Boer... en schaatser!

Dat zullen misschien wel de beroepen worden van Yanto. Tenminste, hij eet graag pindakaas.
En jam, hagelslag, snijvlees, etc.

Maar al die spulletjes moeten natuurlijk wel gekocht worden.
En dus moeten we naar de supermarkt.

Zaterdag was een drukke dag.
We zijn eerst even op bezoek geweest op mijn werk, Stadstoezicht Roermond.
Na de hartelijke ontvangst door mijn collega's en de dienstdoende teamleider heeft Yanto het kopieërapparaat uitgeprobeerd. Op de eerste afbeelding mijn kopie van zijn hand en op de tweede afbeelding, die hij zelf heeft gemaakt, ziet zijn hand er een beetje vreemd uit.

Daarna verzamelde hij proviand bij de collega's die op weg waren naar de kantine.
Met twee liga's, een Kitkat Chunky en een mandarijn ging hij mee naar de kantine.
Na het eten nam hij nog even plaats in één van onze bussen.

Na onze terugkomst kwamen wappertante Wendy en haar lieve vriendje Roger op bezoek. Ook die heeft Yanto om zijn pinkje gewonden. Toen hij "wappertante" gebaarde was Wendy helemaal verkocht. Nadat we van hen afscheid hadden genomen, zijn we weer met de auto naar neef Danny gereden die de aankomstkaartjes gaat printen die wij ontworpen hebben. Nou ja, eigenlijk gaat zijn vriendinnetje dat doen. Een beetje laat zijn we toen weer naar huis vertrokken waar we frietjes hebben gegeten en Yanto nog gespeeld heeft met zijn neefje Bas en hij erg blij was met het bezoek van Ome Mark en Tante Dianne.

Het gaat heel goed met Yanto.
Morgen gaan we naar de kinderarts en Oma Leny en Opa Theo.
Verder moeten we nog een berg papieren invullen.
Kortom, nog erg druk. Maar als je op bezoek wilt komen, dan moet je gewoon even bellen. Als het te druk wordt dan plannen we gewoon wat verder vooruit. Ook geen probleem bij ............. Yanto.

Geplaatst door Bert op 18 December 2007 om 14:11 uur.

Soms iets minder en dan weer geweldig

Dat omschrijft de vooruitgang van Yanto.
Het gaat echt steeds beter. Soms dan komt een 'wiemelbuitje' bovendrijven en komen driftbuien voor, maar daar zijn we alleen maar blij mee.
Dat is namelijk een teken dat ons menneke bezig is met zijn verwerkingsproces.

Gisteren kwam zijn derde oma, Oma Els, op bezoek.
En Oma Els bracht veel leuke cadeautjes mee en ze had ook een mooie taart gebakken.

Alleen was er een probleempje.
Hoe leg je een jongetje van 5, waarmee je nog niet optimaal kunt communiceren, uit dat hij kaarsjes moet uitblazen?
Lilian heeft de kaarsjes meerdere malen zelf uitgeblazen en weer aangestoken. En toen...

... blies hij uiteindelijk zelf zijn kaarsjes uit.
En de taart vond hij ook reuze lekker.

Verder kwamen gisteravond onze vrienden Monique, Nico en Koen op bezoek. En Yanto vond dat super. Hij kroop bijna direct bij Monique op schoot.

Onze Yanto is van buiten Chinees, maar van binnen volgens ons een geboren Nederlander.
In China moesten we veel moeite doen om hem een beetje te laten eten als er Chinees eten op het menu stond.
Gisteren heeft hij lekker macaroni met tomatenpuree en gekruimeld gehakt gegeten en vanmiddag liet hij zich de tosti's heel goed smaken.
Hij at maar liefst 4 sneetjes brood als tosti op.
En tot onze verbazing gebruikte hij al het gebaar "nog meer" om aan te geven dat hij nog meer tosti wilde. En lachte zelf heel hard toen hij zag en voelde dat wij hem begrepen. Heerlijk om te zien hoe hij geniet van het eindelijk op een normaal niveau te leren communiceren.

Vandaag zijn we nog naar de stad geweest om enkele spulletjes te kopen voor Yanto.
Bij schoenwinkel Van Haren in Weert kreeg Yanto zelfs een lolly en drie autootjes cadeau.
De verkoopster was echt voor zijn charmes gevallen.

Oh, en wat de binding met onze telg betreft: Toen Lilian bij V&D even in een andere rij liep ging Yanto haar onmiddelijk zoeken en trok mij mee in haar richting.
En hetzelfde gebeurde toen ik even naar het toilet ging bij V&D: Lilian werd door Yanto naar mij toe getrokken toen ik weer in zicht kwam.
Heerlijk om te zien.

Geplaatst door Bert op 13 December 2007 om 21:27 uur.

Iedere dag gaat het beter

Bij onze thuiskomst zaterdagavond troffen we meerdere welkomstborden aan in onze voortuin.

We waren verder erg nieuwsgierig hoe het de volgende dagen met ons knulletje zou gaan.
Tot ons genoegen vind hij steeds meer zijn draai in ons kikkerlandje.

Vooral vroegen wij ons af hoe het met het overschakelen naar het Nederlandse eten zou gaan.
Tot onze grote verbazing blijkt onze 'chinees' een liefhebber van de Nederlandse keuken.
De cornflakes liet hij zich in China al goed smaken en ook thuis in Nederland gaat dat dus erg goed.

Ook de andijviestamppot laat hij zich goed smaken. Zijn kersverse oma had haar beste kookkunsten vertoond. Voor het geval dat hij het niet zou willen eten had ze ook rijst achter de hand gehouden.
Maar de stamppot met gehaktballen vond gretig aftrek.

En hij had erg veel lol aan tafel.

Daarna nog lekker in bad, waar onze schat zich wederom ontpopte als een echte waterrat.

Gisteren, maandag, hebben wij nog een bezoekje gebracht aan het gemeentehuis om Yanto aan te melden. Dit ging van een leien dakje, maar we moeten ook nog naar de IND. Dit is minder makkelijk, omdat er lange wachtrijen zijn bij de Vreemdelingenpolitie. We kunnen pas eind december terecht. Dit betekent dat Yanto dan pas daadwerkelijk ingeschreven kan worden bij de gemeente. De gemeente heeft namelijk de goedkeuring van de IND nodig.

Vandaag zijn we verder nog met onze knul naar de huisarts geweest voor een verwijzing richting het ziekenhuis.
De huisarts vond Yanto erg intelligent. Dat wisten wij natuurlijk al.
Maar het blijft leuk om te horen.

Geplaatst door Bert op 11 December 2007 om 20:50 uur.

Yanto gaat digitaal: yanto@haupts.nl

Onze Yanto gaat, zonder het overigens zelf te weten, digitaal.

Op de digitale snelweg was hij al actief, maar nog niet in het mailverkeer.
Vanaf nu heeft Yanto z'n eigen mailadres: yanto@haupts.nl.

Via dit mailadres kunnen jullie Yanto een bericht sturen.
Deze berichten worden voor hem bewaard in zijn eigen mailbox totdat hij oud genoeg is om ze te kunnen lezen.
Een soort tijdcapsule dus.

Mail dus vandaag nog jouw bericht naar yanto@haupts.nl.

Geplaatst door Bert op 11 December 2007 om 13:22 uur.

Een warm gevoel

De laatste avond in Nederland met z'n tweetjes. Maar toch niet echt.
Naast het bezoek dat nog even langskwam, komen er ook heel veel berichtjes via de telefoon en de mail binnen. Allemaal mensen die met ons meeleven en ons een geweldige reis willen wensen. Dat geeft toch een heerlijk warm gevoel.

Ik heb vanavond nog even (nou ja even, 1 uur en 11 minuten) aan de telefoon gehangen met Vera, het nichtje van Dianne. Zij heeft samen met Edwin kortgeleden ook de reis naar China ondernomen om hun manneke te gaan halen. We hadden elkaar nog nooit gesproken, maar zo voelde het niet. Vera, bedankt voor je tips en je leuke verhalen. We gingen de reis al met vertrouwen tegemoet en nu helemaal.

Vanaf nu gaan we de berichtjes plaatsen onder de knop van het reisverhaal. Jullie kunnen daar lekker meelezen en mailen of een berichtje in het gastenboek plaatsen mag natuurlijk altijd. We zullen ze zeker lezen.

Geplaatst door Lilian op 23 November 2007 om 21:48 uur.

Kilootje meer, grammetje minder...

Koffer wegen... ... doosje erin. Koffer wegen... ... broek eruit. Koffer wegen...
Zo zag onze avond eruit. We zijn een groot deel van de avond bezig geweest met het inpakken van de koffers. En dat heeft met een maximaal mee te nemen gewicht van 20 kg te maken.
Voor het eerste deel van de vlucht (tot Beijing) mag je 30 kg per persoon meenemen.
Echter voor de tweede vlucht (Beijing-Wuhan) is het maximaal 20 kg per persoon.
En omdat we niet van plan zijn om op de tweede vlucht een probleem te krijgen, houden we voor de eerste vlucht ook maar de 20 kg-norm aan.

Op een personenweegschaal kun je geen koffers wegen en dus ben ik vanavond misschien wel 20 keer gewogen. Met de ene koffer, met de tweede koffer, met het ene stuks handbagage en met het tweede stuks handbagage.
Maar het is uiteindelijk gelukt. De koffers staan klaar.
Nu maar hopen dat we niets vergeten zijn.
Ik weet bijna zeker dat dat het geval zal zijn, maar gelukkig heeft men in China ook winkels.

