ook maandag ben ik samen met oma Itter naar de optocht geweest. Deze keer aan de andere kant van de grens. En dat was weer een nieuwe ervaring voor hem. Met weer een nieuwe vraag: "Zijn die Belgen nou nog gekker dan die Nederlanders? Ze gooien eerst het snoep en de zakjes chips op de grond en dan moet ik het weer oprapen. Waarom geven ze het niet gewoon? Het antwoord op die eerste vraag mag hij zelf verzinnen. hahahaha

Dinsdag was de optocht in Haler aan de beurt. Wederom werd ons mannetje weer in zijn pakje gehesen en alweer vond ie het helemaal super. Omdat zijn rode neus toch niet gemaakt was voor kleine Chinese neusjes werd de schmink van de zolder gehaald. En dat vond ie nog veel leuker dan de rode nepneus. Inmiddels waren oma Ittter en zijn neef en nichtje gearriveerd en zijn we samen naar de optocht gaan kijken. Eerst even de verjaardagskaart voor zijn China-vriendinnetje op de bus gedaan en toen waren we er helemaal klaar voor.

En toen was carnaval alweer voorbij. Volgend jaar zal hij er veel meer van meekrijgen en ook horen. Althans daar gaan we van uit na vandaag. We wisten natuurlijk al dat hij wel iets kon horen maar de vraag was hoeveel. Nou, na ons bezoekje aan de KNO vandaag weten we alweer wat meer. Dankzij een stelletje geweldige dames bij de afdeling audiologie is er een goede test gedaan. Zowel om zijn gehoor via luchtgeleiding als via botgeleiding te testen. Zoals het er nu uitziet zal hij met behulp van een zogenaamde BAHA vrijwel normaal kunnen horen. Hij heeft meteen een BAHA in bruikleen gekregen zodat hij vanaf nu vrij normaal kan gaan horen als hij dat ding op zijn hoofd heeft.
Het gehoor via luchtgeleiding is behoorlijk slecht. Maar ja, dat is logisch als je gehoorgang ontbreekt, dus dat was geen verrassing. We waren heel benieuwd naar wat de KNO-arts aan de hand van de audiogram-uitslag voor inschatting zou maken. Maar helaas, de arts gespecialiseerd in dit soort afwijkingen was geblesseerd en dus niet aanwezig. Om de een of andere onduidelijke reden hadden ze de afspraak dus verzet naar een arts-assistent. Als de afgestudeerde KNO-arts van de vorige keer het al niet weet en doorverwijst, wat moet een arts-assistent dan? Het antwoord op die vraag is: "Een paar vragen stellen die nergens over gaan (is hij verder gezond, niet veel verkouden of zo?) en vervolgens zeer gewichtig vertellen dat we maar een afspraak moeten maken bij de arts waar we eigenlijk een afspraak mee hadden vandaag. Als mensen nu gewoon eerlijk zouden zijn en zouden zeggen dat ze die afspraak gewoon niet bij een arts-assistent hadden moeten plannen, had ik er nog respect voor. Maar nu hebben we dus echt voor de tweede keer een hele tijd zitten wachten voor een consult waar Yanto en wij niets aan hebben. De enige die hier voordeel van heeft is het AZM want die kunnen weer een consult declareren. Grrrrr, helaas komen de voorspellingen van iemand die heel erg thuis is in dit wereldje uit. Je vraagt je af waarom zaken op deze manier moeten verlopen.

Maar goed, met de leen-BAHA kan ons mannetje nu gaan wennen aan de wereld van geluid en worden we volgende week gebeld hoe nu verder. Dan kunnen we dan ook meteen weer een nieuwe afspraak maken bij de KNO-arts. Drie maal is scheepsrecht ........toch.......... alsjeblief ...............

Geplaatst door Lilian op 07 Februari 2008 om 22:51 uur.

Weer een rondje Maastricht!

Afgelopen donderdag zijn we wederom naar het Academisch Ziekenhuis Maastricht geweest. We hadden een afspraak met een Geneticus. Onze Yanto heeft namelijk een aangeboren afwijking (Surprise, surprise: Zijn oortjes) en dat zou wel eens in zijn genen bepaald kunnen zijn.
Dan is het belangrijk om daar even dieper naar te kijken, omdat het mogelijk is dat, als dat genetisch bepaald zou zijn, er meerdere dingen zouden kunnen zijn die in zijn toekomst kunnen gaan spelen. Heeft dit bijvoorbeeld gevolgen voor zijn toekomstige kinderen?

Onze indruk van de Geneticus was, dat ze het een erg interessante casus vond. Schijnbaar komen kinderen met aan beide zijden een frommeloortje en een afwezigheid van de gehoorgang niet zo veel voor. En dus moest Yanto op de foto. Niet de binnenkant, maar de buitenkant. En daar is Yanto niet blij mee. Als je een foto van ons menneke maakt, dan ziet de tweede foto ongeveer zo uit:

Verder hebben we de laatste uitslagen van zijn ‘APK’ gekregen. Nou, wij kregen garantie. Hij is helemaal in orde. Ook deze arts vond hem erg intelligent. Overigens viel het hem ook op dat hij best veel hoort. “Maar daar kan ik niet te veel over zeggen. Daar moet de KNO-arts maar naar kijken.” Tussen neus en lippen door zei de arts wel dat hij dacht dat aan de binnenkant het best wel eens goed in elkaar zou kunnen zitten.

