Yes, yes, yes! Eindelijk!

Nou, zo ziet 'ie dan uit:

De beginseltoestemming van het Ministerie van Justitie. Net binnengekomen met de post.

We zijn helemaal gelukkig. Ondanks het feit dat we nog niet helemaal beseffen dat de toestemming binnen is. Dat zal later wel komen.

Zo, nu gaan we verder van het 'moment' genieten.

Geplaatst door Lilian op 09 December 2006 om 12:50 uur.

Het rapport

Afgelopen maandag was het zover. We mochten het rapport dat door de raadsmedewerkster was opgesteld inlezen.
Iets later dan gepland (met dank aan de NS) zaten we naast elkaar met elk een rapport voor onze neus. De raadsmedewerkster had zich even teruggetrokken zodat we vrijuit konden overleggen. Eigenlijk viel er niet veel te overleggen. Op een paar punten na die we graag aangepast zagen was er niet veel mis. Die punten zijn ook aangepast omdat het feiten waren die niet helemaal klopten. We waren van mening dat er veel details in stonden, maar zij vond dat die het verhaal juist verhelderden. Aangezien er geen details instonden die kwaad zouden kunnen, hebben we daar verder niet moeilijk over gedaan.
Ze zou het rapport maandag nog aanpassen en dan naar de administratie doen, die het moest verzenden. Dat zou waarschijnlijk nog in de loop van de week gebeuren.

En jawel hoor. Vandaag viel een brief op de deurmat met daarin de mededeling dat het rapport gisteren verzonden is naar het Ministerie. Yes, alweer een stapje gehad. Er volgen er nog vele maar we hebben er ook al veel gehad. Het begint nu toch echt heel reëel te worden allemaal. Spannend maar we kunnen niet wachten tot het zover is.

Geplaatst door Lilian op 01 December 2006 om 12:21 uur.

Op naar De Bilt

Afgelopen vrijdag zijn we naar De Bilt getogen (je moet er iets voor over hebben) voor een informatiebijeenkomst van Meiling met als thema: "Special Needs, iets voor u?".
Hoewel wij al een hele duidelijke keuze voor Special Need gemaakt hadden, wilden we de kans om wat extra informatie te krijgen niet mislopen.
Het verhaal van Ria was erg duidelijk en realistisch. Voor ons was het niet erg veel nieuws maar we konden ons heel erg goed vinden in de stelling van Ria: "Uiteindelijk zijn het hele gewone kinderen waar je als ouders alleen maar trots op kunt zijn."
Na het verhaaltje over Special Need was er een pauze en daarna kon je per land informatie krijgen van de verschillende landenteams. De meeste informatie ging over de procedure bij een gezond kindje. Die procedure is bij Special Need duidelijk anders. Voor de mensen die voor een gezond kindje gaan, was er niet veel goed nieuws. De wachttijd waar Meiling momenteel van uit gaat is 24 maanden!!!! En de verwachting is dat die nog wel verder op gaat lopen.

Na de algemene informatie hebben we de gelegenheid benut om even met Ineke van het landenteam China te praten. En daar hebben we eigenlijk de meeste informatie uit gehaald.
Voor ons gaat het alsvolgt lopen:
* na het inlezen van het rapport moeten we zorgen dat dit zo snel mogelijk opgestuurd wordt naar het ministerie.
* het ministerie stuurt de beginseltoestemming en een afschrift van het gezinsrapport naar Meiling.
* Aangezien Meiling geen wachtlijst heeft voor de centrale intake worden we op zeer korte termijn uitgenodigd voor de intake.
* Daarna krijgen we een intake i.v.m. de Special Needs procedure.
* Als dat duidelijk is, wordt het dossier naar het landenteam China gestuurd en krijgen we daar zo snel mogelijk een oproep voor de landenintake. (Ook hier is geen wachtlijst meer.)
* Na de landenintake gaan we zo snel mogelijk de documenten verzamelen.
* In tegenstelling tot de "normale" procedure waarbij de documenten als ze compleet, vertaald en gelegaliseerd zijn opgestuurd worden naar China en daar de matching wordt gedaan, worden onze papieren pas naar China gestuurd als Meiling ons dossier gematched heeft met het dossier van ons kindje en wij JA gezegd hebben. Het zou dus kunnen dat wij nog bezig zijn met het verzamelen van de documenten en er al een voorstel voor ons ligt.

Al met al heel positief nieuws maar toch ook wel even schrikken. Nu moeten we dus echt aan de kinderkamer gaan beginnen.
Maar eerst nog even op vakantie met de kerst. Laten we hopen dat het de laatste vakantie is waarbij we geen kinderwagen hoeven mee te nemen.