Ook een leuke wetenswaardigheid is, dat je de aankoopbonnen van de fotocamera, videocamera en laptop en zo mee moet nemen.
Dat moet je echt doen, anders kan het zijn dat je bij het inreizen van Nederland een probleem krijgt.
De douane kan dan aannemen dat je een apparaat in China hebt gekocht en dan een naheffing opleggen.
Kortom, een tip: Neem je electrische apparaten mee? Neem dan ook de aankoopbon mee!

Zo, we zijn er nu echt bijna klaar voor.
Is het al bijna zaterdag???

Geplaatst door Bert op 23 November 2007 om 00:53 uur.

Gezonde spanning

De tijd kruipt voorbij. Soms dan kruipt de tijd iets sneller als je met wat dingetjes bezig bent. En gelukkig hebben we zat bezigheden. De lijst met 'to-do'-dingetjes wordt gelukkig steeds korter. Maar toch...
Je blijft een gevoel hebben van 'Vergeet ik niets' en het nadeel van dat gevoel is, dat de emoties die eraan zitten te komen zorgen voor een slecht geheugen.
Regelmatig wil je iets doen, pakken of kopen en weet je na enkele minuten niet meer wat je wilde gaan doen. Frustrerend.

Ik, Bert, voel inmiddels een gezonde spanning opkomen voor de aanstaande wereldreis-per-vliegtuig.
Zoals jullie wellicht gelezen hebben werd ik geplaagd door vliegangst en heb ik een Vliegangst-cursus gevolgd bij de Stichting Valk.
Ik voel daar nu de voordelen al van, want van angst is absoluut geen sprake. En de gezonde spanning, die ik nu voel, schijnt standaard te zijn voor een eerste intercontinentale vlucht.

In ieder geval kunnen wij niet meer wachten. De wens om vanavond al te vertrekken is niet aanwezig, hoor.
Logisch toch. Anders hebben we het 'to-do'-lijstje zeker niet af en hoeven we ons niet af te vragen of we iets vergeten zijn.

Geplaatst door Bert op 21 November 2007 om 14:13 uur.

E-mail en naar Schiphol, Ja of Nee?

De voorbereidingen voor onze reis naar China zijn in volle gang.
We moeten nog het een en ander kopen en regelen en dat neemt nogal wat tijd in beslag.

Als je dus een e-mail stuurt (rechtstreeks of via ons mail-formulier) dan bestaat de mogelijkheid dat we niet (direct) reageren.
Dat heeft met de drukte te maken.
We ontvangen erg veel lieve mailtjes, waarvoor onze dank, maar het is echt niet mogelijk op dit moment om iedereen te antwoorden.
We hopen dat jullie hier begrip voor hebben.

Verder horen we steeds van vrienden, kennissen en familie dat ze niet naar Schiphol durven te komen als wij terug komen vanuit China.
Laten we daar heel duidelijk over zijn: Iedereen is welkom!
Natuurlijk zal Yanto waarschijnlijk van streek zijn van alle indrukken die op hem afkomen.
Jullie ontvangst op Schiphol zal daar weinig aan veranderen.

Als we thuiskomen, dan willen we in eerste instantie even geen bezoek.
Vooral omdat ons knulletje dan kennis zal gaan maken met zijn nieuwe thuis en onze hond Thimo.
Maar daarna kunnen jullie contact met ons opnemen om een afspraak te maken.

Nog even de vluchtinfo:
We komen (onder voorbehoud) op 8 december aan met de CZ 345 van China Southern Airlines om 17.40 uur.
Wil je zekerheid, dan is het aan te bevelen om ons reisverhaal in de gaten te houden.

Geplaatst door Bert op 16 November 2007 om 22:40 uur.

Zo. We zijn helemaal op de hoogte.

Gisteravond was het weer rotweer. En als het rotweer is, dan moeten wij ver rijden. En zo was het gisteren dan ook.
Maar we gingen naar een bijeenkomst waar we zolang naar hadden uitgekeken en daar hadden we dus alles voor over.
Het was namelijk tijd voor de reisbijeenkomst.

Gelukkig was het niet zo erg als toen we naar de Centrale Intake moesten, maar het regende af en toe heel erg hard.
Het verkeer viel gelukkig mee en met Somertijd op de radio was de sfeer in de auto uitstekend.

Omstreeks 19.00 uur kwamen we aan op de plaats van bestemming, een zaaltje in Alphen aan den Rijn.
We waren de eerste toekomstige ouders, maar we werden wel al welkom geheten door een deel van het Meiling-China-team.
De sfeer zat er direct al goed in, omdat je tijdens de procedure bij de meeste mensen van het China-team al ooit aan de keukentafel gezeten hebt.

Langzaam maar zeker kwamen steeds meer koppels aan en uiteindelijk waren we rond 19.45 uur compleet.

Tijdens de reisbijeenkomst krijg je nog enkele belangrijke papieren (waaronder de 'reisvergunning' uit China en de vertrek- en aankomsttijd) en heel veel tips.
De koppels worden voorgesteld aan hun begeleiders, die hen op hun reis naar China zal begeleiden. En ook daarmee hebben we het weer goed getroffen.

Ik zal niet op de details van de bespreking ingaan, maar het ging over de Chinese waterleiding, de zwembaden, het eten, de omgangsvormen en natuurlijk de kindjes. Verder kwamen nog sloffen en schoenenzakjes ter sprake en moeten we de Chinese cultuur niet vergeten.
Een aantal serieuze zaken kwamen aan bod, maar we hebben ook goed en veel gelachen.

De sfeer zit er nu al in en dan moet de reis nog beginnen.
We kunnen niet meer wachten...

Oh, ja. Vandaag nog gebarentaalles gehad van Wendy Frissen. Ze vertelde regelmatig te kijken op deze site en zei dat ze keek of wij nog iets over haar op de site gezet hadden.
Nou, bij deze dan. Wendy Frissen is tolk Gebarentaal en Wendy Frissen is inmiddels een heel fijne vriendin van ons geworden. Verder geeft Wendy Frissen cursussen in de Nederlandse gebarentaal. Oh, eh, Wendy Frissen heeft ook nog een eigen site: www.tolk-ngt.com.
Zo, tot zover het stukje over Wendy Frissen.
Wendy tot snel. Je bent een schat.

PS: Wendy Frissen zei na afloop van het boven aangehaalde gesprekje over onze site dat ze niet kijkt of we nog iets over haar hebben geschreven, maar om te kijken of we iets nieuws geplaatst hebben. Gelukkig. Ik kon het toch niet laten om haar even te klieren

Geplaatst door Bert op 10 November 2007 om 23:31 uur.

Voila, twee visa!

Vandaag was het zover: Ik mocht op audiëntie bij de Chinese ambassade. Nou, ja. Audiëntie. Ik mocht om 9 uur in de rij aansluiten.

Om 4 uur liep mijn wekker af. Ik moest om 5.58 uur de trein vanuit Roermond nemen richting Den Haag. Ik zou dan om 8.10 uur in Den Haag CS zijn. Ik zou daar dan zijn, als de trein op tijd geweest zou zijn. Maar dat was hij dus niet. We vertrokken 4 minuten te laat uit Eindhoven en dan zet men er een ander treintje voor. Een trage goederentrein.
Uiteindelijk was ik om 8.30 uur in Den Haag en nam ik daar de taxi naar de Willem Lodewijklaan.

Iets voor 9 uur kon ik in de ambassade binnenlopen en kreeg ik nummer A011. Binnen 15 minuten was ik aan de beurt. Dat schoot lekker op. Alleen jammer dat ik pas na 11 uur terecht kon voor het afhalen van de visa.
De tijd heb ik gevuld met onder andere een gesprek met een zakenman, die ongeveer 10 jaar geleden in Wuhan was geweest tijdens een rondreis door China. Volgens hem één van de mooiste steden van China.
Nou, wij zullen dat binnenkort wel even zelf gaan bekijken.

Om 10.48 uur ging ik weer beneden in de hal staan met mijn afhaalbonnetje en de vriendelijke Chinese dame aan de balie wenkte mij naar zich toe.
"Komt U maar, hoor. Uw paspoort ligt klaar."
En zo stond ik om 11 uur buiten met 2 visa voor China.

Uiteindelijk was ik om 14 uur weer in Roermond. Een complete werkdag verder, maar niet helemaal.
Ik moest nog even naar mijn werk voor een vergadering.

Om 17.45 uur stak ik mijn benen weer onder onze eigen eetkamertafel voor het avondeten.
Moe maar voldaan en 136 euro armer.
Alweer een stapje verder.

En nu wachten op morgen, vrijdag. Dan hebben we 's avonds de reisbijeenkomst en maken we kennis met onze reisgenoten.

Geplaatst door Bert op 08 November 2007 om 22:05 uur.

Het schiet op!

En zo langzamerhand begint de tijd op te schieten.
Zo rond de 17e november beginnen we met verlof en dat is ook hoog tijd.
We hebben kleertjes gekocht, maar dat is een beetje natte vingerwerk. We weten Yanto's echte maten natuurlijk niet.
Verder zijn we nog wat papierwerk aan het regelen. Ik, Bert, ga de visa halen bij de Chinese ambassade.

We houden ons wel bezig.
En dat moet wel, want dan schiet de tijd tenminste een beetje op.

Oh ja, op de voorpagina staat een teller die de dagen aftelt totdat we ons knulletje in de armen kunnen sluiten.

Geplaatst door Bert op 06 November 2007 om 21:57 uur.

Surprise!!!

Tja, zo word je dan toch nog verrast.
Vanaf het opsturen van de LOA zitten we te wachten op het telefoontje van Ineke met de mededeling dat de TA binnen is en de reis geboekt. Vreselijke avonden van stilte (behalve gisteravond toen @home belde met een of andere aanbieding).
En dan, als je het totaal niet verwacht word je verrast door de postbode. Een brief van Meiling!!! Met de felicitaties vanwege een geboekte reis.

