Toch te snel? Wel of niet?
Schrik!! Een brief van de VIA. We zouden in april/mei kunnen starten met de voorlichtingen. Oeps, wat nu? We zitten net in het medische traject. Moeten we dit nu wel doen?
Na veel praten, praten en nog eens praten besluiten we om een jaar uit te stellen. We versturen 5 januari het verzoek om uitstel en krijgen snel daarna de bevestiging van het uitstel. Weer even rust, maar het is toch een dubbel gevoel.
Geplaatst door Lilian op 07 December 2004 om 12:24 uur.
Toch de natuurlijke weg?
Vragen hebben inmiddels toch weer de kop opgestoken. Vragen als: zou het toch niet mogelijk zijn om op natuurlijke wijze kinderen te krijgen? Wat zou het met zich meebrengen om toch het medische circuit in te duiken? Dus toch maar de stoute schoenen aan getrokken en naar de gynaecoloog. Hij kan mij geen direct antwoord op mijn vragen geven, maar ziet wel mogelijkheden. Eerst maar eens met medicatie de hormonen in het gareel krijgen. Ter ondersteuning van dat proces en van mezelf besluit ik naar een vriendin te gaan die paranormaal therapeut is. Heerlijk (en soms heel moeilijk) om daar met jezelf bezig te zijn en toch niet als een “gevalletje prolactinoom” bekeken te worden zoals in het ziekenhuis. Omdat de medicatie in het begin toch lijkt aan te slaan krijgen we weer hoop.
Geplaatst door Lilian op 08 Augustus 2004 om 12:22 uur.
Prijsverhoging?!?!
Een brief van het Ministerie van Justitie. Nu al? Dat kan niet. Gauw openmaken dan maar. Zie je wel. Was veel te vroeg. Het is een brief met informatie dat een aantal taken voergedragen worden van het Ministerie naar de Stichting Adoptie Voorzieningen (SAV). Tot zover niets aan de hand. Het maakt niet zoveel uit wie dat doet. Als het maar gebeurt en het liefst zo snel mogelijk.
Maar het tweede gedeelte van de brief is een stuk minder. De verplichte voorlichting die we toch al duur vonden (€ 386,--) is een heeeeel stuk duurder geworden. De prijs is “bij koninklijk besluit” verhoogd naar maar liefst €900,--. “Belachelijk”, is onze reactie. Maar ja, er staat bij dat je niet in bezwaar kan gaan. Dus het is slikken of stikken. Ons verlangen om een kind gelukkig te maken en zijn levenspad te begeleiden is zo groot dat we ook dit weer incasseren en maar verdergaan.
Geplaatst door Lilian op 14 Juli 2004 om 12:20 uur.