Geplaatst door Lilian op 01 December 2006 om 12:11 uur.

Kort en positief gesprek

Afgelopen maandagochtend was ons voorlaatste gesprek met de medewerkster van de Raad v/d Kinderbescherming. We zouden die ochtend vragen moeten beantwoorden die nog door de gedragsdeskundige en de teamleider (die onze gesprekken had gelezen) waren aangedragen.

Om 9 uur werden we ontvangen. De eerste mededeling was dat het een kort gesprek zou worden. De gedragsdeskundige en de teamleider hadden namelijk bijna geen vragen meer. Slechts één vraag was daaruit gekomen. En die was snel gesteld en even later beantwoord. Verder hebben we nog over een paar andere dingen zitten praten, die echter weinig met onze zaak te maken hadden.

Een uurtje later stonden we alweer buiten. Maar dat was niet alles wat uit het gesprek kwam.
De raadsmedewerkster vertelde dat ze er eigenlijk wel uit was: Ze gaat positief adviseren voor gezond èn special need.

Jippie! Het hoge woord is eruit!
Maandag de 27e mogen we het rapport gaan inzien, waarna het rapport naar Justitie gaat.

Zouden we een mooi kerstcadeau krijgen in de vorm van de beginseltoestemming?
We hopen van wel.

Geplaatst door Bert op 15 November 2006 om 21:55 uur.

Over de helft

Gisterochtend om half negen zaten we al braaf naast elkaar op de bank want om 9.00 uur zou onze raadsmedewerkster bij ons zijn voor het derde gesprek. Het huis was netjes aan kant en dankzij mijn lieve mammie was zelfs het gras in de achtertuin gemaaid.
Om 9.10 uur reed er een nieuwere versie van onze Yvi de oprit op en jawel hoor, het derde gesprek kon gaan beginnen.
We zijn nog even teruggekomen op het stukje Special Need. Daar hadden we een vrij uitgespecificeerd lijstje voor gevonden en dat hebben we nog even doorgenomen. Moeilijk hoor, om dat soort keuzes te moeten maken. Een luxe en een last.
Deze keer hebben we vooral over onze eigen jeugd gesproken. De manier waarop wij opgevoed zijn. Met meteen daarna de vraag wat je beslist wel en beslist niet wil overnemen. Dat is toch wel even terugdenken.
Al met al was het gesprek weer zo voorbij. Onze Thimo vond het zo interessant dat hij op een gegeven moment behoorlijk lag te snurken tot vermaak van onze raadsmedewerkster. Maar voor de rest heeft hij zich voorbeeldig gedragen dus dat viel allemaal wel mee.
Tot slot van het gesprek hebben we al afspraken gemaakt voor de volgende twee gesprekken. Het vierde afrondende gesprek en daarna het inlezen van het rapport. Dat zal respectievelijk op 13 en 27 november gaan gebeuren. Dus eind november weten we of we een positief advies krijgen. Maar ik heb gisteren al heel voorzichtig gevraagd wat haar indruk tot nu toe was en haar antwoord was dat ze absoluut nog geen contra-indicaties had gehoord. Over het Special Need gedeelte wilde ze nog geen uitspraak doen, daar wilde ze de mening van een gedragskundige en haar teamleider in betrekken. Begrijpelijk natuurlijk.
Nu is het weer twee weken afwachten maar we hebben in ieder geval voor het eind van het jaar een antwoord. Dan vier je Kerst toch net even anders.

Geplaatst door Lilian op 31 Oktober 2006 om 08:29 uur.

Raadsgesprek nummer 2

Vanochtend was het tijd voor ons tweede raadsgesprek.
Spannend, vooral omdat je weet dat ze diep doorvragen en de hoop dat je een antwoord weet op alle vragen. Echter, kun je echt alle vragen beantwoorden?
Vandaag werden vragen gesteld over hechtingsproblematiek, special needs en werd ons huiswerk besproken. Het huiswerk van vorige keer bestond uit een 'sociogram' (een soort grafiek in de vorm van een zon. Bij ieder straaltje zet je vrienden, vriendinnen, kennissen, familie, enz. De lengte van de straal bepaald hoe kort de band met deze persoon is. Hoe korter hoe belangrijker) en een stamboom (Hoe ziet je familie eruit. Vanaf vader en moeder naar beneden).
Dan realiseer je je eigenlijk pas echt hoeveel vrienden je hebt en hoe belangrijk een bepaald familielid voor je is.

Al met al was het vandaag een erg prettig, maar diepgaand gesprek.
Over 3 weken (Kon helaas niet eerder) is het volgende gesprek en dan bij ons thuis.

Geplaatst door Bert op 10 Oktober 2006 om 21:15 uur.