Ja, het is echt waar. De reis is geboekt. Op 24 november vertrekken we 's avonds met z'n tweeën naar China en op 8 december zetten we met z'n drieën voor het eerst samen voet op Nederlandse bodem.

Ik zou de vorige zin het liefst nog honderd keer hier opschrijven. Dat helpt misschien om het door te laten dringen. Maar dat zou ook zo vreemd uitzien.

Vandaar dat ik het hier maar bij laat voor vandaag. Maar dit avontuur wordt heel zeker vervolgd.

Geplaatst door Lilian op 01 November 2007 om 20:47 uur.

De laatste loodjes duren lang

Het klinkt misschien vreemd:
Je bent aan het einde van de hele procedure en je moet wachten op het laatste papiertje uit China.
En net de kortste wachttijd uit deze hele procedure lijkt maanden te duren.

Natuurlijk duurt het geen maanden, maar je weet dat je iedere dag gebeld kunt worden en dus wacht je iedere avond... op dat ene telefoontje.
Normaal belt de medewerkster van de stichting Meiling zo rond een uur of negen 's avonds en dus zit je iedere avond klok te kijken.
Is het al negen uur? Nee, nog niet? Oh, het is al half negen. Nog even en dan is het negen uur. Oh, is het al negen uur?

En dan is het negen uur. Geen telefoon. Oh, misschien heeft ze eerst iemand anders gebeld. Dan kan het natuurlijk later zijn...
Oh, het is al half tien, maar het kan nog...
En het wordt later en later. Inmiddels is het bijna kwart voor elf. Zo laat bellen ze toch niet meer. Balen.

Misschien morgen? Zouden ze morgen bellen? Het kan!

Maar goed, vanavond heeft niemand gebeld. Misschien dan toch morgen? We wachten maar gewoon verder.

Geplaatst door Bert op 30 Oktober 2007 om 22:44 uur.

Het wordt tijd voor goed nieuws

En hoog tijd. Maar goed dat we geen hangende lampen hebben anders zouden zowel Bert als ik nu van de stress door de kamer zwaaien aan die dingen.

Wat is wachten toch verschrikkelijk. En zeker op een dag als vandaag. De verjaardag van ons manneke. Maar één ding weet ik zeker. Dit wordt de laatste verjaardag die hij zonder ons zal vieren. Vanaf volgend zijn wij erbij. Wij en alle anderen die hem een gelukkig leven toewensen.

Als voorproefje hebben we afgelopen vrijdag een pakket op de post gedaan met daarin foto's van ons en zijn nieuwe huis en slaapkamertje. Daarnaast zat er wat speelgoed, een Cars-kussen, een wegwerpcamera en kleurpotloden en kleurboeken in het pakket.
Een heerlijk gevoel omdat je het idee hebt dat hij, als het pakket al door de Chinese posterijen wordt afgeleverd, in ieder geval voorbereid KAN worden op onze komst en zijn nieuwe toekomst. Of die voorbereiding dan ook gedaan wordt blijft de vraag. Dat hangt af van de tijd en mogelijkheden van het personeel van het kindertehuis.

Maar dat heerlijke gevoel was zaterdagmiddag al verdwenen. Dat het mis kon gaan met de bezorging in China, daar hadden we rekening mee gehouden. Maar dat onze geweldige TNT al zou beginnen met blunderen? Nee, daar waren we niet van uitgegaan.
Het was al een heel gedoe om dat pakket te versturen. Er moesten al twee formulieren opgeplakt worden, een douaneverklaring en ik weet niet wat voor onzin allemaal. Uiteindelijk stond er vier keer het adres in China op. En een mooie postzegel ter waarde van €31,45. Jaja, het mag wat kosten.

Met vier keer het adres van de geadresseerde op het pakket mag je verwachten dat het in ieder geval de goede kant opgaat. Zou je denken. Niet dus!!!! Afgelopen zaterdag, toen wij niet thuis waren, heeft een postbode ijverig geprobeerd om het pakket af te leveren. In Haler dus!!!! Er lag een mooi papiertje in de bus dat het de volgende werkdag (maandag dus) opnieuw aangeboden zou worden.

We hebben natuurlijk maandag meteen gebeld met de klantenservice om te vragen wat er gebeurd was. Dat kon men ons niet vertellen maar als het pakket weer aangeboden werd moesten we het maar gewoon aanpakken en opnieuw terugbrengen naar het postkantoor. En dan even de formulieren opnieuw invullen, weer €31,45 betalen en het pakket opnieuw versturen. Ach ja, waarom ook niet? Ik heb die mevrouw echt gevraagd of ze nog wel goed bij haar hoofd was. Maar zij vond dit heel normaal. Als we dan konden bewijzen dat TNT een fout gemaakt had dan konden we als we geluk hadden het geld van de eerste keer terugkrijgen.

Aaarggghhhh. Maar goed, je wil het pakket toch in China hebben, dus vooruit dan maar. Helaas. Maandag werd er geen pakket meer aangeboden en ook gisteren was er geen postbode te bekennen. Toch maar weer gebeld met de klantenservice van TNT. Eeehhhh, tja........ nu is het pakket helemaal zoek. De mevrouw van de klantenservice wist het nu ook niet meer. Ze zou een melding versturen naar het sorteercentrum met de vraag waar het pakket nou was. En dan zouden we wel iets terughoren. Wanneer? Dat wist ze niet. Lag aan het sorteercentrum.

Ach ja, je moet er wat voor over hebben in zo'n adoptieprocedure. Maar als zelfs TNT gaat tegenwerken, wat staat ons dan nog meer te wachten?

Geplaatst door Lilian op 24 Oktober 2007 om 14:17 uur.

Waarschijnlijk november

Gisteravond zijn we naar Alphen aan den Rijn gereden voor het tekenen van de LOA. Corrie (het administratieve wonder van Meiling) was zo lief om ons al gisteren te ontvangen omdat we vandaag echt niet in staat waren om naar Alphen te rijden.
Met een lekkere Limburgse vlaai kwamen we rond 19.00 uur aan bij het huis en werden we ontvangen door Corrie en haar man.
Nadat we een lekker bakje koffie hadden gekregen kwam het officiële papier tevoorschijn.

Op heel formeel papier stonden netjes onze namen, de naam van ons manneke (wel alleen de Chinese namen) en de verklaring (vol met spelfouten) van de CCAA dat zij akkoord zijn met de adoptie.

Het enige dat nog ontbrak was onze handtekening waarmee we nogmaals, maar dan nu heel officieel, verklaren dat wij Yanto willen adopteren. Dat hebben we dan ook heel snel toegevoegd aan het papier. De papieren gaan nu komende week naar China, samen met de papieren van de vijf andere koppels die dus samen met ons naar het verre oosten zullen reizen om hun wondertje op te halen.

Daarna is het een week of drie, vier wachten op de reisvergunning. Als die binnen is wordt de reis definitief gepland. Zoals het er nu uitziet wordt het november. Dus krijg ik toch mijn droom. Een vroeg sinterklaascadeautje.

Hoewel ik dit allemaal heel bewust opschrijf is het echte besef dat we over een paar weken met zijn vieren zijn (niet schrikken, we tellen Thimo ook mee) er nog helemaal niet. Beredeneren kan ik het maar voelen...... nee, nog niet. Zal wel een soort bescherming zijn om de komende, ongetwijfeld megadrukke periode, een beetje als normaal denkend mens door te komen.

Het einde is in zicht. Of eigenlijk meer een geweldig nieuw begin.

Eh, o ja. Iedereen die vandaag examen heeft gedaan voor de cursus gebarentaal is ook geslaagd. Hulde aan iedereen en vooral aan onze Wendy die het toch maar klaargespeeld heeft om ons deze geweldige taal te laten begrijpen.

Geplaatst door Lilian op 29 September 2007 om 18:26 uur.

Goedgekeurd!!!!!

Het hoge woord is eruit. China vind ons geschikt als de ouders van ONZE Yanto.

Gisteravond, op zo'n dag dat alles fout ging en er alleen maar k...e berichten binnenkwamen, ging rond half negen de telefoon. Ineke. Ineke? Ineke? INEKE!!!!! Toen ik opnam vroeg ze heel geïnteresseerd hoe het met ons ging. Mijn antwoord uiteraard: "Goed maar dat wachten is bijzonder frustrerend." Vervolgens vroeg ze naar de cursus gebarentaal en hoe het daarmee ging. Door mijn hoofd schoot de gedachte: "Die belt even als oppepper tijdens deze wachtperiode."
Ik vertelde dat we aanstaande zaterdag examen hebben van module 1 en dat ik al drie lessen van module 2 gevolgd heb. Daarop reageerde ze wat haperend. Een paar seconde later werd duidelijk waarom.

Ik heb drie keer moeten vragen naar wat ze nu precies zei. Niet omdat ze zo onduidelijk sprak, maar omdat het blijkbaar niet in mijn hersenpan wilde doordringen. De LOA is binnen. En we worden eigenlijk zaterdagmiddag om 14.00 uur verwacht in Alphen aan de Rijn.

Dat gaat dus niet lukken. Ik heb examen en Bert is de hele dag op pad met Stichting Mat-'54. We hebben gelukkig iets anders af kunnen spreken. We rijden vrijdag in de vroege avond naar het noorden om de LOA te tekenen. Corrie, de medewerkster van Meiling die in het bezit is van dit o zo belangrijke document, durfde het namelijk niet naar ons op te sturen. Geen probleem natuurlijk. Wij rijden graag. Aanstaande maandag gaat het papier dan weer retour naar China.