Oh, ja. Kennen jullie onze nieuwe hulp-in-de-huishouding al? Het is een Chinese gastarbeider. Hahaha. Je kunt Yanto geen groter plezier doen dan dat je hem met de vloerwisser of de stofzuiger zijn gang laat gaan.

Tot gisteren mocht de IND dat niet weten, want hij mocht niet werken. Maar gelukkig heeft hij gisteren zijn verblijfsvergunning voor 5 jaar gekregen en daarin staat dat arbeid is toegestaan. Dat scheelt weer. We gaan hem, denk ik, maar aanmelden bij een uitzendbureau. Kan hij nog mooi een centje bijverdienen zolang we nog geen Kinderbijslag ontvangen. Hahaha.

Morgen begint carnaval. Yanto gaat lekker mee naar de optocht. Afgelopen vrijdag heeft hij al een kinderoptocht gezien en hij moest er erg om lachen. Wat voor indruk moet die knul toch wel hebben van Nederlanders? Ach ja, in ieder geval hoeven we hem niet te verkleden. Hij heeft zo al lol zat.

Geplaatst door Bert op 02 Februari 2008 om 21:38 uur.

En toen wisten we nog niets .........

Nou ja niets........ we weten na het bezoek aan de kinderarts dat ons mannetje helemaal gezond is. Ze hebben helemaal niets afwijkends kunnen vinden. Met die mededeling op zak togen we naar de poli KNO waar we vandaag de eerste van ongetwijfeld vele afspraken hadden. Het is dan alleen zo verschrikkelijk balen als je een eerst twintig minuten zit te wachten, en daarna na tien minuten weer buiten staat en werkelijk geen stap verder bent en geen letter wijzer. Echt belachelijk.
Toen Bert de afspraak gemaakt heeft voor de KNO heb ik nog een keer gebeld om er zeker van te zijn dat we ook bij de juiste persoon terecht zouden komen. Er werd me toen verzekerd dat deze arts de zaken prima kon afhandelen. Nou, dat bleek dus vandaag totaal niet het geval. Ze heeft ons helemaal niets nieuws kunnen vertellen. Alle opties die ze benoemd heeft, hadden we al helemaal doorgespit op het internet. Het onderzoek dat ze gedaan heeft was ook voor de vorm. Keeltje kijken, neusje kijken en toen kwam de klap op de vuurpijl. Ze haalde het lampje tevoorschijn en wilde heel enthousiast in zijn oortjes gaan kijken. Duuuhhhhhh, waar denk je dat gehoorgangatresie voor staat? Een KNO-arts zou moeten weten dat er dan geen gaatje is om je lampje in te steken. Maar deze blijkbaar niet. Erg frustrerend allemaal want het enige resultaat dat er nu is, is dat we op 7 februari terug moeten voor een gehoortest en een afspraak met een andere arts die gespecialiseerd is in dit soort afwijkingen. Dat had natuurlijk meteen gemoeten maar de dame aan de balie toen we belden wist het allemaal beter. Sorry voor de negativiteit maar ik moest het even kwijt.

Nou ja, we houden het er maar op dat het een mooie dag was waarop we te horen hebben gekregen dat, buiten zijn lieve oortjes, ons mannetje verder helemaal gezond is. Wordt vervolgd zullen we maar zeggen.

Geplaatst door Lilian op 11 Januari 2008 om 22:05 uur.

Het aankomstkaartje online

We hebben, nu bijna iedereen het kaartje wel per post zal hebben ontvangen, het aankomstkaartje online gezet.

Klik op DEZE LINK en er opent een nieuwe pagina.
Klik op een bladzijde om vervolgens verder of terug te bladeren.

Het kaartje staat online met behulp van een zogenoemd Java-applet.
Werkt het niet goed, dan is Java niet goed op jouw computer geïnstalleerd.
Kijk dan in de helpindex van jouw besturingssysteem voor meer info.

Geplaatst door Bert op 06 Januari 2008 om 11:31 uur.

Klachten

We hebben vandaag een klacht gestuurd gekregen door een hele trouwe lezer. Het laatste bericht zou inmiddels al oud zijn.
Helaas moeten we deze lezer helemaal gelijk geven. We hebben al veel te lang niets nieuws meer op de site geplaatst. Mea culpa, mea culpe en dan nog zoiets.