Cursus Vliegangst deel 3 en 4

Laat ik beginnen met de conclusie:

De foto lijkt mij duidelijk.

Woensdagochtend 4 oktober werd ik om half tien verwacht in Leiden.
Om 6.16 uur stapte ik in de intercity van Weert richting Utrecht. Voor Den Bosch hoorde ik dat er problemen waren op het spoor tussen Den Bosch en Geldermalsen. Maar goed, ik had een dik half uur speling. Geen probleem. Na vertrek uit Den Bosch bleek dat we 40 kilometer per uur moesten rijden tot voorbij Geldermalsen. In Utrecht kwamen we aan met 30 minuten vertraging. Mooi, want daar had ik rekening mee gehouden. Op naar de stoptrein naar Leiden. Deze kwam perfect op tijd binnen en ik vond nog een zitplaats ook. Super. Nou, super? De stoptrein werd een minuut of 15 later opgeheven zonder duidelijke opgave van reden. Dus dan maar via Den Haag reizen. Twee intercitytreinen bleven zonder enige melding van de omroep gewoon weg. Uiteindelijk vond ik een rijdende intercity naar Den Haag en we vertrokken ook nog. Tot vlak voor Woerden waren we blij. Toen kwam het omroepbericht dat bij Zoetermeer geen treinverkeer mogelijk was. We moesten op de intercity naar Rotterdam wachten en nadat we aan elkaar waren gekoppeld gingen we allemaal naar... Rotterdam. Uiteindelijk heb ik vanaf Rotterdam de trein naar Leiden weten te krijgen en schoof ik om 11.20 uur aan in de cursusruimte.

In die ruimte was Frank, gezagvoerder 747 bij de KLM, bezig met het uitleggen van technische zaken wat vliegen betreft. Ik viel net tussen de 'turbulentie' en het 'onweer' binnen. Een geweldige uitleg kregen we. En erg smaakvol verteld. Echt iemand met erg veel plezier in zijn werk en trots op zijn vak. Tijdens een pauze sprak Fred me aan, een medecursist. Ook hij zit 'in de procedure'. Hij kende mij van deze site. Erg leuk om te horen. We maken deze site natuurlijk niet alleen voor onszelf.
Na de lunch kregen we van onze psycholoog Marco nog enige uitleg en verschillende oefeningen. Raar eigenlijk dat je van een verteld verhaal, waarnaar je luistert in een vliegtuigstoel, toch het zweet in je handen hebt staan. Om kwart voor zes begon ik aan een, overigens goed verlopen, terugreis.

De tweede dag nam ik geen enkel risico meer. Ik sprak af met Wout, mijn Belgische medecursist en we hebben gecarpoolt. We vertrokken erg vroeg om de files voor te zijn, maar kwamen uiteindelijk goed uitgerust en ruim op tijd aan bij Valk in Leiden.
Om half tien begonnen we met een aantal opdrachten. Voor de opdrachten hoorden we dat we om 15.10 uur naar Geneve zouden vliegen.
Om 11 uur zijn we richting Schiphol vertrokken waar we eerst twee vluchten in de simulator hebben gemaakt. De eerste gewoon zonder uitleg. De tweede vlucht hadden we de opdracht om een gesprek aan te gaan met onze 'medepassagier'. Het gekke was dat we die vlucht veel beter doorkwamen. Zelfs van het opstijgen en landen voelden daardoor zo goed als niets. Super. Daarna hebben we een rondleiding gekregen in de onderhoudshangar van de KLM. En toen was het D-day.

Rond 14.50 uur gingen we naar het vliegtuig. Het was een 737-300, registratiecode PH-BDA. Eenmaal aan boord begin je met de oefeningen in praktijk te brengen. In mijn geval was dat praten met mijn medepassagier en het 'zoutzakken' (oftewel het relaxt als een zoutzak in je stoel gaan zitten). Het opstijgen bleef erg vervelend, maar de vlucht was super. Zoals je bovenaan dit bericht kunt zien heb ik zelfs tijdens het aanvliegen voor de landing nog foto's gemaakt.
Een half uur na aankomst begon de terugvlucht. Deze vlucht ging het opstijgen voor mij al veel beter. Alleen was er voor ons weinig tot geen zichtcontact met de grond, omdat het erg bewolkt was. We hebben in de buurt van Schiphol zelfs best veel turbulentie gehad, doordat we door een dik wolkendek vlogen. Maar eerlijk gezegd: Ik zat daar niet zo mee.

Marco, Frank en natuurlijk iedereen uit onze groep: Bedankt voor de steun bij deze overwinning.

De conclusie mag duidelijk zijn: Ik ben klaar voor China.

Geplaatst door Bert op 08 Oktober 2006 om 16:15 uur.