We gaan naar alle waarschijnlijkheid reizen in november. Als de Chinezen een beetje in het normale patroon blijven wat het versturen van de TA (Travel Approval) betreft tenminste. We reizen dan met zes koppels naar vier verschillende provincies. Heerlijk, reizen met een groep, je ervaringen kunnen delen met anderen die hetzelfde meemaken. En natuurlijk de beroemde gangsessies. Die moet je als adoptieouder schijnbaar een keer meegemaakt hebben.

We zijn helemaal in de zevende hemel. Eindelijk komt het moment in zicht waarop we oog in oog komen te staan met ons manneke. Echt doordringen doet het nog niet. Maar laten we hopen dat dat niet te lang duurt. We moeten nog zoveel doen voor we kunnen reizen.

Geplaatst door Lilian op 27 September 2007 om 14:45 uur.

De kamer is er klaar voor

Eigenlijk is het al een tijdje klaar, maar met het wachten op de inlogdatum kwam het er maar niet van om het te laten zien:
Wij presenteren bij deze de kinderkamer.

Dit is een totaaloverzicht vanaf de deur gefotografeerd. De muren zijn in twee kleuren geschilderd. Vanaf de deur gezien is de muur achter en links in het wit geschilderd en de muur voor en rechts in het limegroen.
De eigenwijze meubeltjes komen uit de Mammut-collectie van Ikea.

Op de muren zijn vlakken gemaakt. Op de witte muren zijn ze limegroen en op de andere muren zijn ze wit. In deze vlakken hebben we Poeh-figuurtjes en Mini's geplakt. De Mini in dit vlak is een kapstok, die door Lilian zelf is gemaakt. De badjas is een cadeau van mijn zwager en schoonzus.

Deze afbeelding van Poeh is getekend door Yanto's nichtje, Kim. We hebben de tekening geseald om te voorkomen dat de afbeelding gaat vergelen.

Boven het bed van Yanto is door een nicht van ons een muurschildering gemaakt. De schildering is een combinatie van onze Mini (De mini heet Yvi) en Poeh en zijn vriendjes.

De eerste cadeau's voor Yanto staan al klaar. Voor onze verjaardagen hebben we gevraagd om iets voor Yanto te kopen. En dat betekent dat hij inmiddels al vanalles heeft. Alleen weet hij het nog niet.

En dit is het op-één-na-belangrijkste onderdeel: Yanto's bed. Het is helaas nog leeg, omdat het belangrijkste onderdeel van zijn kamertje en van ons leven nog ontbreekt. Maar we zijn er nu echt helemaal klaar voor. Zijn bedje hier in Haler is inmiddels letterlijk gespreid.

Aftellen ...

Geplaatst door Bert op 07 September 2007 om 20:30 uur.

Je gaat aan jezelf twijfelen

Heel gezond, dat aan jezelf twijfelen. Maar niet altijd nodig. De afgelopen weken hebben we angstvallig de site van Meiling in de gaten zitten houden. Zo links en rechts kwam er goed nieuws langs. Weer een groep ouders die kinderen gaat halen, weer een stapel dossiers verstuurd enz. Super voor de betrokken ouders en kinderen, maar wat wij wilden zien stond er maar niet.
Wel honderd keer per dag werd de pagina met inlogdata ververst om te zien of de inlogdatum van de dossiers verstuurd op 2 juli al ingevuld was. Het werd eigenlijk een automatisme om, als ik naar de PC keek, even op F5 te drukken.

Zo ook vanochtend. Eigenlijk kijk je niet echt meer of er iets veranderd is omdat je niet weer teleurgesteld wilt worden.
Drie minuten geleden dus weer hetzelfde ritueel. Even op F5 en ondrtussen gewoon weer verder. Maar nu zag ik de tabel onderaan niet gevuld met "onbekend". "Hhmmmm, zal de tabel met verversen wel naar boven geschoven zijn", dacht ik nog. "Effe naar beneden scrollen."" Maar dat lukte dus niet. "Vreemd. Hoe kan dat?" En toen pas realiseerde ik me dat er gewoon een datum ingevuld was.
Nog eens kijken, nog een keer voor de zekerheid. Maar het is toch echt zo. Er staat een hele mooie datum. Ons dossier heeft namelijk een LID van 9-7-2007. Dat betekent dat we nu op dag 59 na LID zitten.

We hebben nog wel een tijdje te gaan voor we ons manneke in onze armen mogen sluiten i.p.v. alleen maar over hem te dromen en hem in gedachten te knuffelen. Maar het geeft toch heel veel rust om te weten dat China weet van ons bestaan en onze levenswens om Yanto een liefdevol leven te bieden.

Bert hoopt op een kerstcadeautje, ik stiekem toch op een sinterklaascadeau. We zullen zien.

Geplaatst door Lilian op 06 September 2007 om 10:35 uur.

Stil aan het adoptiefront

Het is alweer een tijdje geleden dat er hier iets nieuws te melden was. En eigenlijk hebben we nog steeds geen nieuws. Onze papieren zijn dus al bijna twee maanden in China. Maar de LID hebben we nog steeds niet.
Na een hele tijd ons geduld op de proef te hebben gesteld hebben we afgelopen week toch maar een mailtje naar onze contactpersoon gestuurd. Op de site staat immers dat de LID meestal na 4 tot 6 weken bekend is.
We waren net op tijd met het mailtje want twee dagen later vertrok Ineke (onze contactpersoon) naar China om een viertal Special Needs kindjes op te gaan halen met de gelukkige ouders. Super voor die ouders, maar WIJ WILLEN OOK!!!!!!!!!

In antwoord onze vraag over de LID kregen we als antwoord dat de medewerker van Meiling die de contacten met de CCAA over de LID heeft met vakantie was en deze week weer terug zou komen. Ineke zou haar vragen om contact te zoeken met de CCAA en ons volgende week als ze weer terug is uit China bellen of mailen. We hopen stiekem dat we voor die tijd op de site al de LID kunnen terugvinden, maar we hebben in ieder geval weer even contact. Niet dat we er veel wijzer van zijn geworden. We willen natuurlijk alleen maar weten wanneer we ons manneke op kunnen halen.

Ineke meldde verder dat de wachttijd van LID tot afreizen momenteel nog steeds rond de vijf maanden ligt. Als onze LID dan (zoals we hopen) begin juli ergens ligt, dan zouden we het nieuwe jaar met z'n 3-en kunnen beginnen. Dat zou helemaal super zijn en daar houden we ons dan ook maar aan vast.

We zijn in ieder geval heel blij met de vele mensen om ons heen die met ons meeleven. Het verbaast ons telkens weer hoeveel mensen onze verhalen op deze site meelezen. Helemaal geweldig.

Binnenkort zullen we wat foto's van het kamertje van ons manneke plaatsen. We hebben gewoon nog niet de tijd gehad om de foto's te maken. De gebarentaalcursus slokt veel tijd op. En dat gecombineerd met onze verjaardagen in de afgelopen weken heeft erin geresulteerd dat we er echt geen tijd voor hebben gehad. Maar wordt vervolgd.......

Geplaatst door Lilian op 27 Augustus 2007 om 12:22 uur.

Lachen, gieren, brullen ......

Je zou het niet verwachten maar de cursus gebarentaal (NGT officieel) is echt lachwekkend. Maar vooral helemaal super om te doen.
De eerste les was bijzonder vermoeiend. "Wat is het verrekte moeilijk om met je ogen i.p.v. je oren te luisteren!" Wendy had ons daar al voor gewaarschuwd, maar toch. Maar tot onze verbazing waren we aan het eind van de les perfect in staat om iets te drinken te bestellen. Oke, de keuze is niet zo heel uitgebreid (koffie met of zonder melk of suiker, melk dus, water, fris of thee). Op speciaal verzoek (he broer) werd daar het gebaar voor bier nog aan toegevoegd.
Met name de grammatica is erg pittig. Het voelt toch erg vreemd om te gebaren: koffie drinken ik. Maar goed, dat went wel.

Inmiddels hebben we les 5 al achter de rug. We kunnen babbelen over het weer, vertellen welke transportmiddelen we gebruiken, drinken bestellen, een afspraak maken en vooral gekke bekken trekken. De mimiek is bij gebarentaal namelijk erg belangrijk. Daarmee vervang je de toonhoogtes en intonaties van je stem. In het begin voelt het erg overdreven, maar na een paar lessen ben je het wel gewend.

Eergisteren hebben we de dagen van de week en het handalfabet geleerd naast een hoop andere gebaren. En een spierpijn dat je van dat handspellen krijgt. Ondanks de warming-up. Maar het blijft een geweldig leuke uitdaging. Door de manier waarop de les in elkaar zit voelt iedereen zich veilig, is er ruimte om fouten te maken en voelt niemand zich ongemakkelijk. En dat is mede te danken aan de manier van lesgeven door Wendy. Het enthousiasme is bijzonder aanstekelijk. En daarom gaan we weer vrolijk verder aanstaande zaterdag.

Voor de mensen die nu denken: : "Dat wil ik ook wel leren die gebarentaal." Dat kan dus. In september start er weer een cursus, gegeven door Wendy in Heerlen. Kijk maar eens op haar site www.tolk-ngt.com.
Er kunnen niet genoeg mensen zijn die gebarentaal beheersen. We zijn er namelijk langzamerhand wel achter dat dove mensen in Nederland het niet makkelijk hebben. Pas in het recente verleden (negentiger jaren) is de gebarentaal echt geaccepteerd in de doveninstituten in Nederland. Nog steeds is er een stroming die vind dat doven zich aan moet passen aan de horenden. Ze moeten dus maar leren spreken en spraakafzien (liplezen).

Nou, als Yanto kan leren spreken is dat mooi meegenomen en het spraakafzien als ondersteuning in de communicatie is ook prima. Maar wij zullen van onze kant alles doen om de communicatie met Yanto zo optimaal mogelijk te maken. Dus wij leren gebarentaal en zullen dat in huis, als hij erbij is, als eerste taal gaan gebruiken. Dat staat voor ons als een paal boven water.