We zijn in de afgelopen periode erg druk bezig geweest met van alles en nog wat. Zoals jullie weten zijn we met Yanto naar de kinderarts geweest. Maar bij één bezoek blijft zoiets niet. Je moet nog terug voor een onderzoekje hier en een testje daar. Niets om je zorgen over te maken hoor. Dat is allemaal standaard bij een adoptiekind. De uitslagen krijgen we voor een gedeelte volgende week vrijdag. Dat is ook de dag voor de KNO-arts. Voor de mensen die het nog niet weten, Yanto is niet doof!!! Het staat voor ons en de mensen die hem inmiddels gezien hebben als een paal boven water dat hij geluiden kan waarnemen. Hoewel dat in zeer beperkte mate is, herhaalt hij wel bepaalde klanken. Het leukste tot nu toe is dat hij spontaan "hoie" riep toen mijn moeder naar huis ging. We hebben met z'n drieën echt aan ons eigen gehoor staan twijfelen maar hij heeft het inmiddels zo vaak herhaald dat we zeker weten dat hij dat echt zegt. Al met al zijn we dus erg benieuwd naar wat de KNO-arts te zeggen heeft. Voor Yanto zou het erg mooi zijn als er mogelijkheden zouden zijn om zijn gehoor te verbeteren.

Naast het ziekenhuis hebben we ook wederom een bezoek gebracht aan het gemeentehuis om een uittreksel uit de GBA (Gemeentelijke Basis Administratie) te halen voor de aanvraag voor een VVR (voorlopige vergunning tot verblijf regulier) van de IND. Maar ja, Yanto wordt pas in de GBA ingeschreven als de aanvraag bij de IND gedaan is. Maar die kan dus niet gedaan zonder het uittreksel. Logisch toch..... We weten nu waarom asielzoekers verdwalen in de Nederlandse bureaucratie. Na heel veel gedoe en een supermedewerker van de gemeente was het uittreksel er dan toch op tijd voor onze afspraak bij de IND. Daar werden we zeer vriendelijk ontvangen (heel anders dan aan de telefoon toen we de afspraak maakten) door een lieve dame die vond dat Yanto daar best wat leven in de brouwerij mocht brengen. De aanvraag verliep verder zonder problemen en volgende week gaan we eens voorzichtig bellen om te zien of hij inmiddels is ingeschreven bij de gemeente. Daarna kan het papierverzamelen weer gaan beginnen voor de adoptie naar Nederlands recht.

Tussen alle bedrijvigheden door hebben we toch ook nog maar wat tijd gemaakt om kerst en Oud en Nieuw te vieren. Lekker met oma aan het eten. En als ons mannetje kan eten is hij tevreden.

Hij heeft met Kerst natuurlijk ook cadeautjes gekregen en in uitpakken is hij inmiddels heel bedreven. Omdat hij, ondanks of misschien wel vanwege zijn slechte gehoor, voortdurend op zoek is naar geluid heeft hij speelgoed gekregen waar geluid in zit. Een mondharmonica, een dierenpiano en vooral een triangel hebben zijn hart helemaal veroverd. Als je hem daarmee bezig ziet dan zou je het liefst al gisteren naar de KNO-arts gaan. Hij heeft al zoveel gemist.

Maar momenteel doet hij het heel erg goed. Met het gebaren gaat het steeds beter. Hij heeft inmiddels door dat gebaren een betekenis hebben. Hij imiteert alles en begrijpt het steeds vaker. Hij eet voor drie, hij slaapt geweldig (12-13 uur per nacht). Daar kunnen de meeste ouders alleen maar van dromen. En hij is helemaal gewend aan ons en zijn nieuwe omgeving. Oma Itter is helemaal lief en ook oma en opa Maastricht vindt ie super. Hij gaat graag mee met de auto en gedraagt zich meestal voorbeeldig. Hoewel hij het niet nalaat om regelmatig de grenzen even op te zoeken. Heel gezond dus. Afgelopen zaterdag heeft ie zijn eerste treinritje gemaakt en ook dat vond ie helemaal geweldig. Zoveel te zien, alles vliegt zo snel voorbij. Precies wat hij wil.

Bezoek vindt ie heel erg leuk zolang er maar niet teveel kinderen op een dag met zijn speelgoed komen spelen. Daar heeft ie het toch nog vrij moeilijk mee. En dat terwijl hij meer dan genoeg speelgoed heeft. Dat heeft al dat bezoek meegebracht. Hoewel hij niet altijd door heeft waar iets voor dient vindt hij altijd wel een goed doel. Trillen of tollen kan alles. Althans als het in de handen van Yanto landt.

Elke dag staat er iets anders op de voorgrond. Vandaag de Kiddyzoom die hij gekregen heeft omdat we geschreven hadden dat hij zo'n hekel heeft aan foto's laten maken. Een metalen onderzetter laten tollen voor de lens levert blijkbaar hele leuke effecten op, want hij heeft helemaal dubbel gelegen van het lachen.

Nou, ik hoop dat we jullie nu weer een beetje bijgepraat hebben. We zullen ons best doen om wat regelmatiger een berichtje te plaatsen, maar ook de komende tijd staan er nog een aantal ziekenhuisbezoekjes e.d. op de planning dus het blijft nog even druk.

Geplaatst door Lilian op 03 Januari 2008 om 21:36 uur.