Het eerste gesprek

Gisteren was het dan zover. Toch wel wat nerveus togen we naar het gebouw van de Raad voor de Kinderbescherming in Roermond. Om 09.00 uur werden we daar verwacht voor ons eerste gesprek.

Na even gewacht te hebben werden we welkom geheten door Petra, de medewerkster van de Raad waar wij onze gesprekken mee gaan voeren. Nadat we een lekker kopje koffie hadden gekregen ging het gesprek van start. We begonnen met de vraag hoe we het vonden dat we die gesprekken gingen voeren en of onze verwachting betreffende het doel van die gesprekken overeenkwam met de de realiteit. Daarna vertelde Petra dat we maar liefst vier gesprekken gaan krijgen en daarna nog een afspraak om het rapport door te nemen. Dat was wel even schrikken. Hebben we wel genoeg te bespreken om vier gesprekken te vullen?

Maar goed, daarna begon het inhoudelijke gesprek. Gelukkig klikte het goed met Petra en hadden we niet het gevoel "beoordeeld" te worden. Het is een leuk, open gesprek geworden waarin we onszelf hebben laten zien met onze sterke en onze wat minder sterke kanten. Wel kwamen er onderwerpen aan de orde waarvan ik achteraf dacht: "Waarom zouden ze dat nou zover in detail moeten weten?" Bijvoorbeeld vragen over onze hypotheek en eventuele andere schulden en het totale netto inkomen per maand. Op de vraag of we dachten dat we de financiële middelen hadden om een kind op te voeden heb ik dan ook geantwoord dat ik er echt niet zou zitten als dat niet het geval was.

Maar dat was eigenlijk het enige gedeelte in het gesprek dat ik niet prettig vond. Maar goed, we hebben niets te verbergen dus hebben we er verder ook niet moeilijk over gedaan.

De andere onderwerpen die aan bod zijn gekomen zijn erg divers. Hoe ziet ons huis eruit? Hoe is de wijk? (Dat was wel lachen. Want in een dorp met 500 inwoners is het hele dorp de wijk.) Zijn er adoptiekinderen in onze omgeving? Hoe gaan jullie om met geloof? Hebben jullie al nagedacht over de verdeling werk en opvoeding? Maar ook een gedeelte over onze relatie. Hoe hebben we elkaar ontmoet? Hoe is de relatie verlopen? Wat zijn jullie sterke en zwakke punten? Wat waardeer je in je partner en wat irriteert je? Hoe is je sociale netwerk? Ben je actief in het verenigingsleven? (Ook dat was lachen want met één handboogvereniging in het dorp is die kans erg klein.)

Kortom, ze vragen je de kleren van het lijf. Maar op de een of andere manier toch op een wijze waardoor je je er niet ongemakkelijk bij voelt.
En toch heb je achteraf de twijfel. Ging het wel goed? Hebben we niet teveel de nadruk gelegd op onze zwakkere punten? Denkt ze nu dat we alleen maar controlefreaks zijn? Heeft ze nu het idee dat we een hele turbulente relatie hebben?
Maar goed, we kunnen alleen maar rekenen op de kennis en kunde van Petra om onze verhalen in een goed kader te plaatsen en de essentie eruit te halen, namelijk dat we ons geluk bij elkaar gevonden hebben en we de mogelijkheden in huis hebben (zowel financieel als emotioneel als rationeel) om een adoptiekind een goede toekomst te bieden. Pas als het laatste gesprek geweest is en we het rapport kunnen gaan inkijken zullen we dat definitief weten. Tot dan blijft het dus toch spannend.

Maar eerst maar eens het tweede gesprek. We hebben huiswerk meegekregen en worden op 10 oktober weer terugverwacht. Dan gaan we het hebben over onze kinderwens, de medische geschiedenis en onze keuze voor een adoptie. We kijken ernaar uit.

Geplaatst door Lilian op 27 September 2006 om 10:05 uur.

Cursus Vliegangst deel 2

Gisteren ben ik naar Leiden geweest voor de tweede sessie.
Het treinverkeer werkte niet echt mee. Aankomsttijd bij Valk: +40 minuten. Maar goed, ik was er wel.