Geplaatst door Lilian op 02 Augustus 2007 om 10:42 uur.

Iedereen heeft het overleefd ......

En niet alleen heeft iedereen het Kinder Vakantiewerk in het dorp overleefd. Iedereen heeft ook nog heel veel plezier gehad ondanks het toch wat mindere weer. Het is een hele drukke tijd geweest, maar de verhalen van de kinderen aan de ouders over wat ze allemaal niet hadden meegemaakt en gedaan maken heel veel goed. De blauwe plekken die ik heb overgehouden aan de berg kids die mij als fundering wenste te gebruiken gaan vast ook vanzelf wel weer over.

En het was gewoon heerlijk om alvast te kunnen "oefenen". Ik had de coördinatie over de kids van 4 tot 6 jaar. De leeftijd van onze Yanto dus. Wat is het toch een genot om met kinderen van die leeftijd bezig te zijn. Als ik niet ook nog eens af en toe naar mijn werk zou moeten zou ik wel vaker dit soort dingen doen. Maar ja, nog even fulltime werken en als ons manneke er is dan ben ik meer thuis. Ik blijf in eerste instantie in totaal drie maanden thuis en daarna is het de bedoeling dat ik drie dagen per week blijf werken. Maar ja, het blijft afwachten hoe het met Yanto gaat. Als hij nog totaal geen gtevoel van veiligheid heeft zullen we ons daar toch aan moeten aanpassen. Maar dat zien we dan wel weer.

Op dit moment is het vooral weer wachten. Onze DNC is 02-07-2007. Voor de niet "adoptie-jargon" sprekenden: Documenten Naar China. Op die datum zijn ze dus verstuurd. Nu is het wachten op de LID (Log In Datum). De datum waarop ons dossier ingelogd is in China. Dat wil echter nog niet zeggen dat het dan ook meteen verwerkt wordt. Het komt gewoon op een stapel te liggen bij de andere SN-dossiers die door de vergunninghouders overal ter wereld gematched zijn. Vandaar dat het nog drie tot 6 maanden kan gaan duren voor we echt af kunnen reizen. Helaas. Als ze het dossier uiteindelijk verwerkt hebben en akkoord zijn met de matching (er is ons verzekerd dat ze akkoord gaan) moeten we nog een LOA (Letter Of Approval) gestuurd krijgen. Die moeten we dan weer tekenen en door de vergunninghouder laten terugsturen. En binnen vier tot zes weken daarna kunnen we waarschijnlijk afreizen.

Ik hoop dat voor iedereen nu een beetje duidelijk is welke weg we nog te gaan hebben. Het is in ieder geval hartverwarmend om te merken hoeveel mensen met ons meeleven tijdens de laatste loodjes op weg naar ons manneke.

Een aantal van die mensen start vanavond samen met ons aan de cursus Nederlandse Gebarentaal die door onze docente Wendy Frissen helemaal aangepast is aan onze situatie en de behoefte die wij hebben. Echt geweldig zo iemand die enthousiast met je meedenkt. Iedereen heeft heel veel zin om te beginnen. Helaas kunnen mijn broer en zijn partner vanavond niet meedoen want die zitten nog in Tunesië samen met de kids, maar vanaf volgende week zijn ook zij van de partij.

We zullen nog wel laten horen hoe die eerste avond gegaan is. Het zal wel erg vermoeiend en lachwekkend worden. Verslag volgt, zonder foto's want daar wagen we ons maar niet aan.

Geplaatst door Lilian op 10 Juli 2007 om 15:39 uur.

Alles goed aangekomen

Afgelopen zaterdag kregen we bericht van Ineke dat de papieren goed zijn aangekomen bij haar en dat alles klopte. Ook de vertalingen zijn nu allemaal klaar. De papieren gaan dan ook waarschijnlijk deze week nog naar China. En dan wordt het weer wachten. Hoe lang? Geen idee.

Maar dat waren niet de enige papieren die goed zijn aangekomen. Esther en Johan, bedankt voor jullie lieve kaartje. En tante Mien, bedankt voor het geweldige woordenboekje gebarentaal. Erg leuk om te zien maar ook wel even schrikken. Jezus wat komt er veel kijken bij die gebaren. Schouder omhoog, wenkbrauw omlaag. Of andersom want anders zeg je weer heel iets anders dan je bedoelt.

Maar ja, we hebben nog even tijd om alvast te oefenen. Morgenavond komt een docente NGT (Nederlandse Gebaren Taal) om te bekijken wat ze voor ons kan betekenen. Daar kijken we erg naar uit.

En dan wordt het studeren geblazen. Pfffff en dan zijn we ook nog druk met het kamertje bezig. En dan nog Kinder Vakantiewerk volgende week. Ach ja, dan gaat de tijd wel snel.

Het moge duidelijk zijn dat het de komende twee weken even rustig zal zijn op de site. Daar komen we echt even niet aan toe.

Geplaatst door Lilian op 25 Juni 2007 om 21:58 uur.

door het lint....

Eindelijk is het dan zover. We hebben de "papieren" finish bereikt. We zijn over de streep en door het lint. Letterlijk en figuurlijk.
Bert heeft gisteren de gelegaliseerde papieren opgehaald bij het Chinees Consulaat. Ik heb hem toen opgehaald in Weert op het station. Tussen mijn werk door welteverstaan. Ik moest immers wel werken maar omdat de een of andere bende het 's nachts nodig had gevonden om de tankdop van onze Mini te forceren en de benzine uit de tank te halen, had de buurman hem om half zes al naar het station gebracht. Jaja, we hebben geweldige buren die de vandalen betrapt hebben en de poltie gebeld hebben, terwijl wij lagen te slapen en ze ons niet wakker kregen. Helaas bleek het genoteerde kenteken niet op de auto te horen die ze gezien hebben dus we kunnen niet veel.

Maar goed, terug naar het papierverhaal. Nadat ik Bert opgehaald had, zijn we samen de enveloppe weg gaan brengen om aangetekend te laten versturen. Toch wel een beetje een rituele afsluiting van een belangrijke en intensieve stap in de procedure.

Maar nu. Nu is het wachten, wachten en nog eens wachten. Wachten op de toestemming van China dat we Yanto mogen adopteren. En dan weer wachten op de vergunning om te mogen reizen. Het zal dus al met al nog wel even duren. Maar goed, de kinderkamer moet nu echt geschilderd. Het kamertje hebben we maandag gekocht, dat ligt in de garage, klaar om gemonteerd te worden.

Van ons hoeft China niet lang meer te wachten. Wij zijn er klaar voor.

Geplaatst door Lilian op 20 Juni 2007 om 23:53 uur.

Net voor de finish gestruikeld......

Zoals afgesproken zaten we vanochtend om twaalf over zes in de trein richting Den Haag. Papieren op zak, paspoort op zak en natuurlijk een stapel geld want dat heb je ook nodig.
De NS werkte mee en we kwamen zonder vertraging in Den Haag aan. Met Tomtom in de aanslag op weg naar het Ministerie van Justitie. Dat hebben we vrij gemakkelijk gevonden maar we hadden al het idee dat Tomtom ons niet helemaal rechtstreeks had gestuurd. Maar we waren er ruim op tijd. Toen we binnenkwamen meteen een nummertje genomen. Nummer 52 terwijl 45 op de display stond. Vreemd, we zaten er helemaal alleen en toch zouden er zes mensen voor ons zijn.

Gelukkig bleek dat niet zo te zijn maar het legaliseren nam toch wel even in beslag. Niet dat het zoveel was, maar de mevrouw die het moest legaliseren was een invalster die ten eerste het luik te laat opendeed. Grrrrr. Vervolgens ging ze braaf zitten wachten op nummer 46 die er dus niet was. We hebben ons toen maar strategisch opgesteld en warempel ze vroeg toch maar eens welk nummer we dan wel hadden. Nadat ze doorhad dat we toch echt de eersten waren ging ze aan de slag. Nou ja, ze moest eerst haar collega bellen voor haar wachtwoord en gebruikersnaam (lekker beveiligd dat justitienetwerk). Na wat gevloek en getier over de verdomde mobiele telefoons kreeg ze zowaar haar collega aan de lijn. We hadden haar al aan het verstand gepeuterd dat we haast hadden omdat we voor tien uur bij de Chinese ambassade moesten zijn, maar dat weerhield haar er niet van om haar collega nog even uitgebreid te vragen wat ze toch met haar telefoon had gedaan.
Uiteindelijk wist ze toch alle etiketjes goed op te plakken en kregen we onze papieren weer terug. Houdoe en bedankt en nu weer sprinten naar Buitenlandse zaken.

Door de corridor en het station en dan net voorbij het winkelcentrum aan de rechterkant was ons verteld. Inderdaad, dat klopte. Maar laat ze nou aan de rechterkant van de weg aan het verbouwen en slopen zijn. Stukje terug, oversteken, doorlopen, weer oversteken en het gebouw van Buitenlandse zaken binnen. De balie is op de eerste etage. Dat betekent langs de metaaldetecor. Bert erdoorheen: piep. Metalen doosje uit zijn zak: geen piep. Toen ik: piep. Grrrr, we hebben hier geen tijd voor. Telefoon weer uit mijn zak (die had ik al twee keer af willen geven maar die werd niet aangenomen): geen piep. Roept die e...l van de beveiliging: "Tja, dat is ook van metaal he." Ja, dat weet ik ook maar jij nam hem niet aan, muts. Dat heb ik gedacht maar niet gezegd natuurlijk. Leek me niet zo handig op dat moment.
Door naar de eerste etage, weer nummertje trekken, weer wachten. Na twee minuten die een uur duurden waren we aan de beurt. Het was toen bijna twintig voor tien. Papieren afgegeven. Gaat dat mens die op het gemak zitten doorbladeren. "Daar heb je niets mee te maken. Je moet alleen kijken of de stempels en handtekeningen op de voorpagina kloppen." Alweer gedacht natuurlijk. "Gaat u maar zitten, het duurt ongeveer tien minuten." Daar gaat onze hoop dat we het consulaat voor tienen bereiken. Maar ons achterste heeft de stoel nog niet geraakt of we worden weer geroepen, het is klaar.