Deze sessie had als belangrijkste onderwerp: Loslaten van de controle. Het was een stuk rondgereden worden in een auto met de ogen dicht. Wat een rare belevenis was dat. Je realiseert je pas wat je allemaal in een auto voelt als je niet kunt kijken en dus de bewegingen niet ziet aankomen. Eigenlijk voel je de 'turbulentie' en 'luchtzakken' ook in een gewone auto. Met dat verschil dat, als je het ziet aankomen, dat je erop anticipeert. Je bereidt je erop voor. En dat kun je in een vliegtuig ook niet. Je kunt niet door de cockpitraam naar buiten kijken en dus voel je veel meer. Kortom, een geweldige ervaring.
Daarna zijn we naar Schiphol gereden. Naar een spottersplaats. Ik had nooit gedacht dat dat spotten zo georganiseerd was. Op die parkeerplaats was zelf catering aanwezig. De ideale plaats om naar een aantal vertrekkende vliegtuigen te kijken. Als ik de start zo bekeek, dan deed het me weinig. Echter, als ik eraan dacht in zo'n vliegtuig te zitten, dan spande mijn spieren zich weer aan. Iets om aan te werken dus.
Toen kwam de conclusie: Ik mag de twee daagse training gaan volgen op 4 en 5 oktober. De tweede dag is een vlucht gepland. Het beloven twee erg interessante dagen te worden, maar ook spannende dagen.

En ook daarover lees je dan hier meer.

Geplaatst door Bert op 21 September 2006 om 10:21 uur.

Eindelijk, een afspraak

Jippie, jippie, jippie. Vandaag lag de brief op de mat. Of eigenlijk stak hij in de brievenbus.

Hoewel ze ons twee weken geleden vertelden dat het nog zeker vier weken zou gaan duren, hebben we vandaag de uitnodiging ontvangen voor het eerste gesprek met de Raad voor de Kinderbescherming. We zijn helemaal happy. Alweer een "wachtlijst" waar we doorheen zijn.

Op dinsdag 26 september worden we om 09.00 uur verwacht op het kantoor van de Raad te Roermond. We hebben er ontzettend veel zin in. Dat wordt in de komende week weer nieuwe kleren kopen, de haren laten doen bij de kapper enz. (Ik weet ook dat het daar niet om gaat maar je moet toch een reden verzinnen om jezelf eens lekker te verwennen. hahaha)

Trouwens, dat van de kapper geldt niet voor Bert. Op de foto is te zien hoezo.

Geplaatst door Lilian op 16 September 2006 om 14:02 uur.

De keuring

Vandaag was het dan zover. De keuring. Om half vier werden wij verwacht bij de arts. We hadden netjes alle formulieren meegebracht. Hij heeft ze aandachtig bestudeerd, ons wat vragen gesteld en kon niet anders dan tot de conclusie komen dat wij niet besmettelijk, niet invalide, niet gestoord of bijna dood waren. Dus werden we GOEDGEKEURD.

Jippie, alweer een stapje gezet op weg naar ons "grummelke".

Nu is het weer wachten op de Raad.......

Geplaatst door Bert op 13 September 2006 om 16:59 uur.

Ook "special need" maar dan geen kindje

Vandaag hebben we een nieuw lid van ons gezin "geadopteerd".

Nee, niet een kindje want die procedure duurt nog wel een tijdje. Nee, het is een autootje geworden. Aangezien we de tweede auto wel nodig hebben, maar niet zo vaak dat onze vier jaar oude Twingo de kosten van de wegenbelasting en de verzekering waard was, hebben we die verkocht en vandaag een Mini uit 1990 gekocht (oftewel geadopteerd).

Dat klinkt misschien gek maar als de vorige eigenaar haar een naam (Yvi) meegegeven heeft, is het toch moeilijk om het hummeltje (of molsbultje zoals mijn moeder hem noemt) als een auto te zien. Daarnaast is onze Yvi een tv-ster (ze heeft meegespeeld in Koppels op Talpa). Ook dat geeft weer een extra dimensie.

We zijn erg blij met haar, hoewel we nog heel veel moeten leren over de techniek van de auto en hoe we de roestplekjes weg moeten werken.

Nu vraag je je natuurlijk af waarom Yvi onder de categorie "special need" valt. Nou, Yvi lekt wat olie blijkt bij thuiskomst. Dat hadden we al gezien voor we haar kochten. Maar iedere mini lekt, aldus de kenners. Maar hoeveel dan is de vraag? Tja, omschrijf als kenner maar eens wat "normaal" is. Kortom, het wordt nog even uitzoeken en puzzelen, maar net als bij de adoptie van ons toekomstig kindje zijn er ook voor onze Yvi specialisten die we kunnen raadplegen. En dat gaan we dan ook doen.

Hoewel we natuurlijk liever willen melden dat we ons "grummelke" thuis hebben, zijn we blij met de afwisseling waardoor al het wachten misschien wat minder lang gaat lijken.

Geplaatst door Lilian op 09 September 2006 om 20:37 uur.

Dat is verrekte hoog

Vandaag ben ik in Leiden geweest bij de Stichting Valk.
Ik kreeg twee sessies achter elkaar in verband met de afstand van huis naar Leiden.

Voor de pauze in de eerste sessie werd uitgelegd dat angst een natuurlijk verschijnsel is en dat je dat gerust mag voelen. Echter, in situaties waar de angst 'niet nodig' zou moeten zijn wordt je geleerd via 5 handige stappen hoe je met je gedachten en gevoelens om kunt gaan en de effecten kunt verminderen. En een simpele uitspraak van een filosoof van 2000-jaar geleden zegt in principe alles:
"Een mens voelt wat hij denkt"
Daar kwam het in het kort op neer. Als je gaat malen over 'Hoe gevaarlijk is het daar boven?' en 'Wat gebeurt als ik naar beneden val?' zijn gedachten die niet bevorderlijk zijn voor je angstgevoelens.

De tweede sessie na het eten was veel spannender. Ik werd meegenomen naar een parkeergarage en werd eerst geconfronteerd met de lift. Twee keer op en neer. Ik voelde me daar niet echt slecht bij. En toen?

Hierboven bij het wijzende vingertje heb ik gestaan. En ik ben er erg trots op. Een half uur heb ik daarboven gestaan. Op een gegeven moment op de rand. Ik was best bang, maar dat maakt niet uit. Want ik MAG bang zijn. En dat is heel belangrijk om je te realiseren.
Je MAG bang zijn.

Over twee weken is het tijd voor sessie 3 en 4.

Geplaatst door Bert op 06 September 2006 om 22:47 uur.

Daar gaan we dan...

Ik ben zo zenuwachtig. Ik zou er bijna nerveus van worden. Vandaag heb ik mijn tweede Valk-sessie.
Doel van deze sessie het overwinnen of het om leren gaan met hoogtevrees.
Ik zal je zeggen Ik heb buikpijn, ben misselijk en heb vanochtend al meerdere keren het toilet gezien.
Wat er gaat gebeuren vandaag? Dat weet ik niet en dat maakt me net zo nerveus.
We zien het wel. Ik zit nu in de trein en ben bijna in Den Bosch.

Vanavond weet ik meer. dan kun je het ook lezen in ons weblog.

Geplaatst door Bert op 06 September 2006 om 08:58 uur.

Balen als een stekker

Nadat we van verschillende mensen uit onze voorlichtingsgroep gehoord hebben dat ze een afspraak hadden met de Raad van de Kinderbescherming ben ik toch maar eens gaan bellen waar ons dossier zich in de stapel bevond.
Nou, dat had ik beter niet kunnen doen. Hoewel ik uiterst vriendelijk te woord werd gestaan was de teleurstelling over de boodschap er niet minder om. Vanwege de hoge werkdruk door "gewone casussen" en adoptieaanvragen kan het nog zeker een maand gaan duren voor we iets van hen horen.
Daar gaat onze hoop op een afronding dit jaar. Dat zal er wel niet meer inzitten.
Maar goed, we gaan stug door.

Geplaatst door Lilian op 30 Augustus 2006 om 16:04 uur.

Help. Ik moet vliegen.

Dat is de titel van het boek, wat ik gekocht heb bij de Stichting Valk na mijn intakegesprek.

Het intakegesprek begon om 9.30 uur in Leiden. Tomtom had me de weggewezen naar het gebouw en dus was ik een kwartier voor aanvang op mijn plaats van bestemming. Zenuwen waren er niet. De ontvangst was erg positief. Een heel vriendelijke jongedame heette me welkom en ik kreeg een kopje koffie aangeboden. En nadat mijn kopje koffie op was kwam de psychologe me al ophalen.

Een heel vriendelijke, zwangere, dame haalde me op en stelde zich netjes voor. Boven aangekomen in de spreekkamer bleken er twee comfortabele stoelen te staan en ook twee KLM-vliegtuigstoelen. Toen we eenmaal zaten kwamen de verwachtte vragen:
"Heb je al ooit gevlogen?", "Hoe verliep die vlucht?", "Wat voelde je?", "Heb je ook bij andere zaken last van angst?", etc.
Eigenlijk geen enkele vraag gehoord waar ik niet op gerekend had. Na ongeveer een uurtje gepraat te hebben, volgde nog een aantal vragenlijsten op de computer.

De uitslag:
Ik moet eerst mijn hoogtevreesklachten aanpakken voordat ik verder kan met de cursus. En daarvoor zijn 4 sessies van een uur ingepland.
Ik kan pas in september verder met deze sessies.

Helaas komen er dus nog meer kosten bij. En dat gaat in eerste instantie af van ons adoptiebudget. Maar dat komt allemaal goed. En een deel van de kosten zullen toch door de ziektekostenverzekering worden betaald.

Ik stond na ongeveer 2 uurtjes (er waren drie uurtjes gepland) weer buiten. Met het bovengenoemde boekje (zelf betaald) en een cd met ontspanningsoefeningen.