En weer zetten we de versnelling in zijn vijf. Weer naar het station voor een taxi. Deze keer lekker burgerlijk ongehoorzaam, lekker aan de kant van de weg waar je eigenlijk niet mocht lopen. Op naar de voorste taxi, de chauffeur even duidelijk gemaakt dat we nogal haast hadden waarop hij, behulpzaam als hij was, even een paar verkeersovertredingen maakte, waardoor we om tien voor tien het consulaat binnenstapten.
Maar daar wachtte ons een minder aangename verrassing. Het leek alsof half China was leeggelopen en de helft van de Nederlanders bereid was om de Chinezen terug naar huis te brengen. Maar daar waren natuurlijk talloze paspoorten en visa voor nodig. We trokken braaf een nummertje en gingen op zoek naar de display. Slik, we hadden nummer 74 en nummer 46 was aan de beurt. Dat werd wachten. Uiteindelijk tot bijna kwart over elf. Maar goed, we hadden het nummertje voor tien gekregen dus we hadden nog steeds de hoop dat we de zaak konden afronden. Dat was waarschijnlijk ook gelukt, maar helaas. Dat hebben wij weer: de consul is er niet vandaag. U kunt de papieren morgen komen ophalen. Aaaagggghhhhhhh.

Resultaat: bijna hadden we de race tegen de klok gewonnen maar net voor de finish gingen we toch nog onderuit. Bert gaat morgen alleen terug naar Den Haag om de papieren op te halen. En ik heb voor onze Chinese AMV's (minderjarige asielzoekers) een mooi antwoord als ze weer eens zeuren dat ze tien minuten moeten wachten: Ik moest op jullie grondgebied meer dan anderhalf uur wachten en ging nog zonder iets de deur uit. Nou ja, zonder iets. We hebben in ieder geval de papieren voor de aanvraag van een visum alvast meegenomen. Maar die zijn voor de volgende ronde. Als we die moeten gaan halen zijn we weer een heel eind dichter bij ons manneke. Want alleen daarvoor doe je mee aan deze race en zorg je ervoor dat je die finsh bereikt. Want daar staat hij te wachten.

Geplaatst door Lilian op 18 Juni 2007 om 21:06 uur.

Het laatste stukje papierkraam

Wat een rare tijd is het toch. Al twee weken lang komen er mensen uit onze omgeving naar ons toe met de vraag: "Wat hebben we gehoord?" Tja, hoe moeten wij dat nou weten wat zij gehoord hebben? Maar meestal komt er na die vraag een felicitatie met onze zoon. Onze zoon. het blijft vreemd klinken en vooral ook voelen. Dat wezentje daar aan de andere kant van de aardkloot is ONZE zoon. Hij weet niet eens van ons bestaan en wij hebben al bijna onze eerste les in NGT (Nederlandse Gebaren Taal). De wereld zit soms toch vreemd in elkaar.
En terwijl we druk zijn met alle voorbereidingen op de komst van onze Yanto blijft de twijfel. Niet of we hem wel willen. Echt niet. Geen enkele seconde hebben we daar over getwijfeld, zelf voor we gezien hadden welk een prachtig ventje hij is. Nee, twijfel over of alles wel goed gaat. Gaat er daar in China niet de een of andere medewerker van de CCAA moeilijk doen? Komen de papieren wel op de juiste plek. Van groepsleden van de VIA hebben we gehoord dat hun papieren daadwerkelijk op een verkeerde stapel terecht zijn gekomen. Daar moet je echt niet bij stilstaan.
Maar onze papieren moeten eerst nog eens opgestuurd worden naar China. En dat kan pas als we ze morgen hebben laten legaliseren. De notaris en rechtbank hebben we afgelopen vrijdag gedaan en morgen is het rondje Den Haag aan de beurt. Rennen van de ene naar de andere locatie waar iemand iets van de waarde van de vorige stempel en handtekening moet vinden. Nou ja, voor half twaalf bij het Chinese consulaat zijn moet lukken hadden we zo gedacht. En toen mailde Ineke met een onaangename verrassing. Aanstaande ouders die afgelopen vrijdag bij het Chinese consulaat waren geweest hadden daar te horen gekregen dat je er voor tien uur moest zijn om de papieren (na betaling van een extraatje) mee terug te kunnen nemen. Eeeehhhhhh, tuurlijk. We nemen de turbo wel mee, moet kunnen.

Resultaat is dus dat we morgenvroeg om 6.12 uur in de trein zitten om zeker op tijd bij het eerste ministerie te zijn om dan in racetempo te proberen ook de papierkraam bij het consulaat te laten aftekenen en het dan naar Ineke (moeder Meiling) te kunnen sturen. En dan gaat die het met alle liefde en zorg naar China sturen zodat men ook aan de andere kant van de aarde ontdekt hoe graag we ons manneke in onze armen willen sluiten. En dan maar hopen dat ze daar ook inzien dat hoe eerder dat kan, hoe beter het is voor Yanto. En voor ons. Want wat kan wachten een zenuwslopende bezigheid zijn.

En vanwege dat laatste willen we de mensen om ons heen die ons door deze periode heen trachten te slepen nogmaals vertellen hoezeer we dat waarderen. Geweldig, we zullen jullie niet vergeten.

Geplaatst door Lilian op 17 Juni 2007 om 21:23 uur.

Wat een reacties...

Geweldig vinden we alle reacties op ons laatste nieuws tijdens ons adoptieavontuur.
Yanto zal dan ook met gejuich ontvangen worden.
Familie, vrienden, kennissen, vreemden, ...
Allemaal vonden ze hun weg om contact met ons te krijgen. Persoonlijk, telefonisch, per e-mail en via ons gastenboek.

Dank daarvoor. Heel veel dank.

Wat is de huidige stand van zaken?

Ons gezinsrapport is inmiddels aangepast.
Met dank aan onze raadsmedewerkster en het Ministerie is dat binnen een week gelukt. En neem van ons aan dat dat supersnel is. Toppie!!!

Het rapport is binnengekomen bij Stichting Meiling en zij sturen het zo snel mogelijk door naar ons.

Als wij het rapport binnen krijgen, dan kunnen we beginnen met legaliseren van de documenten bij de notaris, de rechtbank en het befaamde 'Rondje Den Haag'.

Hopelijk is dat eind deze week of begin volgende week.
We houden jullie op de hoogte.

Geplaatst door Bert op 10 Juni 2007 om 22:55 uur.

Mogen we even voorstellen ..........

Wachten, wachten, wachten....... Wat kan wachten toch lang duren. Wachten op het aangepaste gezinsrapport dat weer binnen moet komen, wachten op HET telefoontje dat ze een kindje gematched hebben met jou dossier.
De adoptieprocedure hangt aan elkaar van wachtperiodes. We hebben ze nooit geteld maar aan de vingers op je handen heb je niet genoeg als je alles gaat tellen. En ondertussen gaat het leven gewoon door.

En dan ineens staat er een oproep op de site van Meiling: Ouders gezocht voor een Special Needs-kindje. Je eerste gevoel is: het is geen artikel waar je mee gaat adverteren. En daarna ga je toch maar even lezen. En dan slikken, want hoewel niet alles "past" binnen de grenzen die wij van tevoren opgegeven hadden, was het wel ons droomplaatje. Voor zover je dat mag zeggen van een kindje dat toch met een handicap geboren is. Nadat ook Bert de oproep gelezen had was het helemaal duidelijk dat we een slapeloze nacht gingen krijgen. Tja, je moet ook niet om half twaalf 's nachts als je echt niemand meer kunt bellen de site van Meiling nog eens gaan bekijken.

Na die slapeloze nacht volgde een vreselijke dag. Gaan we wel of niet bellen voor meer info? De vraag die mij vooral bezighield was of ik geen spijt zou krijgen van de extra jaren uit het leven van de kleine die we zouden missen omdat de leeftijd boven de door ons aangegeven twee jaren grens lag. Ik moet zeggen dat mijn moeder daar gisteren de meest zinvolle reactie op gaf die ik had kunnen bedenken: "Dat weet je ook niet van de maanden die je mist van een kindje onder de twee."
Maar goed, dat slimme antwoord hadden we toen nog niet gehad dus we hebben uiteindelijk maar besloten om in ieder geval te bellen. Van wat meer info is nog nooit iemand slechter geworden. Aangezien Bert moest werken ben ik maar naar Roermond gereden om daar vanaf zijn werk te bellen. Dit wilden we toch echt samen doen. Dan verzamel je al je moed, belt samen en dan blijkt dat je alleen je gegevens door mag geven aan de medewerker. Iemand anders van de Stichting gaat je zo snel mogelijk terugbellen met wat meer info. Aaaarrrgghhhhhh. Alweer wachten.