Conclusie:
+ Vriendelijk
+ Gastvrij
+ Professioneel
+ Helaas wel vrij duur

En in september vertel ik verder over mijn vliegangstavonturen bij de Stichting Valk.

PS: T.a.v. de medewerkers van de stichting: Maak de radio in de wachtkamer a.u.b. even. Ik werd gek van het gestoorde geluid van SKY Radio

Geplaatst door Bert op 13 Augustus 2006 om 22:24 uur.

Stichting Valk en de ziektenkostenverzekering

Aanstaande vrijdag is het zover. Mijn intakegesprek met de psychotherapeut van de Stichting Valk. Spannend. Absoluut.

Ik word 's ochtends vroeg in Leiden verwacht. Daar zal ik een gesprek van ongeveer 3 uurtjes krijgen, waarin de psychotherapeut zal kijken hoe diep de angst zit en hoe groot de angst is. Daarna krijg ik te horen of ik een 1 of 2 daags traject in zal gaan.

De rekening van de Stichting Valk kan ik voor een deel vergoed krijgen via mijn ziektekostenverzekering. Deze eerste rekening heb ik dan ook direct ingedient. Helaas kreeg ik de rekening teruggestuurd met de mededeling dat ik niet aan de verzekeringsvoorwaarden had voldaan. Eerst moet ik nog extra kosten maken. Ik moet namelijk nog even een verwijsbrief van de huisarts halen. De extra kosten (een consult en het uitschrijven van de verwijsbrief) gaan ook gewoon naar de ziektekostenverzekering.
Vreemd, maar als men de procedure zo wil volgen, wie ben ik dan om daar iets tegen in te brengen.

Morgenochtend ga ik dus maar met mijn huisarts bellen om dat te regelen.

Vorige week zijn we naar het Aviodrome geweest. Daar staat een Boeing 747 en ik wilde daar heel graag eens een kijkje in nemen. Het zweet stond in mijn handen toen ik in die machtig grote machine stond. Geweldig dat zoiets kan vliegen, maar ik kreeg het toch redelijk benauwd.
Op dit moment zou ik er niet graag instappen, maar ja. Fietsen naar China is ook zo ver.

Wil je weten hoe het gegaan is aanstaande vrijdag bij de Stichting Valk?
Kom dan zaterdag maar eens kijken.

Geplaatst door Bert op 06 Augustus 2006 om 23:30 uur.

China, here we come...

Ongelofelijk!!!! De brief van de Raad. Dat is snel. En dat terwijl op de laatste voorlichting verteld werd dat ze pas in het volgende kwartaal contact zouden gaan opnemen. Een dikke enveloppe met uitleg over de Raad, een folder van de Raad en formulieren en uitleg voor de huisarts voor het doen van de medische keuring voor de verklaring.
We zijn meteen op zoek gegaan naar een huisarts die de keuring wilde doen. Willen is het probleem niet, maar de kosten zijn behoorlijk. €76 euro per persoon vind ik toch behoorlijk veel. Gelukkig wil de huisarts van het asielzoekerscentrum waar ik werk het wel doen voor een hele leuke prijs. Helemaal niets, noppes, nada, gratis. Te gek. Wij helemaal blij. Ook de mededeling dat we wel pas in september terecht kunnen vinden we niet erg als blijkt dat de Raad toch start met het onderzoek ook al hebben we de medische verklaringen nog niet opgestuurd. Nu wordt het dus wachten tot de Raad gaat bellen voor een afspraak. Maar in de tussentijd heeft Bert nog een uitdaging voor de boeg. Op 11 augustus gaat hij voor een eerste gesprek naar Stichting Valk. We hopen dat dat goed gaat, maar hij wil ervoor gaan en dat is het aller belangrijkste. Nog even en dan roept hij:”China, here we come.”

Geplaatst door Lilian op 21 Juli 2006 om 12:48 uur.

...met goed gevolg...

We krijgen een brief van de VIA dat ze doorgegeven hebben dat we de voorlichtingen “met goed gevolg” hebben gevolgd. De gegevens zijn doorgestuurd en de Raad voor de Kinderbescherming zal contact met ons gaan opnemen. We kunnen niet wachten.

Geplaatst door Lilian op 18 Juli 2006 om 12:46 uur.

Vrienden voor altijd?

De laatste bijeenkomst alweer. In de afgelopen weken hebben we nu al vijf keer bij elkaar gezeten. We zijn inmiddels toch wel gegroeid tot een vrij hecht groepje. Je gaat de visie van anderen waarderen. Ze zetten je aan het denken en helpen je bij het maken van je eigen keuzes. En die hebben we een paar gemaakt zeg. Van Oostblok naar China, van rijden naar vliegen, van wat ouder naar zo jong mogelijk en misschien nog wel van gezond naar Special Need. Maar deze keuzes voelen nu goed. We zullen zien of dat zo blijft.

Geplaatst door Lilian op 07 Juli 2006 om 12:45 uur.

Kindje zonder piemeltje???

Je zou verwachten dat onze droom/wens voor een Chinees kindje zonder piemeltje (Bertjes vertaling van een meisje) nu voorbij is. Maar niets is minder waar. Vandaag heeft Bert de aanvraag voor een cursus bij Stichting Valk de deur uit gedaan. Stichting Valk heeft cursussen voor mensen met vliegangst.

Geplaatst door Lilian op 22 Juni 2006 om 12:41 uur.

Help!!!! We gaan vliegen

Help!!!! We gaan vliegen. En eigenlijk durven we allebei niet. We hebben nog nooit gevlogen, maar gezien onze wens voor adoptie biedt het durven vliegen toch een bredere horizon dan je alleen met een auto durven voort te bewegen. We zijn de procedure ingestapt met het idee dat we een wat ouder kindje uit het Oostblok wilden. Dan hoefden we niet te vliegen en Bert niet lang luiers te verschonen. Maar ons gevoel zegt inmiddels een zo klein mogelijk “grummelke” uit China. En helaas, in China kom je niet met de fiets. Een goede reden om dan toch maar te gaan voor de luchtdoop. Op naar Nice dan maar vandaag.

De vlucht duurt 1 uur en 50 minuten. Ik vind het heerlijk maar Bert heeft de bekleding van de stoelen zwaar getest m.b.t. knijpvastheid. Zijn evenwichtsorgaan vond het toch allemaal niet zo’n strak plan. Hij was dan ook erg blij toen we weer op de grond stonden. Omdat we de volgende dag al retour zouden vliegen en hij dat niet aan wilde zijn we toch maar terug moeten komen met de TGV/Thalys. Een reis van in totaal maar liefst 17 uur. En dan roept die gehaktbal na een uurtje of drie in de TGV waar ik weer ziek van werd: ”Volgens mij hadden we toch moeten gaan vliegen.” Aaarrrrgggghhhh

Geplaatst door Lilian op 20 Juni 2006 om 12:39 uur.

Spannend

Spannend hoor, zo’n eerste bijeenkomst. Je vraagt je toch af wat er van je verwacht wordt, wie er in de groep zullen zitten, wat je te horen krijgt enz. En eigenlijk vinden we het maar onzin die voorlichting. Het kost een hele hoop geld en wat krijg je ervoor terug? Maar die mening verandert al tijdens de eerste bijeenkomst. Oke, we vinden het nog steeds belachelijk duur. Je krijgt niet eens koffie en thee voor dat geld!!!! Maar deze bijeenkomst heeft meteen lucht gebracht in onze keuzes. Hoewel Bert al langer behoorlijke twijfels had over het medische traject, wilde ik dat nog niet loslaten. Tot na de eerste voorlichting. Het voelde zo goed om te kiezen voor adoptie. Ik wilde al die tabletten, ziekenhuizen en doktoren helemaal niet meer. Ik wilde weer energie hebben en mijn hart volgen. En dat wees toch naar de adoptie. Op terugweg voorzichtig aan Bert gevraagd wat hij ervan vond en zijn reactie nam de laatste twijfels (voor zover die er nog waren) weg. Hij was blij dat ik die keuze maakte. Het was ook zijn keuze. We gingen dus helemaal opgelucht en voldaan naar huis. Veel praten onderweg over wat we gehoord hadden, wat we wilden, hoe we over dingen dachten. Op dat moment waren we blij dat we helemaal van Tilburg naar Midden Limburg moesten. Hadden we tenminste tijd om over die dingen te praten.

Geplaatst door Lilian op 12 Mei 2006 om 12:37 uur.

Daar gaan we

Er valt een boek met een begeleidend schrijven op de mat. De uitnodiging voor de voorlichtingsbijeenkomsten en het handboek. Het voelt heel dubbel. Eindelijk kun je zelf iets ondernemen. Tot nu toe was het alleen maar afwachten. Maar meteen ook de vraag:”Wat doen we nu met het medisch traject?”
We regelen allebei op het werk dat we de vrijdagen dat we naar Tilburg moeten (tja, ook een stukje rijden moet je ervoor over hebben) vrij hebben. Omdat we toch nog wel twijfelen willen we het nog niet aan de grote klok hangen en dus is het moeilijk om dat te regelen. Maar het lukt allemaal.

Geplaatst door Lilian op 01 Maart 2006 om 12:36 uur.