De dag erna heb ik wel twintig keer de voicemail gecheckt en gecontroleerd of ik wel ontvangst had op mijn GSM. En wat denk je, als je dan 's avonds even buiten op de oprit staat te kletsen met de buren, wordt er gebeld. Maar ja, die telefoon had ik dus niet gehoord. Het was ook na 22.00 uur dus dan verwacht je niets meer. Gelukkig was ik 8 minuten na het telefoontje wel binnen en heb ik nog teruggebeld naar Ineke, onze contactpersoon van Meiling die gebeld had.
Ze had wat meer info voor ons en hoe meer ze vertelde (vanwege de privacy van het kindje werd er geen geslacht, geboortedatum of achtergrond verteld) over zijn medische aandoening, hoe meer bij mij de twijfel verdween en een groot verlangen groeide.
Ook die avond was Bert werken tot 23.00 uur dus ik moest nog even wachten om dit alles met hem te delen. En tot overmaat van ramp liet onze Mini hem ook nog in de steek waardoor hij later thuis was. Nadat ik hem het verhaal verteld had, zijn we aan weer aan een slapeloze nacht begonnen. We hebben liggen praten tot een uur of drie geloof ik. Achteraf hadden we na vijf minuten kunnen stoppen want ons antwoord was een volmondig JA, HEEL GRAAG.
En dan begint een nieuwe dag. Allebei doodmoe, allebei vol van de gebeurtenissen en allebei met de mening dat we nog niets gaan vertellen tot het helemaal definitief is. Jezus wat is dat moeilijk. Zeker als er dan collega's zijn die met de beste bedoelingen geinteresseerd vragen hoe het met de adoptie staat. "Nog niets gehoord?" Het antwoord was telkens maar: "Het blijft afwachten." Gelogen was het niet, maar echt de waarheid.......... .

We hadden afgesproken dat Bert al overdag zou proberen om Ineke te bereiken om ons antwoord te geven. Dan zouden we misschien zaterdag al kunnen gaan kijken naar het dossier. Aangezien Bert zaterdag moest werken heeft hij wel zijn leidinggevenden op de hoogte gebracht. Die begrepen het volledig, waren erg blij voor ons en het was geen probleem als hij zaterdag weg moest tijdens de dienst. Uiteindelijk kregen we om kwart over tien 's avonds Ineke aan de lijn. Gelukkig wel want dat was de uiterste tijd dat wij durfden te bellen.
Ons ja werd meteen gevolgd door een "gefeliciteerd met jullie ...........zoon." We kregen nog wat verdere informatie over onze knul en we sloten af met de onzekerheid dat als de post zijn werk deed die nacht en het dossier de volgende dag bij Ineke zou worden afgeleverd, we dan konden gaan kijken in Hendrik-Ido-Ambacht.

Zaterdag werd ik gebeld door Ineke terwijl ik bij de kapper zat met de mededeling dat het dossier binnen was en we hebben afgesproken dat we om vier uur bij haar zouden zijn.

En dit is wat we daar te zien kregen:

We willen jullie dan ook voorstellen aan onze zoon Yanto Huang Fu-nan.
Wij zullen hem Yanto noemen. Yanto is bijna 5 jaar oud, een prachtig ventje dat geboren is met twee frommeloortjes en daardoor volledig doof is.

We zullen nu weer moeten wachten tot we af mogen reizen om ons knulletje op te gaan halen. Dit zal tussen de drie en de vijf maanden gaan duren, maar die tijd zullen we gaan gebruiken om al wat gebarentaal te gaan leren, want dat zullen we de komende jaren hard nodig hebben. Daarnaast gaan we op zoek naar de beste KNO-arts die we kunnen krijgen om zo de mogelijkheden die er nog zijn voor Yanto ten volle te kunnen gebruiken.

Maar nu gaan we eerst genieten van ons geluk.

Geplaatst door Lilian op 03 Juni 2007 om 13:49 uur.

De landenintake

Eindelijk mochten we dan op 17 april naar Hendrik-Ido-Ambacht voor de landenintake. Super, maarruhhh dan moet Bert ook naar een cursus in Amersfoort. Nou ja, dat is nog te doen. Cursus tot half vier, gauw de trein in naar Tilburg. Ik rij vanaf mijn werk naar Tilburg (en als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel een drukke onbekende stad inrijden) en pik hem daar op. Dan rijden we door naar Hendrik-Ido-Ambacht. Dat moet te doen zijn.
Maar dan komt vervolgens bericht van de politie dat de sporttest waar Bert aan deel gaat nemen ook op die avond gepland is. Hoe is het mogelijk? Is er maar één dag per jaar waarop mensen iets voor ons kunnen plannen of zo?
Die sporttest kon gelukkig nog verzet worden en daar gingen we op de 17e. Bert vanuit Amersfoort, ik vanuit Baexem en we zouden elkaar treffen bij het station inTilburg. Met Tomtom zou dat geen probleem moeten zijn. Tuuuuuurlijk niet. Dat ding crasht onderweg vijf keer en tot overmaat van ramp zijn ze aan de weg aan het werken voor het station in Tilburg waardoor ik niet kon gaan staan wachten waar we hadden afgesproken. Bert heeft uiteindelijk een flink stuk moeten lopen maar we hebben elkaar gevonden.
Hij heeft toen het stuur overgenomen en daar gingen we samen op weg. Met Tomtom. Moet goed gaan dachten we nog want dit was die van Bert. Crashen deed hij inderdaad niet maar het goede huisnummer wist ie ook niet te vinden. Grrrrrrr. Hij gaf aan dat we er waren toen we voor een gezondheidscentrum stonden. Niet echt waar we moesten zijn. Dus Bert maar naar binnen om te vragen. We moesten nog een heel eind doorrijden over een smal weggetje waar je auto's tegenkwam en je maar de ogen dicht moest doen als je langs elkaar reed. En dan maar hopen dat je auto heel bleef en je niet in de sloot eindigde.

Toen we dat overleefd hadden en daadwerkelijk het goede adres hadden gevonden zijn we naar binnen getogen om daar "moeder Meiling" en haar man wederom te ontmoeten. Nadat we een lekkere kop koffie achter de kiezen hadden en het andere koppel dat was uitgenodigd ook op de juiste plek was aangekomen, kregen we een mooie map vol met papieren. "Die moesten wij toch verzamelen?" Inderdaad. Maar niet zomaar papieren. Wel precies de goede, getypt in het juiste lettertype met op de juiste plaatsen een streepje enz. Een uitleg van anderhalf uur was nodig om ons wegwijs te maken in de papierwinkel van een adoptie van een kind uit China.

En toen bleek tot overmaat van ramp dat we ons gezinsrapport beter konden laten aanpassen om eventuele problemen te voorkomen.
Nadat we toch genoten hebben van de verhalen van Ineke en haar man over hun ervaringen met hun dochter uit China zijn we uiteindelijk met een hoofd vol informatie richting Limland vertrokken.

Ineke had ons gezegd dat we nog maar niet moesten starten met het verzamelen van de papieren omdat we in een procedure zitten voor een Special Needs kindje. Maar twee dagen later liet ze toch weten dat we maar moesten beginnen. Dan was het maar allemaal klaar.

We zijn nu dus druk bezig met het verzamelen van alle benodigde verklaringen, uittreksels, foto's, beginseltoestemmingen, rapporten en weet ik wat nog meer. En dan nog de doolhof om het gezinsrapport aan te laten passen. Meiling stuurt ons naar de Raad voor de Kinderbescherming, die stuurt ons naar Justitie maar weet niet precies waar. Meiling weet dat ook niet en stuurt ons weer naar de Raad. Ach ja, we komen er wel. In China zullen we ook wel moeten zoeken als we iets willen............

Geplaatst door Lilian op 03 Mei 2007 om 22:23 uur.

Daar is 'ie dan

En zo zag 'ie er uit:

Om 11.48 uur exact viel hij op de mat uit de handen van onze TNT Post-bezorger.
We mogen voor de laatste horde gaan en dan begint de papierhandel.

Voor degene die hem nog niet ontvangen hebben en graag willen weten wat de brief inhoud, bij deze:

Geachte ouders,

Wij hebben van de Centrale Intake een kopie van Uw gezinsrapport en het intakeverslag ontvangen.
Uit dit verslag blijkt, dat u een kindje uit China wilt adopteren.
Om deze wens te helpen realiseren zal ik u, namens de Stichting Meiling, begeleiden.

Voor een adoptie vanuit China moeten in de eerste plaats documenten verzameld worden.
Deze documenten moet u vervolgens van de nodige stempels en legalisaties laten voorzien.
Dit moet precies volgens de regels van het Chinese Adoptiecentrum gebeuren omdat de documenten anders niet geaccepteerd worden.

Om u wegwijs te maken in deze 'papierwinkel' nodig ik u hierbij uit op:
Dinsdag 17 April om 19.30 uur bij ************

Het adres: *************************. (routebeschrijving is bijgevoegd)

Hierbij worden mogelijk nog meerdere echtparen uitgenodigd, zodat u samen met hen inzicht krijgt welke documenten opgemaakt, elegaliseerd en vertaald moeten worden.

Zonder tegenbericht hoop ik op deze avond kennis met u te maken en u op weg te helpen in het adoptieproces.

Met vriendelijke groet,

Dinsdag om half acht 's avonds is het dus zover.
En daarna kunnen we naar de notaris, rondje Den Haag en alle andere papieren in orde gaan maken.
Eindelijk iets waar we zelf voor kunnen zorgen zonder afhankelijk te zijn van wachtlijsten.

Dat maakt het wachten tot het voorstel, of in ons geval een polsing, komt een stuk gemakkelijker.

Den Haag, we gaan nog even naar Hendrik Ido Ambacht en dan komen we eraan. Maak je borst maar nat.

Geplaatst door Bert op 11 April 2007 om 15:16 uur.

Wachten... wachten... wachten...

Erg moeilijk vind ik het.
Het wachten op de uitnodiging van het China-team van Meiling voor de landenintake.

Ze hebben het druk en dus kan het even duren, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik wachten de moeilijkste opdracht vind.
Je kunt helemaal niets doen. Je hoopt iedere dag op post of een telefoontje.

Maar goed. Ook dat komt wel weer goed.

En dan nog even dit:
De afgelopen weken heeft onze server de nodige problemen gehad.
Hierdoor konden we mailtjes vaak niet ontvangen of ze deden er heel erg lang over.

Iedereen die op een mail van ons wacht: Jouw antwoord komt eraan, maar we moeten een achterstand wegwerken.
Om op het bovenstaande stukje terug te komen: Nog even wachten

Geplaatst door Bert op 02 April 2007 om 12:03 uur.

Een prettig gesprek

Afgelopen dinsdag werden we dus om 21.15 uur verwacht in Apeldoorn. Dankzij de goede routebeschrijving van Ria hadden we haar huis snel gevonden. Na nog even in de auto gewacht te hebben omdat er nog "lotgenoten" binnen waren en het gemiddelde huis niet beschikt over een wachtruimte, werden we rond half tien verwelkomd door Ria en haar partner.
We waren toch allebei wel zenuwachtig. Niet vanwege onze gesprekspartners maar het was toch wel een lastig onderwerp. Hoe beslis je nou of je een bepaalde aandoening wel of niet aankunt?
We hebben, nadat we een lekker bakje koffie met koekje hadden gekregen, eerst nog maar eens naar de lijst met eisen van China gekeken. Het lijkt erop dat we aan alle eisen voldoen, alleen de manier waarop China omgaat met een medisch verleden laat ons (en ook Ria) nog even in het ongewisse. Maar vooralsnog gaan we ervan uit dat het geen probleem gaat worden.

Daarna zijn we toch maar begonnen aan de lijst van veel voorkomende aandoeningen. Per aandoening hebben we ja of nee gezegd. Het voelt bijna alsof je in de Wehkamp gids aan het bladeren bent op zoek naar een tv. Hij mag die kleur hebben, moet minimaal zoveel kanalen hebben en als er een kras op zit dan wil ik hem niet.
Maar naarmate het gesprek vorderde verdween dat gevoel meer en meer. Zeker ook door de manier waarop Ria en haar partner in het gesprek stonden. Steeds meer kregen we het gevoel dat we de juiste keuzes op de juiste gronden maakten. Praktische overwegingen werden met gevoelens samengevoegd en uiteindelijk kwam daar een ja of een nee uit.

Rond kwart voor elf werd het gesprek afgesloten en na de hond nog even geknuffeld te hebben zijn we naar huis vertrokken. Onderweg hebben we nog een hele tijd nagepraat natuurlijk maar we kwamen allebei tot de conclusie dat het een heel prettig gesprek is geworden met een heel tevreden gevoel als resultaat.

Weer een stapje verder. Weer een hindernis overwonnen, hoewel Ria toch echt niet als een hindernis benoemd mag worden.
Nu is het wachten op het "contract" en de eerste rekening en natuurlijk de uitnodiging voor de landenintake.
Zou het dit jaar allemaal nog gaan lukken ...........

Geplaatst door Lilian op 02 Maart 2007 om 11:18 uur.

Even geleden

Het is alweer even geleden dat we iets nieuws te melden hadden. Maar nu zit er toch weer wat schot in de zaak.
Op 27 februari aanstaande worden we om 21.15 uur verwacht in Apeldoorn (het is even rijden maar vergeleken met China is het naast de deur). We hebben dan een afspraak met Ria alias " de medische lus" van Meiling. De bedoeling van het gesprek is meer informatie krijgen over de verschillende vormen van Special Need en natuurlijk het definitief aangeven van de Special Needs die wij aandurven. Want dat we voor Special Need gaan staat als een paal boven water.

Als we deze afspraak gehad hebben dan volgt nog een laatste stap alvorens HET telefoontje kan komen. Dan moeten we namelijk nog de landenintake krijgen. En na die intake wordt het als een stelletje halve zolen langs allerlei instanties om alle papieren te gaan verzamelen, laten vertalen en legaliseren natuurlijk. Maar dat is pas de volgende stap. Eerst eens aan de keukentafel bij Ria.

Geplaatst door Lilian op 19 Februari 2007 om 11:02 uur.

Bijna weggewaaid

Allereerst onze excuses voor dit verlate stuk.

Vorige week donderdag was voor heel veel mensen een dag die ze zich nog lang zullen herinneren. Al was het alleen al vanwege de storm die over Nederland raasde. Juist op die dag was onze Centrale intake bij Meiling gepland.
Omdat ik overdag al moest werken in Den Bosch, had Bert zich een dag vrij gevraagd en heeft hij Den Bosch onveilig gemaakt. Rond een uur of vier was ik klaar met mijn werk. Vanuit het gebouw had ik al gezien dat de storm flink tekeer ging buiten. Maar goed, we hadden een afspraak dus we wilden naar Zelhem. Toen we nog even bij de Gamma rondliepen omdat Bert daar leuk behang had gevonden voor de kinderkamer, ging mijn telefoon. Wendy van Meiling: of we de reis wel aandurfden vanwege de storm. Omdat we al in Den Bosch zaten hebben we toch besloten om te gaan. We waren van harte welkom.

Omdat we pas om acht uur in Zelhem hoefden te zijn, hadden we dus ruim de tijd. Op ons gemak zijn we vertrokken. Hoewel we een uur vertraging opliepen en wel wat vrachtwagens in de problemen hebben gezien, verliep de reis voorspoedig. We hadden nog ruim de tijd om iets te gaan eten en daarna door te rijden naar "de keukentafel".

Slingerend over de weggetjes en tussen de vliegende takken door, arriveerden we tien minuten te vroeg bij de boerderij. Omdat in de brief gevraagd werd om niet te vroeg te komen, reden we een stukje door en draaiden de auto bij een weggetje. Daar wilden we even blijven staan. Er waren geen bomen in de buurt die op de auto konden vallen dus het was er wel veilig.

We hadden er niet bij nagedacht dat de boer van de boerderij in de buurt kon denken dat we in de problemen zaten omdat we daar stonden. En hij had verdacht veel licht zien komen uit de boerderij waar we moesten zijn en dacht dat het misschien brandde. Binnen twee minuten stond die boer maar ook de man van Ina (de medewerkster van Meiling) naast de auto. De boer werd snel gerustgesteld over het licht. Ina en haar man hadden een bouwlamp in de woonkamer gezet zodat wij het pad dat we in moesten rijden ook goed konden zien. Ze hadden de auto zien langsrijden en waren bang dat we het niet gevonden hadden en daarom had hij het barre weer getrotseerd om ons te komen halen. Wat een service. Geweldig. Dan heb je meteen het gevoel dat ze voor het regelen van de adoptie ook alles over hebben.

Nadat we aangeschoven waren aan een werkelijk prachtige keukentafel (door manlief zelf compleet gemaakt en met hout ingelegd) en een lekkere bak koffie hadden gekregen, werd al snel duidelijk dat we niet veel nieuws zouden horen. Eigenlijk zou het gesprek door Wendy gevoerd worden, maar die mocht van haar man niet door de storm rijden. Begrijpelijk natuurlijk. Misschien wel slimmer dan onze keuze....
De bedoeling van het gesprek was informatie geven over de adoptieprocedure en samen met Ina kijken naar wat we precies wilden. Nou, de informatie hadden we in de loop der tijd allang verzameld (volgens Ina was dat toch wel bijzonder) en alle belangrijke beslissingen zijn door ons ook al genomen. Het land is duidelijk, de leeftijd is duidellijk en ook de keuze voor Special Need.

Kortom, het was gezellig aan de keukentafel, we zijn weer een stapje verder, maar niet veel wijzer. Buiten het feit dat we een nog beter gevoel hebben gekregen over Meiling. We wisten al dat we een goede keuze hadden gemaakt, maar daar bestaat momenteel helemaal geen twijfel meer over.

Na een barre reis terug die we gelukkig zonder kleerscheuren door zijn gekomen, waren we om kwart voor één 's nachts thuis.
Nu is het wachten op de volgende stap. De officiële bemiddelingspapieren van Meiling tekenen en het voldoen van de eerste rekening. En natuurlijk een telefoontje van Ria waarmee we de Special Needs intake gaan doen. Wat ons betreft kan dat niet snel genoeg gaan.

Geplaatst door Lilian op 26 Januari 2007 om 20:04 uur.

Lekker snel

Allereerst wensen we iedereen een spetterend 2007 gevuld met plezier, geluk, liefde en vooral uitgekomen kinderwensen.

Eind december ontvingen wij van Meiling de bevestiging dat zij van het ministerie onze documenten hadden ontvangen. De intake zou 8 tot 10 weken op zich laten wachten. Nou ja, daar valt nog mee te leven leek ons zo. Eerst maar eens op vakantie en daarna maar eens gaan beginnen aan de kinderkamer.
Na de eerste dag werken dit nieuwe jaar hadden we gisteravond allebei geen zin en energie om te beginnen op het kamertje. We hebben tenslotte nog tijd genoeg.
Tot onze verrassing echter ging gisteravond de telefoon. een medewerker van Meiling!!! Of we op 18 januari naar Arnhem wilden komen voor de intake. Eeeehhhhh, zeker weten willen we dan komen. De medewerker vertelde ons wel dat we dan niet in een net kantoor terecht zouden komen, maar aan de keukentafel van een boerderij. Om haar te citeren: "We hebben geen kantoor, wel keukentafels." Daar hadden we toch net voor gekozen door met Meiling in zee te gaan.

Onze avond kon niet meer stuk. En ook vandaag zijn we allebei dol gelukkig. Lekker snel op deze manier. Als de rest ook zo meezit dan komt het wel goed. Dan houden we het wel vol.

Op naar de 18e...........

Geplaatst door Lilian op 03 Januari 2007 om 18:39 uur.